sportend meisje

Sporten is mijn heroïne

“Eigenlijk moet ik vaker naar de sportschool,” zegt mijn collega terwijl ze haar broodje kroket naar binnen werkt. “En ook gezonder eten,” voegt zij er met volle mond aan toe. Jaloers kijk ik hoe zij geniet van haar lunch, terwijl ik kauw op mijn saaie salade. “En straks MOET ik mijzelf ook nog twee uur afbeulen in de sportschool”, denk ik en ik slaak een diepe zucht. Al twintig jaar vecht ik tegen mijn eetstoornis. Helaas is het net een virus, het muteert steeds tot een nog heftigere en moeilijker te behandelen versie.

Het lastige is dat mijn ziekte aanvankelijk gezond lijkt. Lekker sporten, niet snoepen, slank en gespierd worden. Helaas kan ik niets hiervan met mate: ik sla altijd door. Vol zelfvertrouwen schrijf ik mij iedere keer weer in bij de sportschool en houd mijzelf voor dat ik heus maar drie keer per week kan sporten. Al snel wordt dit – zoals altijd –  vier keer, vijf keer tot elke dag en op een slechte dag zelfs tweemaal. Mijn voorgenomen yoga-klasjes vervang ik al snel door calorie-killers als bodypump en spinnen. Een dagje niet sporten is inherent aan een paniekaanval. Ondertussen krijg ik van de sportschooldocenten het ene na het andere compliment: “Wat een discipline”. Wat een ziekte, denk ik dan.

Sporten gaat voor alles. Liever gewichten tillen dan een avondje uit met vrienden. De film? Nee! Ik moet spinnen. En heb ik een keer wat anders direct na mijn werk? Dan ben ik om 7 uur ’s ochtends op de loopband te vinden. Doodvermoeiend.

Vandaag ben ik super trots; ik heb mijn sportschoolabonnement met trillende vingertjes stop gezet. Even cold turkey afkicken. Ik verlang naar iets als Sportverslaafden Anonymous, zodat ik mijn sponsor kan bellen als ik snak naar hardlopen of wielrennen. Want, op de bank met Netflix is zonder steun amper vol te houden. Zenuwachtig ijsbeer ik door de kamer, drink de ene thee naar de ander en krab wat aan mijn voorhoofd. Was ik maar mijn collega, ietwat mollig, maar rustig, met haar kat, chips en een filmpje op de bank.

Lees ook:

  • Sluipmoordenaar

    Het gaat niet over eten, over gewicht, uiterlijk. Het gaat niet om de calorieën of het eindeloze sporten. Het gaat niet over de weegschaal of het meetlint. Het gaat niet over mooi gevonden worden, er…

  • Oorlogje voeren

    Al zo lang ik mij kan herinneren heb ik problemen met eten. Deze problemen werden officieel toen ik tien jaar geleden een jaar in de grote stad ging wonen. Of het nu inhoudt dat ik…

  • meisje met hoepel

    Daar sta ik dan... Met mijn koffertje, op naar een nieuw avontuur. Na lang wachten is het eindelijk zover. Ik wilde een tijdje terug de moed opgeven. Ik had mijn behandelaar gemaild dat ik geen…

3 reacties

  1. Heel dapper, om zo af te gaan kicken. En helaas ook best pijnlijk herkenbaar. Sporten kan echt heel goed voor je zijn, maar op het moment dat het een ‘moeten’ wordt en je onrust krijgt als je het niet doet, wordt het zorgelijk, vind ik. Dat herken ik ook wel bij mezelf. Ja, het is goed voor je, maar daar twijfel ik aan omdat ik het zo dwangmatig doe.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De hobby van elke huisarts

  2. Heel goed beschreven! Helaas erg herkenbaar…
    Bij mij gaat het nu al wel stukken beter. Ik ben in ieder geval al zo ver dat ik flink heb geminderd en dat ik naar mijn lichaam mag luisteren als ik heel moe ben of pijn heb.

    Bij deze meld ik me ook aan bij de Sportverslaafden Anonymous 😉 Dat lijkt me oprecht een goed idee. De maatschappij triggert de verslaving alleen maar, misschien vinden we meer steun bij elkaar.

    Sterkte verder met afkicken.

  3. Zo herkenbaar,
    Ik ben zelf al bezig om ook wat te minderen , en het lukt me al wel wat .
    Maar moet toch dagelijks sporten anders raak ik echt in paniek .
    Dit heeft te maken met mijn verleden , is voor mij een overlevingsmanier .
    Kamp met complexe Ptss, dwangstoornis , paniek stoornis , depressie .
    Veel dingen heb ik goed kunnen overwinnen maar het dagelijks sporten blijft aanwezig .
    Daar moet alles iedere avond voor wijken .
    Ik hoop hier ”lotgenoten ” te kunnen vinden om elkaar tot steun te kunnen zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.