Spiegeltje spiegeltje

Vermoeid staar ik naar het meisje in de spiegel. Ik zie dat ze een vette pluk haar uit haar gezicht strijkt. Er zit een pukkel op haar neus en haar huid is onrustig. Haar ogen staan dof en er zitten restjes uitgelopen mascara op de donkere kringen eronder. Alsof ze regelrecht uit een slechte thriller is gewandeld. Ik weet dat ik het ben, maar ik wil haar niet zijn.

Negen van de tien ochtenden dat de wekker gaat, heb ik de enorme behoefte mijn hoofd in het kussen te drukken en mijn gezicht in Snuffie te begraven. Ik wil me verstoppen onder vier lagen dekens en niks hoeven voelen, gewoon alleen een oorverdovende stilte in mijn hoofd als metgezel. Vorige week werd ik geveld door de griep en was ik genoodzaakt de hele week binnen te blijven. Ik kon de hele dag in bed liggen, ik kon schrijven, theeleuten en uitslapen naar hartelust.

Wat een desillusie.

Ik dacht dat het fantastisch zou zijn om even een week niks te hoeven. De koorts, de loopneus en het verstikkende hoesten nam ik op de koop toe. Het klinkt misschien stom, maar toen ik mij op woensdag ziek meldde, keek ik er stiekem best een beetje naar uit om een tijdje uit te zieken in bed. Maar ik heb me tijdens een week niks doen net zo slecht gevoeld als de weken dat ik 40 uur per week werk en daarnaast ook nog uitga, ga lunchen met een vriendin en mijn kledingkast uitmest.

Het was wel even een reality-check: depressief zijn heeft dus niks te maken met wat je doet de hele dag.

Het is er altijd.

Afgelopen maandag ging ik vol goede moed naar een nieuwe psycholoog. Het heeft wat voeten in de aarde gehad om een psycholoog te vinden met ruimte en tijd. Ik denk dat heel Amsterdam depressief is, want de wachtlijsten zijn een verschrikking. Maar goed, via de huisarts is het gelukt en ik ben ontzettend benieuwd hoe de nieuwe samenwerking tussen mij en de therapeut gaat verlopen. Deze eerste keer was in ieder geval verrassend in de breedste zin van het woord. Sowieso is mijn nieuwe therapeut een vrouw en heb ik mijn leven lang al een tikkeltje moeite met mijn vrouwelijke medemens. (Best lastig, gezien het feit dat ik lesbisch ben, maar daarover een andere keer meer…) Bovendien is deze psycholoog ongelooflijk kalm en dat ben ik dus niet. Iets wat waarschijnlijk goed gaat uitwerken, maar wat nu nog een beetje wennen is. Ik vind het echt mega spannend, maar ik heb er eigenlijk ook wel zin in.

Ik wil dat meisje in de spiegel metamorfoseren. Ik wil haar wallen wegpoetsen en haar haren wassen. Ik wil haar aankijken en een vrolijk meisje zien. Niet uit een thriller, maar uit de mooiste film die er ooit gemaakt is.

Over 4 weken mag ik pas weer, want mevrouw Psych gaat met vakantie. Dat hebben zielenknijpers nodig, want door alle ellende van een ander, moeten ze zelf natuurlijk ook een beetje kunnen relaxen. Ik zou ook wel op vakantie willen. Door alle ellende van mezelf kan ik wel een maandje relaxen gebruiken.

6 Comments

  1. Francisca Josephine Gaarenatroom

    Mooi en goed verwoord…
    Ik hoop dat je blijft schrijven en je gevoel en ervaringen blijft delen op papier…. en ook met je psycholoog… Het doet me deugt te lezen dat je eigenlijk goed weet wat je wilt…. maar het nog allemaal niet echt op haar plekkie legt of ligt… Ik kijk uit naar je volgende schrijven Shawney…
    Ps. Keep Your head up and Your Heart strong…
    Girlpower
    Xxx Cisca

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.