Schommelende stemmingen

Er zijn weer van die dagen of beter gezegd weken waarin ik me totaal nutteloos voel. Ik slaap ontzettend slecht, word om het uur wakker, staar naar het plafond en ik probeer vooral niet aan morgen te denken. Maar ik blijf doorgaan. Ik doe de dingen die gevraagd worden en lach meer dan een gemiddeld mens op een dag. Toch voel ik me vreselijk slecht. Misschien is zelfs dat nog een understatement.

Ondanks dat hoop ik, maar stiekem verwacht ik, dat iedereen mij begrijpt. Maar dat is onmogelijk en ik moet dat echt proberen los te laten. Niemand zal je ooit helemaal begrijpen. Ik snap dat mensen een standaard beeld hebben bij een depressie of een andere vorm van wat dan ook, maar zo standaard is het niet altijd. Ik lig niet de hele dag op bed mezelf en mijn leven te haten. Te huilen en te schreeuwen.

Ik lach de hele dag, doe zelfs nog leuke dingen en probeer er min of meer alles aan te doen zodat niemand ziet wat ik voel of denk op een dag. Maar ook mij lukt het soms even niet. Soms gaat het zo slecht dat ik het wel moet laten zien, ik kan het dan niet verbergen. Dit kan zomaar plotseling ineens gebeuren. Leg dan maar eens aan je naasten uit waarom je ineens zo vreemd, boos of verdrietig doet?

manisch-depressief

Mijn stemmingswisselingen schommelen al zo lang als ik me kan herinneren heel erg. Ik heb weken waarin ik me extreem goed voel en nauwelijks wil slapen, want misschien is het gevoel de andere dag wel weg. Maar anderzijds heb ik momenten dat ik me zo slecht en futloos voel. Slapen wil ik dan, de hele dag. Ik heb de diagnose manisch-depressief gekregen, of anders gezegd een bipolaire stoornis. Ik vind het vreselijk, maar anderzijds ook fijn dat ik weet wat ik heb. Nu kan ik de juiste behandeling vinden.

Ik merk wel dat ik het lastig vind om te zeggen, want dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het zeg in de ik-vorm. Ik hoef me niet te schamen, want een ieder kan dit overkomen, maar toch schaam ik me. Het is zo lastig uit te leggen aan de mensen om je heen. Want waarom ben ik soms zo ontzettend blij en wil ik dagen later alleen nog maar dood? Ik hoop dat ik ooit een manier vind om hier mee om te gaan. Het liefst hoop ik dat het ooit op een dag verdwijnt, maar daar ben ik niet zo zeker van.. Nu niet in ieder geval, maar hé, misschien komt dat omdat ik nu in m’n slechte momenten zit..

2 Comments

  1. Lieve jij,

    Wat omschrijf je dit weer mooi en krachtig. Jij ziet het misschien niet, maar ik zie jou wel als een ontzettend sterke, prachtige jonge vrouw die soms door hele diepe dalen gaat. Ik zie ook iemand die keer op keer er tegenaan gaat, die uit haar comfortzone stapt zodat ze er sterker uitgaat dan dat ze erin kwam.

    Echt begrijpen doen inderdaad helaas maar weinig mensen. Niemand zal je voor 100% begrijpen, want jij bent jij en niemand is hetzelfde. Gelukkig zijn er wel mensen die je voor een groot deel begrijpen, of zich er in ieder geval voor inzetten. Ook ik kan jouw gevoelens heel goed begrijpen en me inleven in hoe jij je soms voelt.

    Met of zonder diagnose, voor mij blijf jij nog steeds diezelfde, fantastische persoon.

  2. Mooi geschreven en goed dat je het nu wél in de ik-vorm benoemt. Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is. Er is bij de “gewone mens” vaak weinig kennis van verschillende diagnoses. Soms voel je je beoordeeld door hun reacties en soms word je moe van het constant uitleggen wat alles betekent. Je hebt wat je hebt en je bent wie je bent, daar hoef je je zeker niet voor te schamen.
    Ik hoop dat je je een beetje kunt troosten met de gedachte dat het echt oké is om je soms minder oké te voelen. Ondanks dat alles altijd leuk en vrolijk lijkt te moeten zijn voor de buitenwereld. Ik hoop ook dat je inderdaad de juiste behandeling kunt vinden nu je een diagnose hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.