Schuldig

Schuld, een zware last

Als ik de situatie rationeel zou kunnen bekijken, zou ik mezelf misschien niet als een slecht persoon bestempelen. Toch voel ik me soms zo slecht. Ik voel me zo schuldig om wat ik heb gedaan.

Al mijn hele leven heb ik een onbevredigbare behoefte aan bevestiging. Het is nooit genoeg. Ik wil goed genoeg zijn. Leuk/knap/lief/grappig/slim/sexy genoeg zijn. Ik wil belangrijk zijn en ik wil iemands eerste keuze zijn. Niet eens alleen ‘iemands’, ik wil ieders eerste keuze zijn. Je begrijpt dat dit onmogelijk is. Maar zo voelt of voelde dat niet voor mij.

Dit resulteerde in dat ik altijd met jongens aan het flirten was. Ze moesten mij leuk vinden. Vaak als het zover was dat ze mij leuk vonden, was het wel weer goed en had ik mijn doel behaald. Maar bij één jongen lukte dit niet. Ik werd aan het lijntje gehouden. Hij kwam altijd bij me terug, maar ik ‘had’ hem nooit. Dat heeft mij lange tijd zoveel pijn gedaan, dat ik het contact na zeven jaar heb beëindigd.

Ik leerde iemand kennen en dit keer was het anders. Toen ik zijn eerste keuze werd, wilde ik niet weg. Ik wilde blijven. Ik voelde me zo veilig en fijn bij hem. Jarenlang had ik last gehad van slapeloosheid, maar toen ik hem leerde kennen, waren bepaalde zorgen weg. Ik viel ‘s avonds gewoon in slaap en sliep ook door. Wat een verademing!

We hadden ongeveer twee jaar een relatie, toen ik alleen naar een concert van een van mijn lievelingsbands ging. Een band die ik leerde kennen door ‘die ene jongen’. Ik kwam hem daar tegen en voelde enorm veel spanning. Toen ik in de trein naar huis zat, kreeg ik allemaal berichtjes. Hij had een grote fout gemaakt en hij wilde zijn leven met mij delen. Hij wilde een toekomst met mij. Alles wat ik zeven jaar lang wilde horen, vertelde hij me toen ik in een gelukkige relatie zat. Wat moest ik hiermee?

Ik deed wat ik niet had moeten doen, ik ging er namelijk op in. Omdat ik wilde weten of het echt was, zocht ik contact. Hield hij eindelijk van me? Had ik hem eindelijk?
Ik sprak met hem af en dat voelde best fijn. Hij gaf mij de aandacht die ik jarenlang van hem heb willen hebben. En ergens in mijn hoofd dacht ik: ‘Nu ga jij eindelijk voelen hoe ik me heb gevoeld’. Een paar maanden lang kwam ik regelmatig bij hem langs en begon hij steeds meer te denken dat er een toekomst in zat. Ondanks dat ik rationeel wist dat ik mijn vriend bedroog, was ik daar op dat moment niet heel bewust mee bezig. Ik was obsessief bezig met de situatie en ik wilde bevestiging.

Op een gegeven moment werd het mij teveel en kon ik niet zo goed meer met de situatie dealen. Ik wist dat ik gewoon bij mijn vriend wilde blijven, maar ik vond het ook wel moeilijk om alles rondom die jongen permanent te beëindigen. Ik had het daarnaast ook druk op mijn werk en had een beginnende burn-out. Op een avond heb ik de jongen een bericht gestuurd dat ik het niet meer wilde. Het was klaar, maar ik voelde mij zo rot. Ik raakte weer eens in een depressie en dit hield zo’n half jaar aan.

Aan het einde van de depressie begon ik de behoefte aan bevestiging weer te voelen. Nu was het echter wel anders, omdat het voelde alsof alle controle weg was. Het voelde als een verslaving en ik MOEST bevestiging. Ik dacht niet aan de pijn die ik anderen ermee deed, ik was op zoek naar de quick fix. Dat ik mezelf daar enorm mee in de problemen en in gevaar bracht, zag ik niet.
Ik zocht aandacht van jongens en kreeg dit ook. Ik zette mezelf neer als een narcistisch en gewetenloos persoon. Dat maakte me interessanter dan ik was, zodat ik de aandacht kreeg die ik wilde. Dat ik mezelf daarmee enorm kwetsbaar maakte, had ik niet door. Zelfs niet nadat het een paar keer zeer duidelijk naar voren was gekomen. Ik had oogkleppen op. Verblind door de verslaving.

Op een gegeven moment liep het uit de hand, toen ik een jongen leerde kennen die een zeer vervelende jeugd had gehad. Hij had dit nog niet verwerkt en had veel woede en agressie in zich. Ik wilde goed en lief en belangrijk genoeg zijn en dit wilde ik bereiken door er voor hem te zijn. Hij was een manipulatieve mastermind en maakte misbruik van de situatie.

Toen ik, in mijn ogen, mijn doel had bereikt, wilde ik uit de situatie stappen. Hij was het hier echter niet mee eens en hij bedreigde me. Hij chanteerde mij eerst door te zeggen dat hij naar mijn vriend zou gaan. Later werd het heftiger en zei hij dat ik voor hem moest kiezen. Hij zei dat als hij erachter zou komen dat ik geen oprechte gevoelens voor hem zou hebben, dat hij me wat aan zou doen. Er zijn momenten geweest dat hij mij tot dingen heeft gedwongen door zijn handen op mijn keel te houden. Ik voel me zo vies en bang als ik hier aan terug denk.

Het is mij gelukt om hier zonder fysieke kleerscheuren van af te komen. Ik was klaar met alles en zag dat mijn gedrag me niet gelukkig ging maken. Ik wilde stoppen, maar het was me niet gegund. Ondanks dat ik mezelf altijd heb neergezet met een oneigen persoonlijkheid, vertelde ik wel altijd dat ik een vriend had. Er waren jongens die weer contact met mij opnamen en dreigden het tegen mijn vriend te zeggen, als ik niet naar hen toe ging. Ik zat vast in mijn eigen web van leugens. Ik wist niet wat ik moest doen en begon weer veel te automutileren om de controle terug te krijgen.

Meerdere keren heb ik hulp gezocht en ben ik bij psychologen en praktijken geweest, om hulp te ontvangen die niet toereikend genoeg was. Ik stond niet meer in contact met mezelf en stond waarschijnlijk ook niet open genoeg voor hulp, ondanks dat ik het heel graag wilde.
Uiteindelijk is mijn vriend erachter gekomen. Een vreselijke situatie die hem heel veel pijn heeft gedaan en ik voel me er zo schuldig over. Het doet mij zo’n pijn als ik eraan denk hoeveel pijn ik hem heb gedaan. De situatie heeft ervoor gezorgd dat ik uit het probleem kon stappen en echt goed aan mezelf kon gaan werken. Ik heb enorme stappen gemaakt, maar het schuldgevoel blijft. Mijn vriend heeft dit niet verdiend en ik wou dat ik dit allemaal terug kon draaien. Dat dit allemaal niet was gebeurd.

Ik ga mezelf niet neerzetten als slachtoffer, want dat ben ik zeker niet. Als iemand het slachtoffer is, is het mijn vriend wel. Toch heb ik hier ook veel verdriet en angsten aan overgehouden. Sommige situaties die zich hebben voorgedaan, hebben mij zo getraumatiseerd, dat ik er misselijk van word als ik eraan denk. Soms heb ik last van ademnood of verstijf ik van angst als ik op straat denk iemand te herkennen uit deze tijd. Ik word dan boos op mezelf, omdat ik vind dat het mijn eigen schuld is. Ik hoop dat de zwaarte van deze last uiteindelijk minder wordt, want het is best zwaar om dit op mijn schouders te dragen.

Lees ook:

  • Hoe ik leerde zwemmen

    ‘Het leven is de zee. Wij reiken je de zwembandjes aan, maar uiteindelijk moet je toch zónder leren zwemmen...’ Dit zei één van mijn behandelaren zo’n twee jaar geleden tegen mij. Tegen ons, er was…

  • De diversiteit van een schizoaffectieve stoornis

    Het hebben van een persoonlijkheidsstoornis voelt voor mij als een defect. Alsof er iets aan mij niet klopt. Het hebben van borderline maakt mij intens onzeker. Ik ben bang voor het negatieve beeld, ik ben…

  • Welverdiende koffie

    Ik heb een jaar helemaal niet meer opgetreden omdat ik simpelweg niet meer durfde. Na een traumatische ervaring op het podium, in november 2015, waarin ik voelde dat mijn lichaam een barrière ophief en alle…

2 reacties

  1. weinig woorden die nu kunnen zeggen wat ik voel en wat ik wil zeggen. Ik vind het dapper dat je dit hebt opgeschreven en hebt gedeeld. Wat moet het lastig zijn om terug te gaan naar die momenten tijdens het schrijven. Trauma’s opnieuw te beleven. Je bent heel erg dapper en je mag heel erg trots zijn op de persoon die jij bent.

    veel liefs en een knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.