Spannend, mijn eerste blog!

Daar zit ik dan, mijn eerste blog te schrijven. Ik vind het super spannend omdat dit de eerste keer is dat ik iets deel over de niet zo vrolijke kant van mezelf, want die kant delen is soms heel moeilijk. Ik denk dat iedereen dat wel herkent. Op de sociale media delen we toch alleen het leukste van onszelf. Je probeert altijd die ene beste foto op te zoeken met die lach op je gezicht. Die foto waar je iets leuks of actiefs aan het doen bent.

Afgelopen week wilde ik weer een leuke foto op instagram zetten. Ik was door mijn foto’s aan het scrollen om een leuke te vinden, maar toen ik bij juli 2017 was aangekomen in mijn fotolijst vond ik het wel genoeg geweest. Ik wil de echte ik laten zien. Die het helemaal niet altijd makkelijk heeft. Ik wil mezelf kunnen zijn. En ik vond deze blog een goede eerste stap..

Ik zal me meteen even voorstellen. Ik ben Elaine en ben 19 jaar. Mijn diagnoses zijn Borderline, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en een dysthyme stoornis. Zo, dat is er alvast uit… Eigenlijk ben ik van jongs af aan al een meisje geweest dat heel veel nadacht over het leven, die soms woedeaanvallen kon hebben en echt niet wist wat haar overkwam. Vanaf m’n twaalfde heb ik bij psychologen gelopen en inmiddels ben ik al drie jaar in behandeling bij de GGZ. Ik heb al een aantal keer medicijnen geprobeerd en ben afgelopen vrijdag weer met nieuwe begonnen.

Het is moeilijk om hoop in de behandeling en in de medicijnen te houden als je al zoveel geprobeerd hebt en al zolang bezig bent. Maar ik heb een goede band met mijn psycholoog en mbt-therapeut en die geven me dat vertrouwen soms wel terug. Ik ben ook geen opgever en probeer altijd het beste uit mezelf te halen, ook met behandeling dus.

Gelukkig zijn er natuurlijk ook positieve dingen in mijn leven die ik ook graag wil delen. Zo heb ik hele lieve vrienden en vriendinnen, ik kan ontzettend genieten van dieren en ik rijd paard. Het liefst maak ik hele lange buitenritten, dan hoef ik alleen maar in dat moment te zijn en verder aan niks te denken. Ik hou ook heel erg van muziek. Ik speel piano en ik zing. En ook dan voel ik me, heel even, gelukkig.

Ik hoop dat ik jullie een klein beetje kennis heb kunnen laten maken met wie ik ben. Ik deel graag een stukje van mijn leven hier. Omdat ik het zo van me af kan schrijven, maar ook omdat ik hoop dat er ooit meer begrip komt voor psychische ziektes in deze wereld. Dus ik zou zeggen… tot kijk!

3 Comments

  1. Ja social media is niet zoals de werkelijkheid.. Ik heb er vaak moeite mee omdat het vooral de opgewekte kant van iedereen laat zien. Ik zat huilend voor Facebook rond de jaarwisseling omdat ik las hoe gelukkig iedereen (zogenaamd) was met het afgelopen jaar. En ik…voelde me gebroken omdat het een zwaar jaar was geweest en ik bang was voor de toekomst.
    Maar veel mensen zijn bang om de andere kant te laten zien, ook vanwege het onbegrip waar ze tegenop zullen lopen.
    Ik ben benieuwd naar je schrijfsels

    1. Ja, dat is inderdaad precies wat ik bedoel. Je kan daar zo onzeker van worden.. En wat vervelend om te lezen, ik had precies hetzelfde als jij. Door alle berichten over het afgelopen ‘oh zo mooie jaar’ raakte ik helemaal overstuur.
      Toch fijn om te lezen dat ik niet de enige ben! Ik hoop dat er ooit meer begrip komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.