Sombere bui

Vandaag is weer zo’n dag dat ik verdrietig ben over de wereld. Dat ik last heb van ‘een sombere bui’. Wat andere mensen voor kennisgeving aannemen breekt mijn hart; waar zij gewoon verder leven, kan ik opeens niet meer inzien waarom het leven ook alweer de moeite waard was. Door één zinnetje lijkt de levenslust waar ik maandenlang aan heb gebouwd opeens weer afgebroken te zijn.

Toch weet ik dat dat niet waar is. Deze keer kan ik namelijk ondanks mijn somberheid lachen om de grappen die aan de eettafel gemaakt worden, genieten van de zon en lekker eten, vrolijke gesprekken voeren en mezelf geven in muziek. Deze sombere bui is niet een voorteken dat ik weer terug zak in het moeras van sombere gedachten en depressieve gevoelens. Deze sombere bui komt voort uit verdriet om de pijn van deze wereld. En daar mag ook best om gehuild worden. Juist als de doorsnee mens hier niet om huilt. Iemand moet toch huilen om de pijn van deze wereld.

Deze pijn is alleen veel te groot voor mij om te dragen. Veel te veel om zelf te kunnen verwerken. Boosheid komt in mij op, omdat ik hier wel last van heb en anderen niet. Ik voel me gefrustreerd omdat ik niet begrijp waarom ik zo gevoelig ben. Verdrietig omdat mijn gevoeligheid nog steeds regelmatig door anderen wordt afgewezen.

“Agnus dei qui tollis peccata mundi, miserere nobis; dona nobis pacem.” (Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt, ontferm U over ons. Geef ons vrede.)

Deze woorden klonken vandaag door mijn hoofd, al voor ik ook maar tijd had genomen om stil te staan bij mijn gevoelens. Op een van de vele prachtige melodieën die voor deze tekst gecomponeerd is, borrelden ze spontaan naar boven. ‘Lam van God die de zonde van de wereld wegneemt, ontferm u over ons; geef ons vrede.’ Voor ik het zelf wist, gaf mijn onbewuste al aan wat ik nodig had. Ik kan het niet aan, deze pijn van de wereld, maar ik kan het wel bij het lam Gods brengen. Dan mag ik troost vinden in het feit dat hij vol ontferming over ons is. Dat het niet mijn pijn is, die ik moet dragen, maar dat het zijn pijn is, waar ik in mag delen. Dat ik zijn hart mag kennen. De pijn is niet weg, het verdriet is niet weg, de sombere bui is niet over. Maar er is een rust in mijn hart gekomen die sterker is dan al die andere gevoelens, ook al is ze kwetsbaar. Ik hoop dat ik mag leren dat ik ook sterk ben, ook al ben ik kwetsbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.