Schrijven als copingsmechanisme

“Het is goed dat je schrijft” hoor ik regelmatig, vaak gevolgd door “ik ben echt blij dat je een manier hebt gevonden om te dealen met je problematiek”. Maar daar missen ze dus net het punt, dit is niet perse een omgang met mijn problematiek, dit is de enige manier om het te uiten zonder dat ik te horen krijg dat het niet gezond, normaal of acceptabel is. Automutilatie is niet oké, blowen is al helemaal niet sociaal geaccepteerd, muziek luisteren ergert mijn huisgenoten en buurvrouw en boeken zijn fijn maar verwoorden nooit volledig precies wat ík bedoel,wil en voel. Net als muziek.

Schrijven is het enige dat altijd klopt, dat altijd juist is. Elke emotie, elk gevoel, elke ervaring, zelfs als ik geen flauw idee heb wat er gebeurt kan ik het verwoorden en teruglezen kan zoveel duidelijk maken. Het is zowel therapeutisch als verlichtend als een passie die in me brandt. Want ik heb altijd een pen en als ik geen papier heb, heb ik wel huid. Als ik geen pen heb, heb ik een mobiel en anders gaan we net zo lang vragen en klagen tot we iets hebben om woorden te laten bloeden, of het nou technologisch is of op papier is. Het is een ding van mij dat ik niet volledig hoef te snappen om er oké mee te zijn. Inspiratie komt en gaat en zelfs zonder inspiratie schrijf ik, al mag niemand dat ooit zien. Het is het enige dat werkt voor mij, medicijnen doen hun werk zelden en psychiaters doen hun best maar het maakt niet uit hoe graag ze het willen snappen als ze het gewoon niet snappen. Dus soms voelt het net alsof schrijven de enige houvast is die ik heb en zelfs dat is niet veilig.

Want wat als ik het niet goed geschreven heb? Wat als niemand het snapt? Wat als ik aan iedereen moet uitleggen wat ik bedoel, terwijl het daar in mijn mening vrij duidelijk zou moeten staan. Het is misschien wel goed dat ik schrijf, want ja, het helpt me en jullie accepteren woorden als copingsmechanisme. Maar ik durf soms niet mijn woorden op papier te zetten. Ik had periodes dat ik weken, maanden niet schreef omdat ik niet durfde. Omdat ik bang was voor onbegrip, haatgevulde reacties en voornamelijk; hoe ik me daarna zou voelen. Mijn passie werd en wordt deel van mijn angst en dus haal ik er minder plezier uit. Het is eindeloos confronterend en moeilijk, toch schrijf ik nog steeds. Maar alsjeblieft, leg niet zoveel druk op iets wat zo belangrijk voor mij is. Ondertussen probeer ik ook minder druk op mezelf te leggen, misschien komen we er dan uiteindelijk toch; een gezond copingsmechanisme.

Lees ook:

  • Schrijven over angst

    Een ieder is weleens bang. Bang voor een nieuwe schooldag, een sollicitatiegesprek, een eerste date en ga zo maar door. Angst is goed; het zorgt dat je alert bent in situaties. Maar bij mij beheert angst (vaak) een groot gedeelte…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer