Soms is het gewoon ontzettend zwaar

Soms is het gewoon ontzettend zwaar

Ik zwierf door de avond. Het was al donker en het regende. Het begon zelfs te onweren. Normaal gesproken ben ik daar heel erg bang voor, maar nu kon het me geen klap schelen. Ik huilde. Ik kwam terecht in een tunnelvisie. Ik wist heel zeker dat ik verlaten zou worden. Ik voelde ten diepste dat niemand ooit echt van mij kan houden. Op dat moment is het 100% de waarheid. Alle honderden keren dat iemand zei er te zijn, te blijven en van me te houden ten spijt.

Je ontdekt pas hoeveel pijn je hebt gehad in het verleden op het moment dat je in het heden tegen een spiegel aanloopt. Toen ik het meemaakte was het normaal. Ik wist niet beter. Nu voel ik met terugwerkende kracht allesvernietigende woede, angst en verdriet. Het lukt me soms bijna niet meer om het te scheiden en onder te verdelen in oorzaak en gevolg. Het is één grote bak heftige emotie die over me uit wordt gestort. Het enige wat ik mijzelf kan vertellen is dat het nu veilig is. Dat al deze gevoelens oud zijn, ook al voelen ze nog zo echt. Maar op het moment van tunnelvisie is het alles wat er bestaat. Ik en de duisternis en het gevoel hebben dood te gaan van pijn.

De sleutel van deze hel wat lichter maken ligt bij mij. Want ik sta mezelf deze buien voor geen meter toe. Ik kan het niet verkroppen dat ik dit allemaal voel. Dat ik niet in staat ben om mezelf te sussen. Ik zie mezelf rondzwerven en reageren als een zwaargewond dier in paniek, maar straf het dier met extra klappen. En ook daar word ik dan weer boos om. Dat ik niet wat milder naar mezelf kan zijn. Boos zijn op jezelf omdat je niet milder naar jezelf bent: Hoe tegenstrijdig kan het zijn?

Ik houd van het sprankeltje licht in stukken donkere tekst. Ik gooi die er vaak onbewust in en soms bewust. Ik houd van die onverwachte lichtheid, de mogelijkheid tot relativeren, lachen om jezelf of een les trekken uit gebeurtenissen. Maar ik merk dat het me even niet lukt. Ik ben in staat om te zien dat dit over zal gaan. Ik ben in staat om te zien dat wat ik voel niet gebaseerd is op de realiteit van dit moment. Ik ben in staat om te herleiden waar dit gevoel vandaan komt. Maar ik ben niet in staat om het lichter te maken.

Men zegt vaak dat ik gevoelens goed in woorden kan vangen. Maar bij deze lukt het me niet. Dit gevoel is te diep, te groot, te alomvattend. Ik kan er alleen maar met het allergrootste ontzag naar kijken en me er doodsbang door voelen. Om vervolgens altijd weer te stuiten op die ene, niet te slijten overtuiging:
Er komt een dag waarop ik verlaten word. Want ik ben simpelweg niet goed genoeg.

Het is het meest dierlijke, basale rotgevoel dat ik ken. Het raakt me tot in mijn kern, tot in mijn ziel. Er luchtig over doen kan ik niet. Maar misschien reik ik mezelf hiermee toch onverwacht die sleutel aan. Het hoeft namelijk even niet lichter, leuker of vrolijker: Het is zoals het er is en ik hoef niet te vechten. Het is gewoon ontzettend zwaar. De heftigheid van wat ik nu voel laat zich simpelweg niet vangen in eufemismen.