Somber gedoe

In januari van dit jaar ben ik begonnen met een studie. Thuis. Omdat ik het hele proces van solliciteren en afgewezen worden vanwege mijn persoonlijkheid niet langer wilde. Ik heb een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en afwijzing doet zeer. Ik kon wel een week in een diepe put zitten.

Ik vind de studie die ik doe ontzettend leuk. Toch knaagt er iets. Heb ik opgegeven? Heb ik mezelf laten kennen door niet meer te solliciteren? Zal ik het gewoon weer eens proberen? Misschien had ik tijdens dat laatste gesprek voor mezelf op moeten komen, toen de recruiter me vertelde dat ik tijdens de meedraaiochtend een andere Inge moest laten zien.

Wat geeft het nu dat ik geen haantje de voorste ben. De meeste kinderen vinden me leuk en lief. Ik zou echt vaker voor mezelf op moeten komen. Maar dat bedenk ik me altijd achteraf pas. Een psychologe vergeleek me ooit eens met een bange hond. Eentje die direct ging liggen als een andere hond naar me blafte.  Is misschien een beetje vreemd dat ze dat zei, maar het klopt wel.

Waar dit vandaan komt? Ik weet niet, soms ben ik het zo beu om thuis te zijn en me weer bezig moet houden met de was, de afwas, boodschappen doen en weet ik veel wat, terwijl ik me probeer te concentreren op m’n studie.

Soms voel ik me gewoon een beetje een mislukkeling. Ik doe niet echt mee. Ik heb geen baan. Ik heb geen vrienden. Ik heb kennissen. Ik voel me somber vandaag.

Gelukkig gebeurt dat niet meer zo heel vaak.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.