Seksueel misbruik

Sinds een klein jaar heb ik de beerput die “mijn jeugd” heet opengetrokken. Jarenlang heb ik gedaan alsof er niets met me aan de hand was, het prima met me ging en ik niemand nodig had. Ik ging van enorme ups naar ontzettend diepe downs die mij steeds langer in hun greep hielden. Sinds een jaar zie ik in dat ik het niet alleen kan. Dat ik wél mensen nodig heb, maar dat ik het nog steeds zelf moet doen.

Van mijn jeugd herinner ik me bijzonder weinig. De dingen die ik me herinner zijn niet de beste dingen en ook niet de dingen die ik me wil herinneren. Eén van de dingen die in mijn jeugd heeft plaatsgevonden is seksueel misbruik.

In mijn jeugd ben ik seksueel misbruikt. Ruim een jaar lang. Dit heeft hoe hard ik ook roep van niet, onwijs diepe sporen bij me achtergelaten. Het is één van de rode draden die door mijn leven loopt en mij heeft gemaakt tot wie ik ben, helaas. Ik zie je een beetje denken: “Helaas?” Ja, helaas. Ik ben een persoon die mensen amper vertrouwt, die moeite heeft met intimiteit, mensen niet dichtbij laat komen en altijd een torenhoge muur om zich heen heeft. Bang om gekwetst te worden, bang om mensen toe te laten, bang om me kwetsbaar op te stellen en bang om emoties en gevoelens te voelen en te uiten.

Deze blog is voor alle mensen die ook ooit seksueel misbruikt zijn, of misschien nog steeds wel in een misbruik situatie zitten.

Let op! De gevolgen van seksueel misbruik kunnen verschillen per persoon. Deze blog kan een triggerend zijn. Mocht je naar aanleiding van het lezen van deze blog behoefte hebben om te praten, kun je terecht bij Hulplijn Verbreek de Stilte, Stichting Korrelatie of Sensoor

Seksueel misbruik is één van de meest grensoverschrijdende dingen die je kan overkomen in je leven. Ongeacht je leeftijd, ongeacht of het een eenmalige gebeurtenis is geweest of stelselmatig voor is gekomen; de sporen die seksueel misbruik achterlaat zijn enorm. Seksueel misbruik kan ingrijpende gevolgen hebben. Eén van die gevolgen is het krijgen van PTSS. Helaas heb ik hier zelf ook last van. Paniekaanvallen, flashbacks en herbelevingen zijn aan de orde van de dag.

Praten over het seksueel misbruik is ontzettend lastig, zo niet onmogelijk voor je. Praten betekent openstellen. Openstellen betekent dat je kwetsbaar bent. En kwetsbaar, dat is nou juist iets wat je niet wilt zijn. Praten over seksueel misbruik roept een gevoel van intense schaamte, afschuw en schuld op. Je bent bang dat als je praat over hetgeen dat je is overkomen, men je niet gelooft. Je bent bang dat ze denken dat je aandacht zoekt, dat het allemaal wel mee valt of dat men denkt dat het je eigen schuld is geweest.

Hoe vertel je iemand dat je seksueel misbruikt bent? Hoe beschrijf je aan iemand hoe hoog de angst oploopt op het moment dat je vast zit in een herbeleving? Dat het plotseling lijkt dat je voor je gevoel en beleving opnieuw seksueel misbruikt wordt? Hoe overweldigend de paniek is die je voelt, je lichaam die hierop reageert en je opnieuw alle emoties en pijn van toen laat voelen; de angst, machteloosheid en afschuw. Je kunt niet uitleggen wat er gebeurt op het moment dat je iets ruikt wat je doet herinneren aan het seksueel misbruik. Dat alle alarmbellen telkens hysterisch afgaan met een constant onveilig gevoel tot gevolg.

Hoe vertel je dat je ‘s nachts badend in het zweet wakker wordt van de nachtmerries die je hebt? Hoe door en door intens verraden en in de steek gelaten je je voelt door je eigen lichaam omdat je niet in staat was om op te staan en weg te lopen. Omdat je lichaam seksueel reageerde op de aanrakingen van de dader, terwijl je dit helemaal niet wilde. En hoe zo’n diepgewortelde afschuw, zelfhaat en enorme walging met zich meebrengt. Hoe maak je duidelijk dat de flashbacks die je hebt van het seksueel misbruik te goor, te naar en te allesoverheersend voor woorden zijn? Dat er triggers zijn die dit alles uitlokken. Je er alles aan doet om die triggers te vermijden om maar geen flashbacks te krijgen.

Hoe leg je uit dat je toch telkens weer terug bleef gaan naar de dader? Dat je jezelf daar onwijs dom en schuldig over voelt en hoe je jezelf niet kan vergeven of begrijpen dat je niet hebt ingegrepen? Hoe moet je uitleggen dat je jezelf vervloekt en schuldig acht aan hetgeen dat je is overkomen? Hoe breng je onder woorden dat datgene wat je absoluut niet wilde, toch stelselmatig opnieuw gebeurde?

Hoe beschrijf je aan je partner, dat elke keer als jullie seks hebben, het voelt alsof de dader van het seksueel misbruik opnieuw bovenop je ligt? Hoe kun je onder woorden brengen dat elke keer als je je ogen sluit, de beelden van het seksueel misbruik zich als een film aan je op blijven dringen?

Praten over seksueel misbruik is ontzettend moeilijk. Maar het is ook ontzettend belangrijk. Door te blijven zwijgen blijf je er alleen voor staan. Alleen met je gedachten, ervaringen en emoties. Omdat je het niet durft te vertellen worden je gevoelens en je onmacht niet gehoord. En juist deze gevoelens hebben het recht om uitgesproken en gehoord te worden. Ongeacht wat je is overkomen op seksueel gebied, of het eenmalig of meermaals is gebeurd, het is enorm belangrijk dat je hier niet alleen mee blijft rondlopen.

Zoek hulp bij een therapeut. Neem een vriend of vriendin in vertrouwen of praat erover met een coach of begeleider. Leer om te gaan met de lastige tegenstrijdigheid van je gedachtes en gevoelens. Leer dat je controle kunt krijgen over het trauma, in plaats van dat het trauma de controle over jou heeft. Praat over wat je is aangedaan en onthoud dat wat er ook is gebeurd, het nooit jouw schuld is geweest. Je hoeft je hier nooit voor te schamen.

6 Comments

  1. Dag Denise,

    Dankjewel voor het schrijven van deze blog. Ik denk dat veel slachtoffers zich kunnen herkennen in wat je zegt.

    Heftig dat je sinds een jaar de beerput hebt opengetrokken. Dapper ook! Het is zoals je zegt: Slachtoffers zouden zich niet hoeven schamen, maar tóch doen ze het. Ik vind het daarom echt heel knap dat je ervoor gekozen hebt erover te praten en er hier over te delen.

    Hopelijk inspireert het anderen die zoiets dergelijks hebben meegemaakt om hetzelfde te doen.

    Liefs,

    mij

  2. Desiree

    Dankjewel, ook namens mij.

    Ik heb ook in zo’n situatie gezeten. En ik vond het heel verwarrend wat er gebeurde. Ik had verkering met hem. Op een gegeven moment werden de schattige jaloerse trekjes minder schattig, werd hij controlerend, hij bepaalde met wie ik wel of niet om mocht gaan en hij bepaalde ook wanneer ik seks met had, dus of ik nou wilde of niet.
    Ik begrijp nu nog steeds niet waarom ik niet eerder inzag dat die jaloerse trekjes verkeerd waren, een ‘red flag’. Was ik zo dom? Of overdrijf ik gewoon, ben ik een aansteller? Moet je in een relatie gewoon doen wat je partner wil, omdat het anders een teken is dat je niet meer van hem houdt?
    Soms hoor ik wel eens dat ik blij mag zijn dat hij me nooit heeft geslagen. In mijn hoofd vertaal ik dat als “Ik ben dus toch een aansteller, het kon namelijk nog veel erger.”
    Ik heb ook nooit hardop “Nee, nu niet” gezegd, draaide hoogstens mijn gezicht weg zodat hij niet zag dat ik moest huilen van de pijn. Mijn lichaam hield hem dus wel tegen door te proberen op slot te gaan. Maar is het wel verkrachting of misbruik als je niet hardop hebt geweigerd? Stel ik me wederom enorm aan?

    Ik heb al 9 jaar geen relatie meer durven aangaan. Ik ben bang dat ik weer een verkeerd iemand tref. Ik ben ook bang dat het weer pijn doet, ik heb namelijk vaginisme ontwikkeld. Ik durf het niet, maar wil het eigenlijk weer wél. Maar dan wel met iemand die er het geduld en begrip voor heeft. En ik weet niet of die types er nog zijn vandaag de dag.

  3. Wat heb je dit mooi opgeschreven,
    Het is heel herkenbaar voor vele slachtoffers van misbruik ook voor mij helaas.
    Heel dapper dat je dit hebt opgeschreven, ik weet zeker dat het veel mede slachtoffers zal helpen.

    Die schaamte is moeilijk, ook ik worstel daarmee.
    Maar ik leer de laatste tijd ook steeds meer hoe schuld gevoel en schaamte eigenlijk een overlevings mechanisme zijn om de echte pijn maar niet te hoeven voelen.
    Want als je je schaamt of schuldig voelt dan hoef je niet stil te staan bij het feit dat je slachtoffer was en dus machteloos was.

    Seksueel misbruik is inderdaad nog steeds een taboe ook voor de mensen om slachtoffers heen, zelfs in deze #Metoo tijd is het nog steeds een taboe.
    En dat is jammer en dat zou anders moeten zijn.

    Ik wens je toe, dat de impact van het verleden steeds minder mag worden.

  4. Anonymous

    Dankjewel voor deze mooie blog! Ik loop zelf ook vaak tegen de vraag “hoe leg je uit dat…” aan. Ik heb mijn vriend deze blog laten lezen en verteld waar ik me in herken en dat heeft me weer een stapje verder gehopen met het uitleggen van. Dus nogmaals, bedankt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.