Slapende vrouw in bed

Slapen voor je leven

Eigenlijk ben ik altijd een goede slaper geweest tot ik in een diepe depressie terechtkwam. Ik haperde tegen opname aan, hield mezelf steeds maar net staande. Er was een moment dat ik doodmoe was, maar niet meer kon slapen. Ik voelde me moe, maar zo geagiteerd dat ik maar rondjes ging fietsen door de nacht en ‘s ochtends om 7 uur al in het park zat, met mijn rug tegen een boom. Doodmoe, maar bevrijd uit die benauwende slaapkamer waar ik de slaap maar niet kon vatten.

Mijn psychiater belde me op, beverig stond ik haar te woord. “Je zakt bijna door je hoeven hè?” zei ze. “Ja,” huilde ik terug. Ik kon niet meer. Als het al zo slecht met je gaat is niet meer kunnen slapen echt de druppel. “Ik ga je iets voorschrijven waardoor je gaat slapen als een baby,” zei ze. Die woorden zal ik altijd herinneren, omdat het me zó enorm geruststelde. En omdat ze godzijdank uitkwamen.

Ik ben de pillen die ze me toen gaf eeuwig dankbaar. Ik weet niet wat er was gebeurt als ik nog een nacht niet had geslapen. Ik was echt aan het einde van mijn Latijn en daardoor hebben die slapeloze nachten van toen er diep in gehakt. Me zo slecht voelen én niet meer kunnen slapen, dat wilde ik nooit meer meemaken.

Ik denk dat ik toen slapen ben gezien als het fundament onder mijn bestaan. Als dat wegviel, dan zou ik weer net zo diep vallen als toen. Het werd voor mij super belangrijk om een goede nachtrust te krijgen en nou is dat natuurlijk ook heel erg belangrijk, maar ik overdreef het misschien een beetje. Met als gevolg dat ik jarenlang medicatie ben blijven slikken om goed te kunnen slapen. Medicatie zonder verslavende werking en in een lage dosis, dat wel, maar toch. Het voelde even als de enige zekerheid. Al liep de hele dag in het honderd en voelde ik me super slecht, slapen zou ik!

Goed slapen werd zelfs zo belangrijk dat ik niet op een vreemde plek durfde te slapen en al helemaal niet bij iemand anders in bed. Die zeldzame keer dat ik bij mijn vriendin in bed sliep, voelde ik blinde paniek. Wat als ze zou gaan snurken of veel zou woelen in haar slaap? Wat als mijn gedachten maar niet zouden stoppen met piekeren omdat ik niet alleen was en zo dicht op iemand lag? Het maakte me zo bang dat we gedurende het eerste jaar van onze relatie misschien maar twee keer samen hebben geslapen.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en gaat het beter met me. Ik slik geen antidepressiva meer en ook andere medicatie heb ik bijna nooit meer nodig. Ook lig ik na een hoop doorzettingsvermogen nu eindelijk elke nacht bij mijn vriendin in bed, wat ik nu voornamelijk heerlijk vind. Maar mijn mini-pilletje voor het slapen, die bleef. Ik heb hem soms een poosje laten gaan, maar nam hem dan toch altijd weer terug. Soms omdat ik dat zelf wilde, soms omdat mijn psychiater en mijn vriendin het me adviseerden. Het hielp me goed en ik was gewoon nog niet stabiel genoeg. Ooit moest ik er wel mee stoppen, maar nu nog niet.

Tot vorige week vrijdag. Het was kerstvakantie en ik dacht: nu kan het. Als ik nu niet slaap, kan ik overdag rustig aan doen. Ik kan het altijd een nachtje proberen en als het niet lukt, jammer dan, daarna zie ik wel weer verder. Dus nam ik een paar nachtjes een half pilletje en daarna geen. Na een poosje wakker liggen sloeg de paniek als een golf over me heen, maar ik doorstond het, de angst zakte af en: ik viel in slaap. Enigszins onrustig, maar toch, ik sliep!

Dat voelde als een overwinning. Ik kan het nog! Ik kan nog slapen, helemaal zelf! Het voelde groots, terwijl slapen toch een van de meest natuurlijke dingen is, zou je zeggen. Eigenlijk twijfelde ik niet zozeer óf ik kon slapen – zoals gezegd ben ik eigenlijk altijd een goede slaper geweest – maar of ik de angst om niet te kunnen slapen in de ogen zou durven kijken. Dat had ik gedurfd. En daarom voel ik me zo trots!

Bijna een week later en ik slaap nog steeds zonder pil. Ik vind het fijn dat het kan omdat ik weet dat het slikken van deze medicatie op lange termijn negatieve effecten kan hebben. Maar ik ben blij dat het middel bestaat en dat ik weet dat ik het weer zou kunnen gebruiken, mocht ik ooit weer zo diep vallen. Ik schaam me er niet voor. Het heeft me uit opname gehouden en heeft me vooral veel steun gebracht. Tot ik het weer alleen kon.

Lees ook:

  • Meisje kijkt naar de zee

    Hallo allemaal, ik ben Tessa, sommigen zullen mij vast herkennen van mijn blog op instagram. Ik heb sinds mijn zeventiende levensjaar de diagnose McDD. Het vermoeden van autisme was al op jonge leeftijd uitgesproken, maar…

  • Verdrietigmeisje

    In november 2017, op een hotelkamer in New York, drong het tot me door dat mijn depressie veel erger was dan ik besefte. In eerste instantie ging ik al met een leeg en somber gevoel…

  • Ik vind depressie stom

    Ik houd heel erg van kracht en optimisme en licht in duisternis, dat soort dingen. Het hoeft niet alleen maar positief en ik moet wel geloven wat iemand zegt. Of er moet iets moois besloten…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.