Sociaal contact is eng

Ik weet niet wat ik precies verwachtte toen ik 1,5 jaar geleden voor het eerst bij de psychiater kwam. Ik denk dat ik hoopte op medicijnen die wonderen konden verrichten en een flink staaltje psychoanalyse. Ik kreeg inderdaad medicijnen en deze hadden ook zeker effect. Maar daarnaast kreeg ik ook de opdracht om te leven volgens een schema. De basiselementen zijn eigenlijk heel simpel: slapen, eten, studie/werk, rusten en: iets sociaals.

Mijn sociale leven was namelijk problematisch. Ik leefde vaak als een kluizenaar en deelde het met niemand als het slecht met me ging. De paar mensen tegen wie ik wel soms wat vertelde, maakten zich daar misschien wel het meeste zorgen om: de fundamentele eenzaamheid waarmee ik mezelf omringde. Zelfs de psychiater heeft me wel eens verteld dat mijn eenzaamheid haar echt naar de keel greep. Het feit dat ik niemand ooit liet zien hoe het me ging en niemand meer toeliet.

Ik denk dat het kwam omdat ik sociaal contact heel erg lang als iets heel zwaars heb gezien. Ik verlangde ernaar, maar het kostte me ook verschrikkelijk veel energie. Ik heb namelijk een hele trukendoos om te gebruiken in sociale situaties. Gewoon ontspannen ‘echt’ zijn, lukt me namelijk niet goed. Toen ik depressief was, voelde ik me zo uitgeput moe dat ik geen greintje puf meer over had om sociale contacten aan te gaan. En gewoon zijn zoals ik me voelde op dat moment was voor mij geen optie. Deels omdat ik dat niet durfde, maar ook deels omdat ik gewoon echt niet wist hoe dat moest.

Het grappige is dat ik juist altijd van mezelf heb gedacht dat ik een enorm sociaal wezen ben. Ik kan met iedereen goed praten en de gangmaker zijn op een feestje. Ik ben geïnteresseerd en ik heb altijd wel een verhaal te vertellen. Maar als ik terugkijk zie ik dat ik daarna altijd enorm de behoefte heb gehad om me terug te trekken. Ik voel me dan gewoon heel erg moe. Ik ben namelijk enorm goed in kletsen zonder gevoel. Ik kan heel open lijken en alles met je delen, maar daar zelf niets bij voelen. “Je vertelt enorm heftige dingen maar je oogt erbij als een koele kikker,” zei iemand me ooit. “Hoe kan jij nou depressief zijn?! Je lacht altijd!” zei een ander.

Mijn vriendin deed me inzien dat het ook anders kan. Met al het lef dat ik in me had, heb ik geprobeerd om bij haar nooit een masker op te zetten. Dat lukte en ik merkte, tot mijn grote verbazing, dat ik sociaal contact veel beter vol kan houden dan ik dacht. Daarnaast geeft het me op deze manier ook veel meer vreugde.
Eerst zag ik alleen haar, maar daar kwamen langzaam ook haar vrienden bij. Bij hen lukte het me ook om echt te zijn. Dit kwam ook door het feit dat ik merkte dat ik veel minder trucjes nodig heb als mijn vriendin erbij is. Ik vertrouw op haar en weet dat zij me goed in de gaten houdt. Sinds ik haar ken durf ik op sociaal vlak dus al veel meer dan ervoor.

Als zij er niet bij is, vind ik het moeilijker. Het lukt me dan namelijk nog steeds niet goed. Er zijn een paar mensen bij wie het aardig gaat, maar dat zijn dan ook mensen die ik echt al praktisch mijn hele leven ken. Voor de rest maakt het me bijna altijd nog doodmoe. En verkies ik dus toch weer regelmatig de eenzaamheid boven een sociaal leven. En dat vind ik jammer, omdat ik in het afgelopen halfjaar heb geleerd hoe waardevol sociale contacten kunnen zijn op het moment dat je ze, geheel als je zelf, durft aan te gaan.

Maar ik wil niet afhankelijk zijn van mijn vriendin om sociale contacten aan te gaan. Dit is alleen een vaardigheid die ik nog moet leren en dus veel zal moeten oefenen. Terwijl ik dit schrijf, giert de angst daarover al door mijn buik. Maar ik wil het wel heel graag. Omdat ik het afgelopen halfjaar heb ervaren hoe ongelooflijk fijn het kan zijn om onder de mensen te zijn, als jezelf. Als ik mijn vriendin zie in haar sociale omgeving dan denk ik: dat wil ik ook. Maar dat heb je niet van de ene op de andere dag. Ik zal ergens moeten beginnen. En het dan langzaamaan opbouwen. Zoals dat in mijn relatie ook is gegaan. En met alle andere dingen die ik ooit graag wilde.

3 Comments

  1. Sociaal contact is inderdaad eng. Ik vind het mooi om te lezen dat je zoveel aan je lieve vriendin hebt en al van zo ver bent gekomen. Het komt goed lieve Rivka, je komt er wel. Ik heb vertrouwen in je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.