Schreeuw uit het verleden

Mijn ouders waren de zolderkamer aan het opruimen en kwamen rommel van mij tegen, onder andere een cd-rom met “Kirstens troep” erop. Braaf bewaarden ze de cd-rom totdat we elkaar weer zagen, en een dag later schoof ik de disk nieuwsgierig in m’n SuperDrive. En het was inderdaad een hoop troep: oude foto’s, plaatjes, liedjes gedownload via LimeWire, je kent het wel. Maar ook een aantal tekstbestanden, gedateerd uit 2001/2002.

Een hevige storm,
hier, in mijn hoofd.
Mijn ogen sluiten,
mijn gevoelens verdoofd.

Voel geen pijn meer,
alleen verdriet.
Tranen stromen,
ik zie het niet.

Een mes in mijn hand,
mijn ogen erop gericht.
Ik zet het op mijn pols,
en sluit mijn ogen dicht.

Tranen vermengen zich,
dansend met het bloed.
Ik denk er niet bij na,
want wat ik doe, is niet goed.

Tranen vermengd met bloed,
druppelend op de grond.
Voel de pijn niet meer,
omdat mijn gevoel niet meer bestond

Ik schrok van m’n eigen woorden, van de pijn van dat 14-jarige meisje, van de wanhoop die ik terug las, van de duisternis.

Druppels,
Straaltjes,
Plasjes
Bloed
Op m’n deken
Ik snij nu weer
Voor de eerste keer
Sinds weken

Zo bevrijdend
Opgelucht
Maar toch weer leeg en
alleen van binnen
Zodat ik de avond erna
Weer opnieuw moet beginnen

Ik herinnerde me ineens weer dat ik in die periode het gevoel had dat ik stond te schreeuwen, on the top of my lungs, in een volle balzaal, maar dat niemand mij hoorde. Of zag.


Even geen pijn
Niet in m’n hoofd
M’n pols brandt
Maar het verdooft
Het pijnlijkste verdriet;
Geestelijk verdriet
De pijn die
Niemand anders ziet

Druppels,
Straaltjes,
Plasjes
Bloed
Op m’n deken
Stroompjes blijven komen
Misschien is dit de laatste keer
En heb ik de kans nooit meer
Om te vechten voor al die weken.

Ik zou dat meisje van toen zó graag beet willen houden. Bij haar gaan zitten en m’n arm om haar heen slaan. Haar laten huilen, schreeuwen, schoppen, slaan. Maar vooral: luisteren. Ik zou oneindig veel geduld hebben en naar haar luisteren, want dat was iets fundamenteels wat ik toen mistte. Iedereen zag dat het niet goed met me ging, maar daar bleef het bij: zien. Vanaf een veilige afstand bekeken.

Ik weet niet goed meer of ik eigenlijk niemand toeliet, of dat er niemand toenadering zocht. Maar fuck, wat voelde ik me alleen. Dat gebroken 14-jarige meisje, wat heeft zij nog een lange weg te gaan.

5 Comments

  1. ik herken me zo in jouw blogs! Heb ook nog n stapeltje dagboeken uit die tijd die ik koester. de eenzaamheid kan verschrikkelijk zijn. Ik weet nog dat ik eens thuis kwam. mijn moeder stond huilend in de keuken. school had gebeld ‘ ze dachten dat het niet zo goed ging met mij en dat er altijd een psycholoog op school was om eventueel mee te praten’. Ik kon, met mijn moeder verdriet hierover, met mijn faalgevoelens en schuld tot gevolg, natuurlijk onmogelijk eerlijk reageren. Ik weet nog dat ik weken lang niets liever wilde dan dat ik ‘ die persoon om mee te praten’ durfde te contacten. maar dat voelde als hoogverraad. Dat mijn mentor mij aan mijn handje mee ernaartoe zou nemen. Tot op de dag van vandaag kan ik er nog over treuren dat ik dat nooit gedaan heb. maar pas jaaaaren later hulp ben gaan zoeken.

    die anekdote moest er even uit.

    mooi hoe je de discrepantie aangeeft tussen zelf niemand toelaten of niemand hebben die toenadering zoekt. dat is zo duivels. het verbergen van jezelf, het schamen. gelukkig kunnen we langszaam opener worden op plekken als deze! veel liefs!

  2. Ik kreeg kippenvel van je reactie! Er zijn weinig dingen zo effectief om een ‘struggling’ puber te laten zwijgen, als een huilende moeder… Heb zelf ook iets soortgelijks ervaren met mijn moeder in die tijd.

    En inderdaad, gelukkig kunnen we opener worden. En door de (h)erkenning verdwijnt er weer wat oude eenzaamheid. Dankjewel! Liefs*

  3. Wat een eenzaamheid spreekt er uit deze schrijfsels.
    Als ik dit lees dan zou ik dat 14 jarige meisje willen omarmen,
    Dikke knuffel voor dat 14 jarige meisje. <3

    Ik hoop voor jou dat je goede hulp hebt om dat 14 jarige meisjes alsnog te geven wat het nodig heeft.

    xxxxxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.