Schaamte voor mijn lichaam

Deze blog gaat over seksueel misbruik. Ben je zelf seksueel misbruikt en heb je hulp nodig? Kijk eens op de website van centrumseksueelgeweld.nl. Je kunt ook altijd praten met de vrijwilligers van de Luisterlijn.

Vandaag besprak ik een moeilijk onderwerp tijdens online therapie. Het ging over de schaamte voor mijn lichaam. Mijn lichaam kan vaak reageren op triggers alsof het weer opnieuw misbruikt wordt. Ik voel dan als het ware weer dezelfde pijn als tijdens het misbruik als kind. Ik vind dat vaak moeilijk, want ik weet dat ik in het nu veilig ben en dat er niks gebeurt, dat het slechts een oude reactie is op een van mijn trauma’s. Toch kan ik mij dan nog echt het kind voelen wat misbruikt wordt, in paniek raken en lichamelijk helemaal reageren op dat gevoel van onveiligheid.

Ik snap de theorie erachter en dat het een normale reactie is van mijn lichaam als mijn trauma’s getriggerd worden en als ik herbelevingen heb. Maar ik kan mij er ook intens voor schamen en me slecht over voelen over die reactie van mijn lichaam. Met name als het geactiveerd wordt tijdens een therapiesessie of een ander moeilijk gesprek. Dan voel ik mij extra vies en bang voor de ander. Het is een bepaalde afkeer die ik heb ontwikkeld voor mijn hele lichaam en voor met name mijn onderbuik en vagina. Mijn pyschologe zei vandaag dat mijn lichaam en vagina net zo goed slachtoffer zijn van het misbruik. Dat mijn lichaam geen dader is…

In theorie weet ik dat ze gelijk heeft, maar het is nog lastig om me daar ook bewust van te zijn op de momenten dat mijn lichaam zo reageert. Deze periode gaat het tijdens therapie veel over mijn lichaam en over de sensaties in mijn lichaam bij emoties. Over erkennen wat er is en voelen dat ik oké ben, ook als het even niet zo goed gaat en er heftige emoties zijn. Mijn lichaam is van mij en daar mag ik van gaan houden. Ik mag mij veiliger leren voelen in mijn lichaam en stapje voor stapje zal dat steeds beter gaan. Het schrijven van deze blog is daarin misschien wel een eerste stap. Hiermee erken ik dat stukje en mag het er wat meer zijn.

Ik schreef in deze blog eerst het woord ‘ondergebied’, omdat ik het v-woord het liefst vermijd. Bij dat woord word ik al enorm getriggerd en gaat de reactie van mijn lichaam al aan. Het is ook een woord waar zoveel schaamte op ligt. Ik denk dat die schaamte voor een groot deel in mijzelf ligt, maar dat het ook niet iets is waar je zomaar over praat in deze maatschappij. Toch is het net zo goed een onderdeel van mijn lichaam wat ik mag gaan erkennen, net zoals ik mijn innerlijke kind steeds meer leer erkennen en troosten. Het gaat al een stukje beter, want ik kan het nu over dit soort onderwerpen hebben in mijn therapie en er zelfs al iets over schrijven. De schaamte, onrust en angst die ik daarbij voel, horen er voor nu nog even bij, maar ik ga en durf het aan, ondanks alles wat ik erbij voel. Alleen zo kan ik het doorbreken.

Dat is voorheen wel eens anders geweest. Ik zei het vandaag nog tegen mijn psychologe: “Weet je nog dat ik zei dat ik het wel met iemand anders zou bespreken? Ik zei dat niet met de intentie er echt over te praten met iemand anders, maar om het onderwerp te vermijden. Om alles te vermijden wat met seksualiteit te maken heeft en dus ook mijn trauma’s rondom seksueel misbruik.”

Het kan mij intens verdrietig maken dat ik nu zo mijn best moet doen om van mijn lichaam en mezelf te gaan houden en om stappen te zetten om al mijn trauma’s te verwerken, maar het heeft tot nu toe ook al ontzettend veel opgeleverd. Daar hou ik mij aan vast op de moeilijke momenten. Ik hou me eraan vast dat er een moment zal zijn waarop ik dit heb overwonnen en het mij niet meer zo in de weg staat. Dat er een toekomst is zonder die trauma’s. Misschien zal mijn lijf nog altijd reageren alsof het aangevallen wordt bij bepaalde dingen die een trigger zijn, zoals de geur van koffie bijvoorbeeld, maar zal ik er beter mee om kunnen gaan en er minder door overspoeld worden. Ook dit stukje mag ik erkennen, want ik heb geleerd dat erkennen van wat er is de eerste stap en misschien wel de belangrijkste stap is om te kunnen helen.

Tegen mensen die zich hierin herkennen wil ik zeggen: het is niet jouw schuld en je hoeft je niet te schamen voor je lichaam. Het is slechts een reactie van je lichaam op je trauma’s en dat mag je voor jezelf erkennen.

Het is moeilijk, maar langzaam zal ik verder helen.

Lees ook:

  • Zo gaat het toch altijd?

    Terwijl de tranen van de intense innerlijke pijn nog over mijn wangen stromen, veeg ik ze snel weg. Ik zet een film aan en begroet mijn huisgenoten met een vrolijk 'goedemiddag'. Hopelijk blijven ze ALSJEBLIEFT niet te lang in de…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer