SOS – vakantie in zicht

Al zolang rondlopen en bijna breken maakte dat écht breken onvermijdelijk was. Ik vergelijk mijzelf nu bijna met het personage Emma uit het boek ”PAAZ”; nog een X aantal dagen tot mijn vakantie. Ergens denk ik: ‘Eindelijk vrijheid, zoveel tijd om leuke dingen te doen, boeken te lezen en ongestoord Netflix te kijken’. Maar ik denk ook aan de mogelijkheid voor het pikzwarte hoofdstuk in mijn hoofd om weer de volledige toegang te krijgen. Ik wil dit niet verpesten. Werk is mijn faalangstige ‘ik moet wel’-toevluchtsoord. Het iets waar mensen verwachten dat ik kom. Ik ben bang dat een vakantie roet in het eten gooit, dat ik het beetje controle wat ik heb zo plots laat gaan. Dat een terugval in depressie en destructief gedrag onvermijdelijk is. Controle nu loslaten is de opleiding niet halen?

Mijn borderline-gedachten hebben deze opleiding tot verzorgende individuele gezondheidszorg gebombardeerd tot de witte kant van al het zwart. Ik moet dit halen want anders ben ik helemaal niets waard. In een interessant gesprek met mijn behandelaar begon zij over de ‘bitch’ op mijn schouder. De bitch die de lat enorm hoog legt, die nooit tevreden is, wie mij harder laat lopen dan ik kan. Kortom de ‘slechte ik’ op mijn schouder die in mijn oor fluistert dat ik nooit iets ga kunnen of nooit goed genoeg ben. Ik moet mij boos leren maken. Maar hoe? Boosheid is een emotie die ik nog steeds met moeite kan voelen. In eerdere therapiesessies heb ik boosheid vaak nutteloos genoemd. Ik voel mij vaak schuldig over boosheid.

In dezelfde therapiesessie deed het mijn wereld stilstaan toen ik hoorde dat ik vaak niet verbonden ben met de wereld. Iets horen wat zó waar is. De reden is dat je andere mensen overal tussen ziet passen terwijl je zelf een vreemd eendje blijft.  Je denkt dat je contact maakt maar eigenlijk zo vaak niet écht. Ik sta vaak los van de wereld, of je dit nu dissociatie wilt noemen of niet, want erg heftig is het niet. Het zijn momenten dat het voelt alsof ik er niet ben, alsof de wereld wazig is en alsof ik maar blijf staren. Alsof ik tijdens het praten zomaar dingen opgooi, het komt nergens aan. Het is een soort film.

TO DO: Een manier vinden om weer te voelen dat ik met de wereld verbonden ben. Dat ik besta of er zelfs toe doe.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.