Schreeuw uit het verleden

Mijn ouders waren de zolderkamer aan het opruimen en kwamen rommel van mij tegen, onder andere een cd-rom met “Kirstens troep” erop. Braaf bewaarden ze de cd-rom totdat we elkaar weer zagen, en een dag later schoof ik de disk nieuwsgierig in m’n SuperDrive. En het was inderdaad een hoop troep: oude foto’s, plaatjes, liedjes gedownload via LimeWire, je kent het wel. Maar ook een aantal tekstbestanden, gedateerd uit 2001/2002.

Een hevige storm,
hier, in mijn hoofd.
Mijn ogen sluiten,
mijn gevoelens verdoofd.

Voel geen pijn meer,
alleen verdriet.
Tranen stromen,
ik zie het niet.

Een mes in mijn hand,
mijn ogen erop gericht.
Ik zet het op mijn pols,
en sluit mijn ogen dicht.

Tranen vermengen zich,
dansend met het bloed.
Ik denk er niet bij na,
want wat ik doe, is niet goed.

Tranen vermengd met bloed,
druppelend op de grond.
Voel de pijn niet meer,
omdat mijn gevoel niet meer bestond

Ik schrok van m’n eigen woorden, van de pijn van dat 14-jarige meisje, van de wanhoop die ik terug las, van de duisternis.

Druppels,
Straaltjes,
Plasjes
Bloed
Op m’n deken
Ik snij nu weer
Voor de eerste keer
Sinds weken

Zo bevrijdend
Opgelucht
Maar toch weer leeg en
alleen van binnen
Zodat ik de avond erna
Weer opnieuw moet beginnen

Ik herinnerde me ineens weer dat ik in die periode het gevoel had dat ik stond te schreeuwen, on the top of my lungs, in een volle balzaal, maar dat niemand mij hoorde. Of zag.

Even geen pijn
Niet in m’n hoofd
M’n pols brandt
Maar het verdooft
Het pijnlijkste verdriet;
Geestelijk verdriet
De pijn die
Niemand anders ziet

Druppels,
Straaltjes,
Plasjes
Bloed
Op m’n deken
Stroompjes blijven komen
Misschien is dit de laatste keer
En heb ik de kans nooit meer
Om te vechten voor al die weken.

Ik zou dat meisje van toen zó graag beet willen houden. Bij haar gaan zitten en m’n arm om haar heen slaan. Haar laten huilen, schreeuwen, schoppen, slaan. Maar vooral: luisteren. Ik zou oneindig veel geduld hebben en naar haar luisteren, want dat was iets fundamenteels wat ik toen miste. Iedereen zag dat het niet goed met me ging, maar daar bleef het bij: zien. Vanaf een veilige afstand bekeken.

Ik weet niet goed meer of ik eigenlijk niemand toeliet, of dat er niemand toenadering zocht. Maar fuck, wat voelde ik me alleen. Dat gebroken 14-jarige meisje, wat heeft zij nog een lange weg te gaan.

Lees ook:

  • Pijn van het verleden

    Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof ik haar weer even word.…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer