meisje met hond

Schijnveiligheid

Er zijn momenten waarop het mij minder goed lukt om de controle over mijn leven te behouden. Vaak gebeurt dit wanneer ik mezelf heb overvraagd waardoor ik overbelast ben geraakt. Net als tijdens het trauma verdwijnt mijn gevoel van veiligheid en (zelf)vertrouwen en kan ik mezelf lastig herpakken omdat ik niet meer in mijn kracht durf te gaan staan. Ik keer in mezelf en heb nog weinig contact met mijn omgeving.

Het is een automatische reactie. Als niets in mijn omgeving nog veilig voelt en ik de veiligheid niet meer bij mezelf kan vinden, lijkt het een oplossing. Lijkt, want het zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat ik nog verder van de realiteit af kom te staan. Het is een schijnveiligheid waar ik beter uit kan blijven. Het word namelijk steeds lastiger om te kunnen blijven functioneren mede doordat de prikkels van buitenaf veel harder binnen komen en ik telkens meer moet gaan vermijden om me ‘veilig’ te kunnen blijven voelen. Mijn hulphond Nina geeft in zulke situaties in plaats van af en toe, de hele dag door een duidelijk signaal dat er iets niet goed gaat.

Doordat ik steeds sterker word en dat gevoel langer durf vast te houden lukt het me vrij goed om uit die schijnveiligheid te blijven. Toch blijft het een valkuil. In de loop van de tijd word het patroon steeds duidelijker, ik ben me er dan ook bewust van dat het noodzaak is om uit deze toestand te blijven. Vandaar dat ik duidelijke afspraken heb kunnen maken met de mensen om mij heen, zodat zij mij kunnen helpen als het me toch overkomt.

Oké, eerlijk is eerlijk, het heeft een hoop paniek veroorzaakt toen ik in februari 2019 besloot deze afspraken nodig te hebben. Ze zorgen er namelijk voor dat ik me te alle tijde aan mijn afspraken moet houden en niet zomaar mijn verantwoordelijkheden op hen kan afschuiven.
Nu, ruim een half jaar later durf ik te zeggen dat het me helpt. Doordat ik me aan mijn afspraken moet blijven houden merk ik sneller als ik op automatische piloot functioneer en aan het vermijden ben. Ik merk het vooral omdat ik somber gestemd raak en nergens zin in heb omdat ik er geen voldoening meer uithaal.

Het duurt altijd wel even voordat ik de kracht heb gevonden om hieruit te komen. Dat ik mezelf ervan durf te overtuigen dat ik wél dingen kan en ook over een toekomst met mogelijkheden beschik ondanks mijn PTSS. Gelukkig gebeurt het me steeds minder vaak.

Lees ook:

  • Trauma en ptss – een echo uit het verleden

    Trauma. Ik vind dat altijd zo’n zwaar woord. Niet voor een ander, wel voor mezelf. “Je hebt meerdere traumatische gebeurtenissen meegemaakt”. Trauma, psychisch letsel na een schokkende gebeurtenis dat een intens gevoel van angst en…

  • pexels photo 362993

    Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te…

  • Zo gaat het toch altijd?

    Terwijl de tranen van de intense innerlijke pijn nog over mijn wangen stromen, veeg ik ze snel weg. Ik zet een film aan en begroet mijn huisgenoten met een vrolijk 'goedemiddag'. Hopelijk blijven ze ALSJEBLIEFT…

4 reacties

  1. Beste Joyce ,
    Ik herken zoveel dingen die je schrijft .
    Ook ik heb een buddy hulphond en hij helpt me zo goed , vooral omdat hij al signaleert bij mij als het minder met me gaat .
    En ik heb al zulke stappen gezet , en daar ben ik zo blij en dankbaar om , weer te kunnen kijken naar een toekomst samen met mijn maatje Willy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.