Schrijven als copingsmechanisme

“Het is goed dat je schrijft” hoor ik regelmatig, vaak gevolgd door “ik ben echt blij dat je een manier hebt gevonden om te dealen met je problematiek”. Maar daar missen ze dus net het punt, dit is niet perse een omgang met mijn problematiek, dit is de enige manier om het te uiten zonder dat ik te horen krijg dat het niet gezond, normaal of acceptabel is. Automutilatie is niet oké, blowen is al helemaal niet sociaal geaccepteerd, muziek luisteren ergert mijn huisgenoten en buurvrouw en boeken zijn fijn maar verwoorden nooit volledig precies wat ík bedoel,wil en voel. Net als muziek.

 
Schrijven is het enige dat altijd klopt, dat altijd juist is. Elke emotie, elk gevoel, elke ervaring, zelfs als ik geen flauw idee heb wat er gebeurt kan ik het verwoorden en teruglezen kan zoveel duidelijk maken. Het is zowel therapeutisch als verlichtend als een passie die in me brandt. Want ik heb altijd een pen en als ik geen papier heb, heb ik wel huid. Als ik geen pen heb, heb ik een mobiel en anders gaan we net zo lang vragen en klagen tot we iets hebben om woorden te laten bloeden, of het nou technologisch is of op papier is. Het is een ding van mij dat ik niet volledig hoef te snappen om er oké mee te zijn. Inspiratie komt en gaat en zelfs zonder inspiratie schrijf ik, al mag niemand dat ooit zien. Het is het enige dat werkt voor mij, medicijnen doen hun werk zelden en psychiaters doen hun best maar het maakt niet uit hoe graag ze het willen snappen als ze het gewoon niet snappen. Dus soms voelt het net alsof schrijven de enige houvast is die ik heb en zelfs dat is niet veilig.

 

Want wat als ik het niet goed geschreven heb? Wat als niemand het snapt? Wat als ik aan iedereen moet uitleggen wat ik bedoel, terwijl het daar in mijn mening vrij duidelijk zou moeten staan. Het is misschien wel goed dat ik schrijf, want ja, het helpt me en jullie accepteren woorden als copingsmechanisme. Maar ik durf soms niet mijn woorden op papier te zetten. Ik had periodes dat ik weken, maanden niet schreef omdat ik niet durfde. Omdat ik bang was voor onbegrip, haatgevulde reacties en voornamelijk; hoe ik me daarna zou voelen. Mijn passie werd en wordt deel van mijn angst en dus haal ik er minder plezier uit. Het is eindeloos confronterend en moeilijk, toch schrijf ik nog steeds. Maar alsjeblieft, leg niet zoveel druk op iets wat zo belangrijk voor mij is. Ondertussen probeer ik ook minder druk op mezelf te leggen, misschien komen we er dan uiteindelijk toch; een gezond copingsmechanisme.

Schrijven is het enige dat altijd klopt. Zelfs als ik geen flauw idee heb kan ik het verwoorden. Klik om te Tweeten

 

4 Comments

  1. Wow, wat een herkenning. Schrijven omdat het de enige manier is om wat er binnen in je woelt tot leven te brengen. Ik schrijf voor mijn psych trouwens. Anders komen we nergens.

  2. Schrijven is fantastisch, maar ik ken ook dat perfectionisme erop. Ik ben ook wel eens bang om te schrijven, omdat ik dan bang ben onder ogen te zien wat ik eigenlijk voel. Het is heel confronterend, maar heel goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.