Blogs over somatoforme stoornis

Het verloren puzzelstukje

Afgelopen week was je daar ineens. Je was enkele maanden zoek. Meerdere artsen en hulpverleners zijn samen met mij op zoek gegaan. Maar steeds zonder resultaat. Je bleef spoorloos, hoe hard er ook gezocht werd. Uiteindelijk werd je zelfs als onverklaarbaar gezien, een oplossing was er niet. Ineens dook je deze week toch op uit je schuilplaats. Je kreeg de naam fibromyalgie. Deze naam gaf mij een hoop duidelijkheid. Ik wist eindelijk dat jij de […]

Verder lezen

Roepende apen

Een van de eerste dingen die je leert wanneer het over ACT (Acceptance and Commitment Therapie, je spreekt het uit als ‘act‘, als in ‘action‘) gaat, is dat je brein een verhalenverteller is. Je kan je hoofd en je innerlijke stem(men) vergelijken met apen die de hele dag door maar van alles naar je roepen.  Het duurde bij mij een tijdje voordat ik de belangrijkste verhalen in mijn hoofd duidelijk had. Het zijn er namelijk […]

Verder lezen

Je bent niet de enige

Soms sta ik echt versteld van hoe een leven kan veranderen in korte tijd. Vorig jaar werd ik van de ene op de andere dag ziek. Niet wetende wat er aan de hand is, hopende dat de klachten uit zichzelf zouden verdwijnen of verminderen. In deze periode zat een vrijwel klachtenvrije maand. Helaas ging het de maand daarna steeds slechter. Zoals te lezen is in een van mijn eerdere blogs ontwikkelde ik toen depressieve klachten […]

Verder lezen

“Maak ik het niet alleen maar erger?”

Drie maanden geleden begonnen we, mijn psycholoog en ik, aan een traject dat zou moeten leiden tot meer acceptatie van mijn chronische klachten en lage belastbaarheid. Al jaren loop en strompel ik rond met fysieke klachten, waar vooralsnog geen diagnose aan gekoppeld wordt. Ik ervaar dit als een (letterlijk en figuurlijk) pijnlijke situatie en heb de afgelopen tien jaar besteed aan het met horten en stoten opbouwen van mijn belastbaarheid. Twee jaar geleden begon ik […]

Verder lezen

Regeltjesmoe

Ik dacht dat ik moe zijn kende. Dus moe, uitgeput, niet meer kunnen, alleen nog maar willen slapen, dat soort werk. Maar ik heb geloof ik een nieuwe vorm van moe gevonden. Totaal onbekend bij mij, maar je blijkt dus nog moeier te kunnen zijn dan moe moe. Zeg maar mijn-gezicht-wordt-grijs-want-mijn-wallen-hangen-al-op-mijn-knieën-moe. Reden? Er was een energielek. Een gigantisch energielek. Niet door een lekkende darm, bijnierinsufficiëntie of andere niet-medische diagnose die vermoeidheid kan veroorzaken. Nee, mijn […]

Verder lezen

Onzichtbare klachten

Ik zou zoveel woorden willen zeggen op het moment. Maar ik weet dat het niet gewenst is. Ik word geacht mijn mond dicht te houden zoals dit al vaker van mij werd verwacht. Doe wat de maatschappij van je vraagt en wijk vooral niet af. Dit geeft mij angst. Ik wil zeggen hoe ik erover denk. Een trigger is al voldoende om mij terug te brengen naar toen. Mijn onderbuikgevoel is hetzelfde. Ik weet dat […]

Verder lezen

Er mist een puzzelstukje

Voor mijn psychische klachten kwam ik terecht bij de psycholoog. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat ik een doorverwijzing heb aangevraagd. Tijdens mijn intake werd binnen een uur duidelijk dat ik een lichte depressie had gehad. Op het moment dat ik dat hoorde, viel voor mij het kwartje. Eindelijk een diagnose. Maar nog belangrijker: ik kon in behandeling. Ik vraag mij soms af wat er was gebeurd als ik niet in […]

Verder lezen

Ik probeer met de pijn te leren leven

Toen eind 2017 mijn klachten begonnen, wilde ik niet meer wandelen omdat het te veel pijn deed aan mijn benen. Omdat ik vaak omviel, verloor ik volledig het vertrouwen in mijn benen en liep ik het liefst alleen nog maar met mijn krukken. Dat hielp mij voor de steun die mijn armen dan opvingen, maar ook omdat het mijn ziekte zichtbaar maakte. Ik ben ziek en ik heb ontzettend veel pijn aan mijn benen, iedere […]

Verder lezen

Hoofdpijn door overprikkeling

Op mijn zevende leerde ik paracetamol slikken. Het bittere spul was te vies om op te kauwen, maar niks slikken was ook geen optie, dan had ik de hele dag hoofdpijn. Op de middelbare werd de hoofdpijn dagelijkse kost. Een drukkend knellend gevoel op mijn hoofd dat al mijn energie opslurpte. Leren lukte me niet en in de klas kon ik me niet concentreren. Mijn hoofd bonkte over de les van de docent heen. Terwijl […]

Verder lezen

Mijn hondje helpt mij

In augustus 2019 was ik klaar bij het revalidatietraject voor mijn conversiestoornis. Nu, zes maanden later, mag ik gaan beginnen met groepstherapie, ook gericht op mijn lichamelijke klachten. Het heeft zes maanden geduurd om weer bij een nieuwe hulpverlening te komen. In de tussentijd ben ik nog ergens anders geweest maar zij konden mij niet helpen, omdat mijn lichamelijke klachten te veel in de weg staan. In december heb ik een hondje gekocht en sinds […]

Verder lezen

Hoe mijn hoofd zich heeft gereset

Deze blog gaat over een heftige psychogene niet-epileptische aanval (PNEA). Zorg voor jezelf en lees door als dat voor jou goed voelt. Elk einde is de afsprong naar een nieuw begin. Steeds kom ik het weer tegen. De ene keer voelt het als een zijden laken die op me neerdaalt, de andere keer stort het op me als een allesvernietigende bom. Ditmaal was het een kernbom en deze vernietigde bijna mijn lichaam. De grote rode […]

Verder lezen

Jezelf de kans geven om sterker te worden

“Dit is het plan, zo gaat het gebeuren. Ik ga een intensieve klinische behandeling volgen en ga er sterker uit komen dan ooit tevoren. Ja, natuurlijk weet ik dat ik maanden op de wachtlijst zal moeten staan, maar daar kom ik wel doorheen. Ik heb immers een duidelijk doel voor ogen: herstellen, groeien, ervaren en dan drie keer zo hard weer aan de bak met de studie.” Werkelijkheid: ik stond maanden op de wachtlijst na […]

Verder lezen

Een klein meisje in een volwassen vrouw

Ik ben een volwassen vrouw van 19 jaar, maar in mij zit een klein meisje. Ik kan je heel volwassen vertellen op wat voor manier ik ziek ben, wat het met me doet en hoe ik er mee omga. Ik kan uitleggen wat mijn diagnoses betekenen. Open zijn en spreken is altijd mijn beste eigenschap geweest. Ik kom volwassen en intelligent over, maar vanbinnen ben ik een klein meisje met een diploma van het een-na-laagste […]

Verder lezen

De pijn achter het ziek zijn

Hoe heb ik het zo ver laten komen? Je kunt problemen hebben maar je kunt er ook ziek van zijn. Mijn energie is hierdoor afgepakt en het ergste van alles is dat mijn glimlach soms verdwijnt. Je zit in een rouwproces, een rouwproces naar je oude ik en naar je oude leven. Ik romantiseer mijn oude leven want in mijn gedachten leek alles toen nog perfect. Dit komt omdat ik toen nog niet ziek was. Ik […]

Verder lezen

Een revalidatietraject voor mijn conversiestoornis

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik bezig was met een revalidatietraject. Vandaag was mijn laatste dag van het revalidatietraject en nu laten ze me drie maanden alleen. Ze laten me de informatie verwerken en kijken of ik de door hun gegeven adviezen zelf ook kan toepassen. Omdat er reacties waren dat mensen benieuwd waren hoe het dan na het traject zou gaan, heb ik er een nieuw stukje over geschreven. Kort uitgelegd: Ik […]

Verder lezen

Ze bleef doorgaan tot haar lichaam haar vertelde te stoppen

Ik was altijd een sociaal meisje met veel vrienden dat alles deed waar ze zin in had. Ik was wel onzeker maar dat is iedereen wel op jonge leeftijd. Uitgaan, dagjes naar steden in Nederland, bioscoop, festivals, shoppen, stage lopen, school,  zwemmen, sporten en werken met ouderen. Ik deed het allemaal totdat dat allemaal ophield omdat ik zoveel had gedaan, mijn lichaam vertelde mij dat ik moest stoppen. Ik had wel wat dingen meegemaakt maar […]

Verder lezen