Schommelende stemmingen

Schommelende stemmingen

Er zijn weer van die dagen of beter gezegd weken waarin ik me totaal nutteloos voel. Ik slaap ontzettend slecht, word om het uur wakker, staar naar het plafond en ik probeer vooral niet aan morgen te denken. Maar ik blijf doorgaan. Ik doe de dingen die gevraagd worden en lach meer dan een gemiddeld mens op een dag. Toch voel ik me vreselijk slecht. Misschien is zelfs dat nog een understatement.

Ondanks dat hoop ik, maar stiekem verwacht ik, dat iedereen mij begrijpt. Maar dat is onmogelijk en ik moet dat echt proberen los te laten. Niemand zal je ooit helemaal begrijpen. Ik snap dat mensen een standaard beeld hebben bij een depressie of een andere vorm van wat dan ook, maar zo standaard is het niet altijd. Ik lig niet de hele dag op bed mezelf en mijn leven te haten. Te huilen en te schreeuwen.

Ik lach de hele dag, doe zelfs nog leuke dingen en probeer er min of meer alles aan te doen zodat niemand ziet wat ik voel of denk op een dag. Maar ook mij lukt het soms even niet. Soms gaat het zo slecht dat ik het wel moet laten zien, ik kan het dan niet verbergen. Dit kan zomaar plotseling ineens gebeuren. Leg dan maar eens aan je naasten uit waarom je ineens zo vreemd, boos of verdrietig doet?

manisch-depressief

Mijn stemmingswisselingen schommelen al zo lang als ik me kan herinneren heel erg. Ik heb weken waarin ik me extreem goed voel en nauwelijks wil slapen, want misschien is het gevoel de andere dag wel weg. Maar anderzijds heb ik momenten dat ik me zo slecht en futloos voel. Slapen wil ik dan, de hele dag. Ik heb de diagnose manisch-depressief gekregen, of anders gezegd een bipolaire stoornis. Ik vind het vreselijk, maar anderzijds ook fijn dat ik weet wat ik heb. Nu kan ik de juiste behandeling vinden.

Ik merk wel dat ik het lastig vind om te zeggen, want dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het zeg in de ik-vorm. Ik hoef me niet te schamen, want een ieder kan dit overkomen, maar toch schaam ik me. Het is zo lastig uit te leggen aan de mensen om je heen. Want waarom ben ik soms zo ontzettend blij en wil ik dagen later alleen nog maar dood? Ik hoop dat ik ooit een manier vind om hier mee om te gaan. Het liefst hoop ik dat het ooit op een dag verdwijnt, maar daar ben ik niet zo zeker van.. Nu niet in ieder geval, maar hé, misschien komt dat omdat ik nu in m’n slechte momenten zit..