Slecht in anorexia

Deze blog gaat in op een eetstoornis en bevat mogelijke triggers. Behoefte aan een gesprek? Neem contact op met Sensoor of Mind Korrelatie.

Mensen met een eetstoornis, welke dan ook, hebben bijna altijd het idee dat ze niet goed (lees: dun) genoeg zijn. Na 1,5 jaar rondgelopen te hebben op een eetstoorniskliniek heb ik nog nooit een mede-cliënt ontmoet die niet de eetgestoorde wens had om af te vallen. Of ze nou overgewicht, een gezond gewicht of flink ondergewicht hebben. Als je een eetstoornis hebt zal je nooit dun genoeg zijn: altijd is er wel iets wat nog té dik is, waar nog vet is wat er af moet. Het gevoel niet goed, niet ziek genoeg te zijn is dus heel universeel, maar er is één groep die hier nog meer last van heeft dan de rest: de mensen met ESNAO.

Eetstoornis NAO (niet anderszins omschreven) is een koepelterm voor mensen die niet in één van de andere labeltjes passen. Dat kan atypische anorexia of boulimia zijn, of een ongespecificeerde eetstoornis waarbij je symptomen veel variëren.

Niet over praten

Mijn eetstoornis begon zich te ontwikkelen toen ik al in therapie was voor een angststoornis en depressie. Drie jaar lang gaf ik bij hulpverlener na hulpverlener aan dat ik ook problemen had met eten. Maar ik had een gezond gewicht, én ik wist zelf dat wat ik aan het doen was niet goed was. Dus iedere hulpverlener zag mijn klachten met eten als een soort tienerprobleem, waar we het maar niet te veel over moesten hebben want “wat je aandacht geeft groeit”.

Als ze er echter wel naar hadden gevraagd, hadden ze geweten dat ik constant bezig was met afvallen. Ik haatte mijn lichaam en at extreem onregelmatig. Zo at ik soms een week lang alléén avondeten, terwijl ik iedere dag nog een eind naar school moest fietsen. Of ik at op school niets, maar als ik dan thuis kwam had ik zo’n honger dat ik een heleboel tegelijk at. Ik probeerde avonden achter elkaar te braken, maar het lukte niet. Ik viel een paar kilo af, voelde me doodziek, at weer een tijdje wat normaler, kwam weer wat aan, en viel dan weer af.

Hulpverleners gaven grenzen aan, dat als ik X zou doen, ze dan wel echt even zouden ingrijpen, en vergaten dat vervolgens. Zo ontwikkelde mijn eetstoornis zich jaren lang steeds sterker, maakte ik mijn lichaam en mijn hongergevoel helemaal kapot, terwijl niemand het serieus nam.

Uiteindelijk kwam ik, nadat ik er zelf naar had gevraagd, op een eetstoornis kliniek terecht waar ik één keer in de twee weken een afspraak had. Daar bleek dat mijn eetstoornis ondertussen een heel hardnekkig probleem was geworden, terwijl ik zelf eigenlijk dacht dat het allemaal wel mee viel. Een jaar van therapie later was ik qua eten nog geen stap verder.

Tot ik het vechten echt opgaf. Ik was gestrest, bang en verloren en stopte eens een keertje niet na een paar weken weer met afvallen. Toen ineens gingen overal alarmbellen rinkelen en noemden mijn behandelaren het een ‘zorgelijke situatie’. Een maand later stapte ik op randje ondergewicht binnen op de ééndaagse dagbehandeling en begon mijn herstel.

Kortom, pas toen ik de fysieke symptomen van anorexia begon te vertonen, werd duidelijk hoe ernstig mijn eetstoornis was.

Nooit ziek genoeg

Het is écht een mindfuck. Je hebt een heel groot probleem in je hoofd, waar je heel veel last van hebt. Maar tegelijkertijd geeft de eetstoornis je een gevoel van trots, een doel, waardoor je er eigenlijk ook niet echt vanaf wilt. Je hebt moeite om jezelf serieus te nemen omdat het afvallen eigenlijk helemaal niet lukt en je het nooit goed genoeg doet, en dat wordt door alle behandelaren indirect bevestigd omdat ze zich pas zorgen gaan maken als je fysiek begint af te takelen.

Nu, 4 maanden na mijn start bij de ééndaagse ben ik goed op weg naar herstel. Ik ben de kilo’s die ik over de afgelopen jaren langzaam (en soms snel) was afgevallen weer aangekomen en ik werk hard om mijn lichaam te accepteren.

Ik ben blij met mijn vooruitgang en voel me niet alleen mentaal maar ook fysiek een heel stuk beter. Maar één ding blijft knagen: ik heb het nooit gehaald.

Drie jaar van mijn leven heb ik toegewijd aan afvallen en de stiekeme wens om ooit toch dat éne gewicht te bereiken waarop ik écht kon zeggen dat ik anorexia had. En ik was er bijna! Ik was bijna écht ziek. Had bijna een “echte eetstoornis”. Maar ik, zwakkeling, moest weer te snel opgeven omdat ik niet genoeg mentale kracht had om eindelijk eens goed door te zetten.

Tot een groepsgenootje laatst tegen me zei dat dat echt het ziekste was wat ze ooit had gehoord. Dat een normaal mens nooit nog even 10 kilo ondergewicht zou willen gewoon om te laten zien dat ‘ie dat kan. En dat is natuurlijk zo.

Ik ben ziek. Maaltijd na maaltijd kom ik er achter hoe ziek precies. Want al weet ik precies wat ik wil en hoe het moet, het lukt me nog steeds niet om normaal te eten. Het blijft moeilijk om te merken dat zélfs op de ééndaagse soms mensen met andere diagnoses serieuzer genomen worden door hulpverleners. Alsof ik, nu ik niet meer aan het afvallen ben, niet meer zo veel hulp nodig heb. Gelukkig weet ik het nu zelf wél: ik heb een eetstoornis. Een serieuze eetstoornis. En ik wil er vanaf.

2 Comments

  1. Sae

    Heel goed geschreven en ontzettend herkenbaar! Ik werd – jaren geleden – aangemeld bij een eetstoorniskliniek met als behandeladvies “enkele maanden opname”. Maar opnames deden ze niet met een gezond gewicht, dus ik mocht één keer per week naar de boulimiagroep. Oh, maar ik had ook geen boulimia want daar waren mijn eetbuien te groot voor 😉 Het is bizar, ik kan me met terugwerkende kracht nog steeds ongezien en onbelangrijk voelen omdat ik toevallig “de verkeerde eetstoornis” had…

    Ik vind het goed om te lezen dat het je nu lukt de ernst van je eetstoornis serieus te nemen! En, geloof me, het leven zonder een eetstoornis is echt veeeeeeeeeeeel leuker en fijner en mooier. Houd vol, houd vast!

  2. Ik vind je verhaal echt heel herkenbaar! Ookal is bij mij geen sprake van een eetstoornis (hoewel er wel eetgerelateerd copinggedrag is). Ik denk ook dat het veel voor komt in verschillende versies; het niet ziek genoeg zijn. Aan de bel trekken omdat je weet dat er iets grondig mis is, maar niet serieus genomen worden. En dan moet je wel heel stevig in je schoenen staan wil je hulp voor elkaar krijgen, zo stevig dat het bijna onmogelijk is. Kortom, je moet je eigen kracht eerst tegen jezelf gebruiken om te zorgen dat je ‘ziek genoeg’ wordt. Terwijl als je op dat moment serieus genomen wordt en de erkenning krijgt, het helemaal niet zo ver hoeft te komen. Ik merk dat het me boos maakt. Dan ben je al zo dapper dat je het aan durft te geven en dan nog moet je strijden om de hulp te krijgen die je nodig bent. Hallo wereld?! Waar zijn we mee bezig? Waarom moeten mensen eerst ‘bewijzen’ hoe ‘zielig’ ze zijn. Velen van ons kunnen al niet eens onder woorden brengen wat er mis is. Juist omdat er zoveel mis is, hoe moet je weten wat ‘normaal’ is, als je je hele leven al ‘abnormaal’ functioneert? Sorry… nogal een gevoelige snaar voor me merk ik. Dankjewel voor je steengoeie blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.