Sociale angst – het breken van mijn glazen bol

Ik ben bang om dicht te klappen, de verkeerde dingen te zeggen, te gaan stotteren, te stinken, tot last te zijn, niet goed genoeg te zijn. Dat ze negatief over me denken, me te laag inschatten, naar me zullen kijken, boos op me zullen worden, me gek vinden. Ik heb het gevoel dat het een kwestie van tijd is voor ik één kleine misstap maak zodat ik door de mand val en ze in zullen zien dat ik niet leuk ben. Dat ze me eigenlijk helemaal niet mogen en niets met me te maken willen hebben.

Verlamd van angst

Ik was laatst op een barbecue met allemaal mensen om wie ik geef, maar ik was letterlijk de hele tijd bang. De angst snoerde me de mond, maakte dat ik continu bewust was van mijzelf en mijn omgeving. Alles werd overdacht, niks kwam nog spontaan. Eigenlijk sloeg ik gewoon dicht. Ik voel me dan een muurbloempje, of zo’n klein beestje met van die grote, bange ogen. Ik wil mijn mond openen, zeggen wat ik ervaar, wat er in me opkomt. Ik wil verbinding maken met al die mooie, lieve mensen om mij heen. Maar ik voel me geremd, alsof ik op pauze sta, of vastgemetseld met mijn voeten aan de grond. Ik begeef me in een bevroren staat, de angst heeft me verlamd.

Het loslaten van bescherming

Sociale angst, ik had het nooit, tot ik één voor één mijn copingmechanismen inleverde. De vermoeidheid, depressies, borderlinetrekken en de pijn zei ik grotendeels gedag. Het mezelf overschreeuwen en sociale situaties claimen en sturen had ik ook achter gelaten. Ik had net zoveel beschermlaagjes weggekrabt tot ik helemaal bloot kwam te liggen. En die ik is dat niet gewend. Die is gewend aan haar muren, haar trucjes, manieren. Bij gebrek aan robuuste, doch verouderde bescherming staat zij, sta ik, met mijn mond vol tanden.

Mezelf zijn

Hoe werkt dit, door de wereld gaan als jezelf? Hoe verdomd kwetsbaar ben ik nu wel niet? Mensen kunnen mij nu zien en daadwerkelijk iets vinden over mij. Normaal kon ik ergens nog denken, ‘ach, ze weten toch niet wie ik ben’. Of ‘ik kan me nu niet met ze verbinden omdat ik niet echt mezelf ben’. Maar wat als het nú niet lukt? Als ik nu niet leuk ben? Dan ben ik nogal fucked. Want dit ben ik wél. En nu is het allemaal wél echt.

Onbeschermd

Als een baby’tje ter wereld komt, is alles voor dat kleine mensje overweldigend. Het licht, de geluiden, de geuren. Die veilige, afdekkende baarmoederwand is weg en dat is behoorlijk wennen. Hoe stom deze vergelijking ook moge klinken, voor mij voelt het soms zo; ik kom voor het eerst in de wereld en alles is nieuw. En intens. En eng.

En toch ben ik er blij mee, ergens. Die beschermlagen zijn handig, maar de tol die ze eisen is hoog. Gepantserd door het leven gaan, ging in mijn geval gepaard met allerlei nare psychische klachten en een gevoel van permanent van de wereld afgesneden zijn. Als je niet het gevoel hebt dat je bij de wereld hoort, zijn zelfmoordgedachten ook niet zo ver weg. Er lijkt niets te verliezen aan het leven; je bevindt je er toch al niet echt in.

Nieuw begin

Ik voel dat deze sociale angst een opstapje is naar iets wat hopelijk echter en eerlijker is en me meer in connectie brengt met het leven en de mensen. De glazen bol waar ik in gevangen zat, is geknapt en ik sta rillerig in het midden van de cirkel naar de gebroken stukjes te kijken. Nu is het tijd om moed te verzamelen om eruit te stappen, over de scherven heen, de wereld in.

3 Comments

  1. Ik heb me de laatste tijd zo vaak afgevraagd hoe het komt dat ik zo bang ben geworden, waar ik vroeger zo vrij was en tegelijk soms zo’n naar mens en me toch nergens voor schaamde.

    Dankjewel voor deze eye-opener.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.