Kinderen

Schuldgevoel

Ik word momenteel opgevreten door schuldgevoel. En ja, ik weet dat het een schema (oud patroon) is wat heel hard probeert van me te winnen. Een deel waarvan ik overtuigd ben dat het bij mij hoort, dat ik dat hoor te doen, dat deel is van mijn bestaansrecht.

Het zorgt voor intense conflicten van binnen. Ze maken het me moeilijk om te schrijven. Want de conflicten zorgen ervoor dat ik me zo’n verschrikkelijke egoïst voel. Het liefst zou ik kappen met de therapie en weer heel erg gaan redderen, voor iedereen zorgen behalve mezelf. Daar merken anderen anders niks van hoor. Je doet dat ook al niet goed.

Ik heb er de afgelopen jaren al zulke grote stappen in gemaakt, maar het liefst zou ik dat nu allemaal aan de kant gooien en weer helemaal bij mezelf weg gaan. Moeder zijn, dochter, vrouw, vriendin, steunpilaar. Alles om maar niet onder ogen te hoeven zien dat er nog steeds een heel klein meisje in mij zit dat graag groot wil worden. Dat razend benieuwd is welke vrouw ze zal wezen. Doe niet zo achterlijk! Je bent toch gewoon jezelf? Wie denk je dan dat je bent?

Ik ben alles wat ik dacht dat mijn omgeving van me wilde. Ik heb de keuzes in mijn leven altijd gebaseerd op wat ik dacht dat een ander van mij verwachtte. Ik zie nu pas in hoe verschrikkelijk dom dat is. Want hoe getraind ik ook ben in het oppikken van signalen van anderen, ik kan geen gedachten lezen. En zelfs al kon ik dat… Gedachten zijn maar gedachten! Ze hoeven niet waar te zijn.

Nu ben ik een klein meisje, verdwaald in het lichaam van een volwassene. Als ik al niet voor mezelf kan zorgen? Hoe zorg ik dan voor mijn kinderen? Ze hebben recht op een gezonde volwassen moeder. Gelukkig heb ik cognitief al wel heel veel verzameld om voor ze te kunnen zorgen. Maar het blijft een toneelstukje… Ik zou ze niet echt kunnen leren zichzelf te ontwikkelen, want ik weet niet hoe dat moet.

Daarvoor zit ik in therapie. Maar het kost zoveel. Ik ben zo verschrikkelijk moe! Uitgeput. Voor mijn gevoel doe ik iedereen tekort… En dat is een oude bekende die ik los moet laten. Die echter niet los van me wil. Je moet lief zijn. Je moet anderen blij maken! Anders ben je niks waard. Jouw waarde hangt af van het welzijn van de mensen om je heen. Anders moeten ze je niet, anders gaan ze bij je weg, dan ben je helemaal alleen, dan mag je er niet zijn. Je mag er niet zijn zoals je bent, je moet het leven verdienen! Lief zijn!

Ik moet het leven verdienen… maar de koek is op. Dus ik weet niet meer hoe. Er is nog maar één manier die me de energie kan geven om te leven: Mezelf zijn, genieten, lijden, leven zoals ik ooit bedoeld was. Dartel, vrij, van bloem tot bloem. Nu met twee kleine vlindertjes erbij, veilig onder mijn vleugels, maar genietend van de wind door hun voelsprieten. Nu nog de juiste bries vinden om op te kunnen stijgen.

Vederlicht, zonder schuldgevoel.

Lees ook:

  • standbeeld engel

    Het gevoel van al maanden in de wachtstand te zitten. Op dit moment zit ik in een lang intaketraject om nog kans te maken een laatste intensieve psychotherapie te volgen voor mijn combinatie aan persoonlijkheidsproblemen…

  • Wie ben ik?

    Ik moet een persoonlijk plan inleveren voor de aanvraag voor dagbesteding. Het onderdeel persoonsgegevens is prima te doen... Maar dan. Ik loop helemaal vast op de vraag: 'Wie ben ik?' Ik kan wel janken, of…

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een…

4 reacties

  1. Oh hoe herkenbaar. De dag dat ik heel stoer de quote bedacht “mijn tekort mag geen molensteen om de nek van een ander zijn” was ook de dag van weer een nieuw masker. Maar ja, je moet wat als echtgenote, moeder, vriendin, collega. En ja, het zuigt je helemaal leeg. Ik hoop dat ook jij jezelf mag gaan vinden. Met al je mooie, én minder mooie kanten mag ontdekken dat je waardevol en geliefd mag zijn om wie je (al) bent. Ook, juist?, zonder masker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.