Soms is het gewoon ontzettend zwaar

Ik zwierf door de avond. Het was al donker en het regende. Het begon zelfs te onweren. Normaal gesproken ben ik daar heel erg bang voor, maar nu kon het me geen klap schelen. Ik huilde. Ik kwam terecht in een tunnelvisie. Ik wist heel zeker dat ik verlaten zou worden. Ik voelde ten diepste dat niemand ooit echt van mij kan houden. Op dat moment is het 100% de waarheid. Alle honderden keren dat iemand zei er te zijn, te blijven en van me te houden ten spijt.

Je ontdekt pas hoeveel pijn je hebt gehad in het verleden op het moment dat je in het heden tegen een spiegel aanloopt. Toen ik het meemaakte was het normaal. Ik wist niet beter. Nu voel ik met terugwerkende kracht allesvernietigende woede, angst en verdriet. Het lukt me soms bijna niet meer om het te scheiden en onder te verdelen in oorzaak en gevolg. Het is één grote bak heftige emotie die over me uit wordt gestort. Het enige wat ik mijzelf kan vertellen is dat het nu veilig is. Dat al deze gevoelens oud zijn, ook al voelen ze nog zo echt. Maar op het moment van tunnelvisie is het alles wat er bestaat. Ik en de duisternis en het gevoel hebben dood te gaan van pijn.

De sleutel van deze hel wat lichter maken ligt bij mij. Want ik sta mezelf deze buien voor geen meter toe. Ik kan het niet verkroppen dat ik dit allemaal voel. Dat ik niet in staat ben om mezelf te sussen. Ik zie mezelf rondzwerven en reageren als een zwaargewond dier in paniek, maar straf het dier met extra klappen. En ook daar word ik dan weer boos om. Dat ik niet wat milder naar mezelf kan zijn. Boos zijn op jezelf omdat je niet milder naar jezelf bent: Hoe tegenstrijdig kan het zijn?

Ik houd van het sprankeltje licht in stukken donkere tekst. Ik gooi die er vaak onbewust in en soms bewust. Ik houd van die onverwachte lichtheid, de mogelijkheid tot relativeren, lachen om jezelf of een les trekken uit gebeurtenissen. Maar ik merk dat het me even niet lukt. Ik ben in staat om te zien dat dit over zal gaan. Ik ben in staat om te zien dat wat ik voel niet gebaseerd is op de realiteit van dit moment. Ik ben in staat om te herleiden waar dit gevoel vandaan komt. Maar ik ben niet in staat om het lichter te maken.

Men zegt vaak dat ik gevoelens goed in woorden kan vangen. Maar bij deze lukt het me niet. Dit gevoel is te diep, te groot, te alomvattend. Ik kan er alleen maar met het allergrootste ontzag naar kijken en me er doodsbang door voelen. Om vervolgens altijd weer te stuiten op die ene, niet te slijten overtuiging:
Er komt een dag waarop ik verlaten word. Want ik ben simpelweg niet goed genoeg.

Het is het meest dierlijke, basale rotgevoel dat ik ken. Het raakt me tot in mijn kern, tot in mijn ziel. Er luchtig over doen kan ik niet. Maar misschien reik ik mezelf hiermee toch onverwacht die sleutel aan. Het hoeft namelijk even niet lichter, leuker of vrolijker: Het is zoals het er is en ik hoef niet te vechten. Het is gewoon ontzettend zwaar. De heftigheid van wat ik nu voel laat zich simpelweg niet vangen in eufemismen.

11 Comments

  1. Wat fijn dat je nu weet dat het oud gevoel Is. Dat je ergens weet dat het niet alles is, ookal Is het nu alles.

    Ik zou zo graag iets schrijven wat het verlichten kan. Maar ik ken zo’n zelfde innerlijke stem als de jouwe en weet dat die het altijd winnen zal.

    Om uit herkenning te spreken, omdat geruststellen niet mijn sterkste kant Is; mijn psycholoog zei vandaag voorzichtig dat hij mij graag gerust wilde stellen maar dat hij het eigenlijk niet kan winnen van mijn innerlijke stem. Dat die stem er toch wel kritiek, straf of pijn van maakt.
    Ik vind dat ik het hem lastig maak. Vervelend eigenlijk dat ik hem zo op zijn tenen laat lopen…

    Maar dat doe ik dus eigenlijk met mezelf, met mijn gevoelens.
    Daar moet ik aan denken met de boosheid over het mild zijn die je omschrijft.

    Het Is echt waar. Zo voel je je. Zo heb je je vaak gevoeld.
    Het verdragen van het verlangen. Het gemis dat nooit vervult kan worden.

    Oja. Misschien dan toch maar n tip.. het hielp mij laatst om, via een mindfulness meditatie, de volgende vraag te bekijken: ‘wat wil ik nu NIET voelen?’.
    Het verbaasde mij dat die vraag mij dichter bij mijn gevoel brengt omdat het de boze stem licht omzeilt.

    Sterkte.
    En
    Mooi geschreven. Natuurlijk. Inspirerend.

    Groetjes, avermin

  2. Marjan Quaak

    Inderdaad…dit gaat ook voorbij…

    Wat een mooie reactie van Anne!

    Ik stuitte via fb laatst op “Creatrix”, een vrouw in Australie heeft dat ontwikkeld, speciaal voor vrouwen…
    Na zelf een heel heftig zwaar leven te hebben doorstaan…en ver doorgezocht te hebben…waarom andere dingen, therapieĆ«n, trainingen,zelfhulpboeken niet werken…
    Het blijkt …dat vrouwen andere hersenen hebben dan mannen!
    En anders reageren door hun hormonen en specifieke genen…en anders met emoties omgaan..
    Ze heeft een methode ontwikkeld waarin je in 6 dagen door je blokkades heen kunt breken…in een life-training..
    Het kan ook on-line…via skype bijvoorbeeld…

    Een vrouw in Bloemendaal heeft haar training in AustraliĆ« gevolgd…en het naar Nederland gehaald, zij geeft nu hier die trainingen…haar bedrijf heet “Moms&More”…als ik het goed heb begrepen..

    Google op “Creatrix” geeft informatie…

    Ik heb het (nog?) niet gedaan…omdat ikzelf al mhv een vriendin een breakthroug heb gehad…en omdat het idee om daar een bedrijf van te maken…en (veel) geld mee te verdienen…me tegenstaat…

    Misschien kun jij er wel wat aan hebben??

    Zelf denk ik ook dat je dieptes zo bewust doorleven als jij blijkbaar doet nu…uiteindelijk het meest heilzaam is…
    Je aangeboren overlevingsmechanisme …zal je uiteindelijk doen voelen…dat jij net zo waardevol bent om van te houden…als elk mens…
    Die verlatingsgeschiedenis…is waarschijnlijk oude pijn…
    Die heb je al doorstaan dus…

    En als ik goed begrepen heb…dat Anne nu je vriendin is…dan is verlaten worden dus volstrekt niet aan de orde…
    Laat je angst niet de overhand krijgen..
    Voel ze en wees je er bewust van…
    Het is dus een gevoel…een tunnelvisie in je hoofd idd…en NIET de realiteit…

    Laat je koesteren door Annes liefde…laat die binnenkomen…wentel je in haar warmte…
    Jullie zijn aan elkaar gewaagd… lijkt het…

    Ik wens jullie alle goeds…en een levenslange liefde toe…
    En voor altijd afscheid van die angst…die niet meer nodig is..
    Veel sterkte nu ook!!

    Hartelijke groet,
    Marjan Quaak

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.