Scherven

Onderstaande blog gaat over zelfdoding. Heb je behoefte aan hulp of wil je hierover praten? Volg deze link naar 113.

Ik begin dit verhaal even bij dat pubermeisje waar ik vorige blog over schreef. Na een aantal dingen die ik mijzelf aan had gedaan omdat ik niet wilde leven, zat ik met de brokken. Ja, ik leef nog. Iets met geluk? Beschermengel? Of, zoals ik het toen zag, falen?

Belangrijker is dat er een punt kwam waarop ik wist dat ik niet kon leven met de onverwerkte ervaringen. Maar ik wist ook niet hoe ik dat kon veranderen. Ik wilde het leven weer een kans geven. Maar moest daarvoor weer praten. En dus vertelde ik een van mijn ervaringen aan mijn toenmalige therapeut. Het antwoord was dat ik er toch nog was. Ik leefde toch nog? Ik moest me niet zo druk maken.

Misschien was ze zo opgelucht dat ik er nog was omdat, als dat niet zo geweest was, zij degene was die mij niet goed gezien en gehoord had en dus de steken had laten vallen. Misschien wist ze niet wat ze ermee moest. En omdat ik niet vertelde wat het met gedaan had, hoe doodsbang ik was en hoeveel last ik had van alles wat er gebeurd was, kon ze me ook niet helpen. In ieder geval, ik had het gevoel dat ik tussen de scherven zat van alles wat er kapot was gegaan. En hoe ik deze weer in elkaar moest zetten? Geen idee.

Hoe moest je verder leven met zoiets? Hoe moest je überhaupt leven? Hoe ging ik ooit de weg vinden vanuit deze hel? Voor degenen die nu hopen op een makkelijk antwoord op deze vragen: dat heb ik niet. Ja, iets met de trauma’s verwerken. Daar ben ik nog steeds mee bezig. Iets met het gewoon maar proberen en wanneer ik weer eens gigantisch onderuit ga weer opstaan.

Ik heb een hele tijd het gevoel gehad dat ik zat met de scherven van verschillende soorten servies die kapot waren gevallen. Ik was in eerste instantie te bang en verward om de scherven op te rapen. Want als ik dat zou doen, zou dat verschrikkelijk pijn doen. Daarnaast had ik geen idee hoe ik de stukjes weer op de goede manier in elkaar zou kunnen lijmen. Ik had geen idee hoe ik deze puzzel op moest lossen. Maar omdat ik niet meer wilde leven op de manier zoals ik deed, moest ik wel. En dus probeerde ik maar wat. Maar lijmde bijvoorbeeld een oor van een mok aan een bord, en de mokken waren incompleet of door de war.

Er misten stukken die mijn geheugen kwijt had gemaakt. Dingen die ik verdrongen had. Momenten waarop ik last had van dissociatie zodat delen in mijn geheugen onsamenhangend en vaag waren, of kwijt. Inmiddels ben ik een stukje verder, door veel therapie bij iemand die bereid was om over die moeilijke dingen te praten, in combinatie met een geheugen dat met herinneringen op de proppen kwam.

Ik voel me al iets completer. Ik lijm vaker de juiste scherven aan elkaar. En nee, ik ben er nog lang niet. Maar als ik eerlijk ben? Ik had toen niet gedacht dat ik zover zou komen als dat ik nu al gekomen ben. Dus naast dat ik nog steeds last heb van klachten die passen bij de diagnose PTSS heb ik ook het gevoel dat ik op de goede weg ben.

Hoe ik leef? Ik doe wat ik kan en waar ik de energie voor heb. Ik probeer de dingen te doen die ik leuk vind. Ik probeer mezelf te helpen in periodes dat het minder gaat. Ik volg al jaren intensieve therapie. Ik probeer te accepteren dat ik niet leef zoals ik veel mensen om mij heen zie doen en me niet teveel aan te trekken van de druk die ik soms ervaar vanuit de maatschappij om op een andere manier te functioneren. Dat mensen verwachten dat iemand van mijn leeftijd vier of vijf dagen werkt, het huishouden doet, sport, hobby’s uitoefent en ook nog tijd en energie heeft om vaak leuke dingen te doen met vrienden. Ik doe al deze dingen, maar sommige alleen een beetje en andere alleen als ik de energie ervoor heb. Ik leef!

2 Comments

  1. Sina

    Het leven na een zelfmoordpoging is echt nog een onderbelicht onderwerp vind ik, want iedereen zegt inderdaad: Ja maar, je bent er toch nog?! Alsof alles daarmee vervaagd en je opnieuw begint. Nee, de pijn is er nog steeds en je eigenwaarde heeft een extra deuk opgelopen. Niemand vertelt je hoe je het leven toch weer op moet pakken nadat je er eigenlijk dacht klaar mee te zijn. Ik heb dit zelf als heel zwaar ervaren.

    1. Ja klopt, ik heb ook gezocht naar informatie of ervaringsverhalen ofzo toen, omdat ik dacht dat het me zou kunnen helpen. Maar vond eigenlijk alleen verhalen van hoe mensen zover kwamen dat ze niet meer wilden leven, niet hoe ze het leven weer probeerde op te pakken nadat ze een zelfmoordpoging hadden gedaan.
      Ik kan ook wel begrijpen dat er niet een eenduidig antwoord is op hoe het leven weer op te pakken, maar als ik meer begrip had gevonden, verhaal had kwijt gekund bij eerdere hulpverlening, had geweten dat ik niet de enige was die hiermee worstelde had het wel iets kunnen betekenen denk ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.