Soulsister

Deze blog gaat in op de gevolgen van een ernstig trauma. Heb je hulp nodig of iemand om mee te praten? Neem contact op met je behandelaar, met Sensoor of MIND Korrelatie.

Zo opeens was je daar. Er lag een lijntje, ik voelde hem direct. Je aarzelende houding. Je pijn die zover opgelopen was dat hij overstroomde via een traan over je wang. Ik voelde het. Alleen plaatste ik hem verkeerd, verwarde hem met mij. Jaloezie voelde ik, die traan… Ik zou zelf zo graag huilen! Ik kon het niet, ik zat vast in een mix tussen mijn trotse houding en mijn wanhopige poging mijn kwetsbaarheid te verstoppen. Je traan was niet kunnen uiten. Je traan was intense pijn die er niet mocht zijn. Ontrafeling van het onmogelijke. Dat leerde ik al snel. Nog nooit had ik het van zo dichtbij gezien. Hoe een mens gevangen kan zitten in zichzelf… Misschien dat ik je daardoor zo intens voelde. Ik herkende iets waarvan ik nooit besefte dat het in me zat. Het voelde een beetje als thuiskomen. De eerste dag van mijn deeltijdtherapie, de start van onze vriendschap die voelde alsof hij er altijd was geweest. Meer dan vriendschap, het zusje van mijn ziel.

Nog steeds weet ik feitelijk niet wat de aanleiding is geweest die je daar bracht, de trigger die je prachtige krachtige masker afrukte. Die je ten val bracht. Natuurlijk is het niet binnen een dag gekomen. Je vertelde ooit dat het er wel aan zat te komen, dat langzaam de kracht op raakte. Niet te bevatten bovenmenselijke kracht. Van jou ontrafelingen mocht ik delen zien. In onze connectie voelde je een herkenning die een schemering van veiligheid liet zien. Als het dan toch zo mocht zijn dat je ergens veilig was, dan moest het hier wel zijn. Zo voelde het voor mij tenminste. De eeuwige aarzeling bleef, maar als we bij elkaar waren wilde het gevoel opeens niet meer met de aarzeling mee.

De omstandigheden waren waarschijnlijk ook optimaal voor ons. Bij deeltijdtherapie zagen we elkaar door onze verhalen, onze worstelingen. En die bevestigden het gevoel, dat ik anders als onmogelijkheid aan de kant had geschoven. Psychotherapie, psychomotorische therapie en drama, ze maakten het onmogelijk te verstoppen wat er achter die krachtige houding zat. Ik zag je dichtklappen bij psychotherapie en ik gebruikte ons lijntje om de woorden te laten vloeien. “Je kunt het meid! Kom op, blijf erbij. Ik heb je!” Ik zag je angsten en ik durfde beetje bij beetje de mijne onder ogen te zien. Stapte steeds vaker uit de rol van de beschermer en liet me leiden. Geloofde positieve woorden die uit jouw mond kwamen, als zijnde oprecht. Eens niet uitgesproken om mij een beter gevoel te geven, zodat ik beter zou functioneren. Maar vanuit het hart.

Deeltijd eindigde en we hielden contact. Ongeveer om de twee weken spraken we af, kwam ik vaak bij jou, dronk ik thee, jij koffie. Spraken we of zwegen we. Zagen elkaar sluiten of open gaan. Deeltijd mocht dan klaar zijn, wij waren het niet, niet met elkaar, maar ook niet met onze rotzooi. Beiden gingen we door met EMDR. Ik voor wat ik ontdekte bij deeltijd, de impact van de hond. Jij voor de intense pijn die je niet toeliet. Beetje bij beetje kwam je tot de kern van de pijn. Tot het ondenkbare zich uit je diepste wezen aan je openbaarde. Waar mijn vroegkinderlijk trauma zich altijd had laten zien, maar nooit erkend was, was jouw trauma ondergedoken in het onderbewustzijn van een klein meisje. Om samen met een ongunstige basis en voorwaarden uit te groeien tot het monster wat jou voortdurend in zijn greep hield. Waar ik kon spreken over dat wat me in de greep van de PTSS had gekregen, betekende uitspreken voor jou alleen maar meer moeilijkheden. Behalve tussen ons. Waar ik eerder zou hebben willen handelen, de beerput verder los zou hebben getrokken om de dader aan de schandpaal te krijgen, wist ik nu wel wat me te doen stond. Er zijn voor jou, het slachtoffer. Want alleen door er te zijn voor jou kon ik iets doen aan de horror die het misdrijf teweeg had gebracht. Knokken via rechtswegen kost zoveel kracht en gezien de leeftijd van het vergrijp en de oorsprong van de herinnering zal het hoogstwaarschijnlijk niet eens erkend worden wegens gebrek aan bewijs. Als ik niet wilde dat je verder afgleed, moest ik mijn behoefte aan rechtvaardigheid laten varen. Hopende dat het via een andere weg goed zou komen. Naar je luisteren kon ik, geduld hebben met de herinneringen die je in hun greep hielden tot er een woord los kwam. Je laten weten dat je tranen en je pijn veilig zijn bij mij. Dat mijn eerste prioriteit is voor je te zorgen.

Nu moet ik je missen. Gelukkig niet omdat je de pijn niet langer kon overleven. Maar omdat je keihard werkt, 5 dagen in de week ben je keihard aan het werk met ontrafelen. Ik hoop zo ontzettend dat je uit je aangeleerde keurslijf kunt komen en je emoties mag laten vloeien. Dat je kokhalzend je pijn eruit huilt, zoals ik dat kon als ik alleen was in bed, onder de deken, in een leeg huis. Of hoe het er bij jou ook uit mag zien. Dat je het niet wilt beheersen met snijden, maar het er mag laten zijn. Zoals het is, ongestuurd, rauw en lelijk. Het is oké dat je voelt wat je voelt! Het was verschrikkelijk en het is verschrikkelijk! Niemand zou geleerd moeten hebben om die pijn onder controle te moeten houden. Iedereen zou geleerd moeten hebben dat er altijd een plekje is waar het veilig is. Zoals voor mij helemaal alleen, zonder iemand anders om mijn gevoelens op te richten, zonder oordeel. Of misschien voor jou met iemand erbij die zorgt dat je jezelf fysiek geen pijn zult doen, ook zonder oordeel. Want we hebben allemaal zo onze eigen coping gevonden die ons al die jaren op de been hield.

Ik ben trots op je! Precies zoals je was, precies zoals je bent en precies zoals je ooit zult zijn.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge