kindje met speen

Speentjes voor volwassenen

Vertwijfeld stap ik de drogisterij binnen en loop ik naar de afdeling babyspullen. Al gauw vind ik daar wat ik zoek. De fopspeen is blauw en er staan een lachend maantje en wolkje op afgebeeld. Met iets van afschuw betrap ik mezelf erop dat ik hem best wel leuk vind. ‘Ga ik dit echt kopen?’ vraag ik me nog een laatste keer wanhopig af. ‘En als ik dat doe, is dat dan niet het bewijs dat ik compleet gestoord ben?’ Het punt is namelijk: ik heb geen kindje… ik ben er zelf zo nu en dan één.

Dit terugglijden in leeftijd, ook wel regressie genoemd, is één van de aspecten van mijn dissociatieve stoornis waar ik flink mee worstel: deels omdat telkens wanneer ik me weer een peutertje voel ik heel angstig ben en snak naar de ontbrekende veiligheid van een lieve papa en mama, deels omdat de dingen die me helpen om daar een beetje mee om te kunnen gaan – zoals zuigen op een fopspeen – zo ontzettend gênant voor me zijn.

Nog even sta ik te aarzelen, mezelf te kwellen met het idee dat iemand mij – een volwassen vrouw – met een fopspeentje in haar mond zou betrappen. Maar dan bedenk ik: dat gaat nooit gebeuren. Dit is iets voor als ik alleen ben en weer zo’n moment heb waarop de enige plek waar ik een heel klein beetje iets van veiligheid kan ervaren mijn bed is, waarin ik kan wegkruipen, me vastklampend aan een knuffelbeest. En bovendien, ik kan nog wel zó vaak tegen mezelf zeggen dat ik me per se niet klein wil voelen en per se geen gebruik wil maken van spullen voor baby’s en peuters, maar de werkelijkheid is dat ik er geen controle over heb: zo nu en dan ben ik nou eenmaal piepklein en doodsbang. Dus als er iets is wat me een beetje door die momenten heen kan loodsen, dan moet ik dat maar aangrijpen ook. Nood breekt wet. Toch die fopspeen maar afrekenen dus.

Na over mijn ergste schroom te zijn gestapt en een aantal keren op momenten van regressie mijn toevlucht tot de fopspeen te hebben gezocht, ben ik er toch niet heel tevreden over. Zo’n babyspeentje voelt nou eenmaal niet erg fijn in een volwassen mond, en voor je tanden is het denk ik ook niet al te best. ‘Fopspeen voor volwassenen,’ google ik uiteindelijk en tot mijn verbazing springen er heel veel resultaten tevoorschijn. Ongemakkelijk speur ik rond op websites die veelal bedoeld zijn voor zogenaamde adult babies, mensen die, bij wijze van rollenspel, het fijn vinden zich als een baby te gedragen en hier al dan niet seksuele opwinding aan beleven. Een flink verschil dus met het terugglijden in leeftijd zoals dit je kan overkomen wanneer je een dissociatieve stoornis hebt – hoewel er ongetwijfeld sprake zal zijn van een glijdende schaal.

Ik kende het fenomeen van de adult babies wel maar had geen idee van de omvang, die overweldigend moet zijn getuige de enorme assortimenten luiers voor volwassenen, babykleertjes voor volwassenen, en wat al niet meer. En ja hoor: ook de fopspenen voor volwassenen zijn ruimschoots verkrijgbaar. In alle kleuren van de regenboog; met tekst, zonder tekst; met schattig plaatje, zonder schattig plaatje… alles is mogelijk. Hoewel ik kennelijk dus bepaald niet de enige ben met behoefte eraan, voel ik me nog steeds heel idioot bij het idee van een fopspeen voor volwassenen bestellen. Dat de websites die ik tegenkom hun producten veelal als seksueel opwindend presenteren terwijl ik daar niets mee heb en alleen maar iets zoek wat me kan helpen om me enigszins veilig te voelen, maakt de drempel alleen maar hoger.

Wat me uiteindelijk overstag doet gaan is een artikel geschreven door een vrouw die zelf fopspenen voor volwassenen ontwerpt. In een liefdevol pleidooi betoogt ze dat er heel veel mensen met angstklachten en jeugdtrauma’s zijn die baat hebben bij de geruststellende uitwerking van zuigen op een fopspeen en dat schaamte niet op zijn plaats is, want voor die doelgroep is zo’n speentje in feite niets meer en niets minder dan een medisch hulpmiddel. Krachtig onderstreept ze haar statement door haar volledige naam te vermelden en ook een foto te plaatsen van zichzelf met een speentje in haar mond. Gewaagd maar wel heel dapper, vind ik, om op die manier een taboe te doorbreken!

Me zo kwetsbaar opstellen als deze vrouw door ook nog eens uit de anonimiteit te treden gaat mij persoonlijk te ver, maar wat ik wel met dit stukje wil zeggen is: als je worstelt met schaamtegevoelens omdat je iets nodig hebt wat niet aansluit bij je fysieke voorkomen of je kalenderleeftijd… weet dan dat je niet de enige bent! En laat schaamte alsjeblieft geen belemmering voor je zijn om datgene te vragen / aan te schaffen wat helpend voor jou is. Ikzelf heb tegenwoordig voor ‘noodgevallen’ een grote rozerode fopspeen waar ik, eh, althans als ik me klein voel erg tevreden over ben. Het blijft een haat-/liefdeverhouding, maar als de nood aan de man komt ben ik zo blij dat ik ‘m heb! Leven met de gevolgen van onveilige hechting en vroegkinderlijk trauma is al moeilijk genoeg… Laten we proberen het onszelf niet moeilijker te maken dan nodig is.

Lees ook:

  • Verleden in het heden

    Wat doe je als vroeger zich herhaalt en spreken verboden wordt? Wat doe je als het heden op het verleden begint te lijken? Wat doe je als je doods- en doodsbang bent om niet geloofd te worden? Wat doe je…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

9 reacties

  1. Dankjewel dat je dit hebt geschreven! Ik heb vooralsnog een babyspeen voor de jongste delen (voor de angstigste momenten alleen thuis), maar heb inderdaad soms pijn aan mijn tanden. In mijn eerdere zoektocht heb ik nooit spenen voor volwassenen kunnen vinden, maar misschien durf ik de zoektocht na het lezen van deze blog nog eens aan… Nogmaals dankjewel voor het delen, het is inderdaad iets waar ook ik me enorm voor schaam. Mijn therapeut vraagt wel eens wat de jonge delen helpt om zich veilig te voelen, maar dan durf ik de speen ook echt niet te noemen!
    Groetjes

    1. Hi meid , op de site diaper heroes.be heb je een grote keuze aan volwassen spenen. In vele kleurtjes en met of zonder tekening. Ik heb de mijne daar besteld maar ze moeten nog geleverd worden. Ik wens je alvast veel succes en nogmaals: Schaam je er niet voor, leven met onze trauma’s is al zwaar genoeg. Maak het jezelf niet nog moeilijker

    2. Dag Sae, wat fijn om te lezen dat mijn blog jou wat herkenning geeft, daar ben ik blij om. 🙂 Zo belangrijk, zowel voor jou als voor mij, om te ervaren dat je niet de enige bent… Jij dus ook bedankt voor je bericht!

  2. Hey meid, dank u wel om dit te delen, ikzelf heb ook een dissociatieve stoornis door jeugdtrauma’s en onveilige hechting. Ook ik heb soms behoefte aan zuigen op een fopspeen en heb er dan ook 2 , peuterspenen wel de grootste maat , die zitten veilig verstopt op een plaats in huis waar ik alleen kom . Tijdens momenten van regressie of als ik me slecht voel blij dat ik ze heb , maar schaam me er ook enorm voor. Ik dacht ook eerst dat ik compleet gestoord was maar blijkbaar ben ik niet alleen. Leven met mijn jeugdtrauma’s is al moeilijk genoeg dus als ik weer eens behoefte heb aan een veilige cocon gaat de speen in mijn mond en klamp ik me vast aan mijn knuffel. Nogmaals bedankt om dit te delen

  3. Hi meid, hier ben ik nog eens. Dankzij jouw blog heb ik het aangedurfd volwassen spenen te bestellen. Die zullen deze week nog geleverd worden. Zal dan eens laten weten of ik er tevreden over ben. Groetjes Mietje

  4. Hi meid, hier ben ik weer. Net een mailtje gekregen dat ik vandaag mijn pakje kan afhalen in het postkantoor. Mijn tutters zijn dus geleverd. Ja hier in België wordt een speen in de volksmond ook wel een tutter of kortweg tut genoemd. Ben benieuwd en tegelijkertijd nerveus. Zal nog wel laten weten of ik er tevreden over ben. Groetjes Mietje

    1. Ha Mietje,
      Wat fijn dat je iets aan mijn blog hebt en dat je het hebt aangedurfd om tutters te bestellen, en wat fijn dat je de moeite hebt genomen om mij dit te laten weten. 🙂 Ik hoop dat de tutters naar tevredenheid zullen zijn!

  5. Ten eerste wil ik je hartelijk bedanken voor deze blog . Voor mij is dit zo herkenbaar en omdat er toch vaak een bepaalde schaamte is , maakt dit het nog vaak pijnlijkere .
    Zelf heb ik ook een dis en ben nu 53 maar voel me zo vaak het kleine meisje dat dan ook echt behoefte heeft aan dingen die een klein meisje doet , zoals een speelgoedwinkel ingaan en dan helemaal blij worden van het speelgoed de mooie poppen . Af en toe koop ik er ook 1 en denk dan iemand zou dit eens moeten zien . Maar voor iemand die dit niet kent is het niet te begrijpen en dat maakt het vaak ook heel eenzaam .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.