Meisjemettelefoon

Sociale media zijn ook lastig

Sociale media zijn superhandig, leuk en misschien voelt het wel onmisbaar, maar het is niet alleen maar positief. Voor mij was het een bron van stress en ik legde er een enorme druk op. Elke keer dat ik werd geconfronteerd met de successen of het plezier van anderen, kon ik het gevoel krijgen dat ik iets miste, veel minder vrienden had, minder mooi of minder ‘geslaagd’ was. Berichten van vrienden, maar het meest van de minder-goede-vrienden, lieten me wel eens achter met het idee dat ik niet goed genoeg was en dat ook niet kon worden.

Zelf plaatste en keek ik niet zo vaak op sociale media als de meeste mensen om mij heen dat deden. Op de middelbare school zat in de pauze iedereen op zijn telefoon op Snapchat, Instagram of Facebook. Het idee was dat je niets kon missen van wat jouw vrienden postten en hoe minder likes je kreeg, hoe minder je waard was. Daarom was iedereen bezig foto’s van zichzelf te plaatsen. Foto’s waarin zij zo leuk, stoer, populair en mooi mogelijk overkwamen. En daarom wilde ik zelf eigenlijk geen foto’s plaatsen, omdat ik mijzelf niet mooi genoeg vond en omdat ik wist dat ik lang niet zoveel likes zou halen.

Maar wat ik toen misschien over het hoofd zag, was dat de meisjes die ik volgde even onzeker waren als ik. Dat zij bevestiging zochten dat ze goed en mooi genoeg waren, door het plaatsen van deze foto’s. En misschien nog het belangrijkste wat ik niet besefte: iedereen liet maar een heel klein stukje van zijn leven zien. Want de ongeschreven afspraak is dat op het internet iedereen zichzelf toont als een gelukkig en geslaagd individu.

Op Facebook of op Instagram zien we meestal alleen die ‘leuke’ stukjes van elkaars levens. Terwijl we in ons eigen leven ook geconfronteerd worden met de minder leuke stukjes. Toen ik twee en een half jaar geleden in een ernstige depressie terecht kwam werd het verschil tussen mijn leven en wat de sociale media uitstraalden, nóg groter. Als ik op Facebook keek, voelde ik me gefaald en mislukt. Het leek alsof mijn leven stilstond en de levens van alle anderen verder gingen.

Maar wat brachten de sociale media mij wel? Het heeft een tijd geduurd voordat ik de balans had opgemaakt: eigenlijk niet veel meer dan een rotgevoel. Zo besloot ik te kiezen voor wat goed was voor mij. Ik verwijderde mijn persoonlijke sociale media accounts. En ik moet toegeven dat het de eerste weken enorm wennen was. Ik heb nog wekenlang de Facebook-app op mijn telefoon willen openen. Telkens opnieuw kwam ik er weer achter dat ik die toch echt verwijderd had.

Wat heeft afstand doen van de sociale media mij toch ontzettend veel rust gegeven. Ik vind het heerlijk om sociale media-vrij te zijn. Ik ben een paar maanden geleden wel een recovery Instagram-account begonnen, maar heb er bewust voor gekozen daarop anoniem te blijven. Ook volg ik geen vrienden en weten mijn vrienden niet dat ik dit account heb. Zo kan ik privé en Instagram gescheiden houden.

Iedereen die zich in de ‘recovery community’ van Instagram bevindt, wil ik op het hart drukken om goed op te blijven letten wat je plaatst en wie je volgt. Is het helpend voor jouw herstel en het herstel van anderen? Als je merkt dat bepaalde posts je een zwaar gevoel geven, of het gevoel dat je al hebt versterken of bevestigen, bedenk dan of je deze posts wel wilt blijven zien. Herkenning is fijn, maar maak bewuste keuzes en stel je herstel voorop.

Aan iedereen wil ik meegeven: denk goed na over wat de sociale media jou brengen. Vergeet ook vooral niet: het leven is anders dan hoe het lijkt op internet.

4 reacties

  1. Herkenbare blog! Hij zou uit mijn koker kunnen komen. Ik volg je op Instagram, met mijn eveneens anonieme account. Sociale media vind ik heel leuk, maar ik herken ook wat je zegt over jezelf zo mooi mogelijk daar weer willen geven. Ik deed dat ook. Totdat het dus niet meer ging. Toen ben ik radicaal gestopt met mijn persoonlijke accounts. En wat betreft het volgen van andere accounts? Ik scroll vaak door de tijdlijn van mijn anonieme account en soms vind ik steun. Maar soms word ik ook verdrietig van de verhalen van anderen en dan weet ik dat het tijd is om weer even afstand te nemen. Ik denk dat het gebruik van sociale media steeds weer blijft vragen om afstemming. Meeleven is goed, maar niet als het ten koste gaat van jezelf.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Communiceren kun je leren?

  2. Wat goed en sterk geschreven en heel veel herkenning. Een aantal jaren geleden was ik ook zo’n meisje wat het liefst de hele dag bevestiging zocht bij anderen en dus heel erg bezig was met de foto’s en berichten die ik plaatste. Toen ik eenmaal besefte dat het me ongelukkig maakte doordat ik mezelf continu vergeleek met een ander, heb ik het verwijderd. Vooral Instagram was voor mij een grote boosdoener. Ik had best een groot account en wilde dat ergens ook niet opgeven, maar eindelijk toch de knoop doorgehakt en wat een rust heeft mij dat gegeven.

    Ik ben nog altijd actief op het internet, zo heb ik wel een instagram account voor m’n gedichten en tweet ik geregeld, maar ik laat wel steeds meer de echte ik zien en ik probeer me dus niet meer beter voor te doen dan dat ik ben. Ik weet ook dat die mensen die altijd alleen maar de positieve laten zien helemaal niet zo gelukkig en tevreden zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.