Schaamte is een bitch

Het was een tijd geleden dat het gebeurde, maar ik zat in de stoel tegenover m’n therapeute, had an sich in gedachte wat ik wilde vertellen, en ik sloeg he-le-maal dicht.

Een deken van schaamte drapeerde zich over me heen en m’n ogen zagen alles behalve die van haar. Ik zag de tijd wegtikken en vertelde mezelf in gedachte dat het ok was, dat ik veilig was, dat ik klein kon beginnen, dat ik nu nog een half uur had en dat was prima voor een begin. Dat ik haar alles kon vertellen. Dat het moeilijk is, maar dat ik me misschien ook wel wat beter zou voelen als ik het zou vertellen. Tegelijkertijd dacht ik: hoe langer ik dit uitstel, hoe groter het lijkt te worden, terwijl het nergens over gaat. Dan verwacht m’n therapeute een heel ernstig verhaal en komt er zoiets sufs uit.

En terwijl dit in seconden en minuten door me heen ging, besloot ik hardop te zeggen dat ik dichtsloeg. 1-0 voor mij vs ontwijkende kant. Op die manier kan ze me ook helpen. Ze zei me dat ze me niet wil dwingen, maar ook niet mee wil gaan in m’n vermijding. Dus de volgende sessie gaan we het er over hebben. Punt. We laten ons dan niet afleiden door andere dingen. En ik kan haar van te voren wellicht een soort inleiding sturen.

Ik vind dat heel fijn; dat ze met me meedenkt en me echt probeert te helpen, maar die deken van schaamte ligt er nog steeds. Emotioneel verwaarloosd zijn is al ronduit kut. Ernaast gepest worden nog kutter. En daarover vertellen het ergste. Want ja, ik schaam me dood. Ik schaam me omdat het eigenlijk niet echt altijd pesten was, het was meer dat anderen een mening over mij hadden. Of dat ik min of meer toevallig hoorde wat iemand van mij dacht. Dus ik hoorde het niet altijd in m’n gezicht. Is dat dan pesten? Ik denk het niet, neemt niet weg dat het pijn deed en doet. En dat ik het soms wel in m’n gezicht hoorde.

Dat het me zo beïnvloedde omdat ik alles alleen moest doen. Ik kon er niet over praten, ik voelde me klem en verloren. Ik moest zelf dingen ontdekken. En me verweren en bedenken wat te doen. En dan blijkt er zo veel meer aan vast te zitten. Dat de emotionele verwaarlozing zo niet heeft geholpen.. Het had zo veel uitgemaakt. Zoals ik onlangs nog las in het dossier van m’n therapeute: ik heb door die negatieve ervaringen niet geleerd om met negatieve emoties om te gaan en me te uiten. Laat staan dat ik in staat was een positief zelfbeeld op te bouwen. Dat kwam wel even binnen, ook al weet ik al lang dat het zo is.

Schaamte is een bitch. Ik wil wegkruipen, vertellen terwijl de ander me niet ziet. En ik merk met schrijven dat ik ook nu bevangen word door schaamte. Dat ik eigenlijk veel meer exact wil vertellen hoe het was, maar dat ik niet durf. Zelfs op deze manier niet.

Nóg niet.

12 Comments

  1. Hry sis! πŸ˜‰ ik begrijp dit weer zo!! ” ik heb door die negatieve ervaringen niet geleerd om met negatieve emoties om te gaan en me te uiten.” jep! Ik merk daarnaast ju wel.dat ik echt echt echt stappen maaak in therapie. Ik kan sinds kort boos worden (en schrik daar nog wel erg van)
    Het dichtklappen tijdens therapie heb.ik ook.nog vaak. Lastigvind ik dan soms dat ik niet meer weet of ik nou zo bang wordt omdat ik niet durf te spreken of omdat toch de ervaring zelf zo eng moet zijn geweest… Dat Is best mindfucking… En als ik fan wegga uit een sessie waarin ik mij zolang heb geschaamd, angstig was, dan voelt dat ook onvoldoenend. Met verscheurende eenzaamheid/verlatenheid erna.
    Maarnu ik dit schrijf bedenk ik mij dit pas- ik ga t met mijn therapeut bespreken want dat zou best wat irrationele angsten kunnen ve4klaren.
    Oja- ik ben sinds kort aan t werk- met kinderen- dan wordt je echt de hele tijd getest op dit vlak. Argwaan, belachelijk maken, doen alsof je lucht bent… Its in their nature…. we kunnen ons ertegen leren verweren.

    1. Wat goed dat je stappen maakt en ze ook opmerkt! Trots op je!

      En ben blij dat je door dit te lezen je weer wat bedenkt wat je met je therapeut kunt bespreken; zo helpen we elkaar hier toch een beetje? πŸ™‚

      En wat goed dat je aan het werk bent, alhoewel dat logischerwijze ook spannend is. En zeker met kinderen ja, die flappen er ook nog wel eens wat uit.
      Gaat het werken verder wel goed qua belastbaarheid? (het werken lijkt voor mij zΓ³ ver weg nu).

      x

      1. Hoi, ik heb een jaar thuisgezeten om mij op therapie te richten maar ben nooit officieel ‘ziek’ geweest. Werken Is weer spannend. Maar ik heb vooral gekozen werk te doen wat me relatief makkelijk af gaat. Eigenlijk zou ik andere dingen willen doen maar dat durf ik nog niet. Het Is 17 uur over 3 dagen. Soms zeker stressvol, al die indrukken. Maar de afleiding werkt zeer positief voor mij. Uit mezelf kom ik namelijk heel heel moeilijk in beweging omdat ik het niet waard vind. Voor n ander, bijvoorbeeld werk, gaat dat makkelijker.
        Bovendien zit ik een een relatiecrisis- ik ben dus graag van huis. De crisis komt door therapie- ik ga ineens voor mijzelf kiezen, doen wat IK wil, ik ga uberhaubt iets zelf willen, voelen…. Its minddazzeling en dan Is werk heel duidelijk eigenlijk. En ook heel confronterend hoor, heb al wat tranen gelaten, maar t Is duidelijker.
        Liefs!!

        1. Oh, dan heel fijn dat je deze afleiding hebt, en betaald! Dus hartstikke goed! En maakt me zo jaloers (en ik merk dat het eigenlijk een heleboel meer doet), maar dat is voor nu niet zo relevant.

          En ik hoop dat je je relatie rustiger kunt krijgen. Ik herken het: je verandert, maar de ander verandert niet zo maar mee. Wij gaan sinds eind vorig jaar ook naar een relatietherapeut, dat kan soms net gewoon even helpen.

          Maar jijzelf bent het allerbelangrijkste, dat zeg je al heel goed πŸ™‚

          1. Alles op zijn tijd. Het Is OK dat je nog niet werkt. Stap voor stap. En het Is heel goed om te leren allen te zijn en toch goed voor jezelf te zorgen. Ik ben echt gaan werken omdat we thuis 24/7 op elkaars lip zaten. Dan Is het echt ecen nodig (we wonen in een 1,5 kamer appartement met n kind en mijn partner zit al n jaar met burnout, met bipolaire manie thuis) dus misschien moet ik het hele verhaal vertellen. Haha.
            Wat ik trouwens wel herken, en ik vielde het toen ik het schreef, dat wij allebei een interne criticus hebben die vergelijkt. Wij kunnen veel in elkaar herkennen. Maar dat betekent dat we ook snel dingen naastbelkaar gaan leggen om het overzichtelijk, eerlijk en veilig te laten voelen. Als dat even verschuift voel je je snel ‘te min’.
            Of nouja, zo ervaar ik ditbsoort dingen soms.
            Terwijl ik weer jaloers ben op jou, dat je de dingen zo mooi kan verwoorden. Dat je zo goed bent in steunen van mij en andere dsmmeisjes hier. ‘oprecht.’ Dat je je emoties zo duidelijk kan benoemen.
            Stap voor stap.
            Liefs!!

        2. Oh ja, die criticus ja, ook al zo’n bitch. En ja, dat is vaak vergelijkend ja: ik kan mezelf zo mislukt vinden omdat ik ooit wel gewoon werkte en zo en alles gewoon deed en nu niet meer. Het frustreert as hell om ooit gestudeerd en gewerkt te hebben en nu al blij moet kunnen zijn als ik de afwasmachine heb uitgeruimd. Ik vind dat gewoon stom.

          Het helpt ook niet als mensen om me heen maar steeds blijven vragen of ik al weer werk of zo. Ik merk dat veel mensen om me heen dat als iets heel belangrijks ervaren en dat zo op mij projecteren. Alleen lijkt het dat ze niet eens willen begrijpen hoe ik me voel en waar ik mee bezig ben. En ook dat frustreert best wel vaak.

          En wat je schrijft dat ik m’n gevoel zo goed kan omschrijven: zo voelt het helemaal niet, dus ik vind het wel leuk om te horen πŸ™‚

  2. emotionele verwaarlozing, pesten of in ieder geval het gevoel hebben, het zijn allemaal van die dingen die zo weinig lijken.. .voor een buitenstaander, want als je het meemaakt, niet in staat bent om te gaan met gevoelens, het kan je leven tekenen en verpesten.. heel veel respect voor je!

    1. Ah, wat lief.

      En exact wat je zegt. Het is ook zo lastig uit te leggen wat het is, wat het doet met je, elke dag weer. En dat je tegelijkertijd denkt dat het normaal is.

      En steeds meer kom ik er nu achter hoe het eigenlijk had gemoeten, zodat ik in de toekomst beter voor mezelf kan zorgen. Maar dat ik wel echt een shitproces zeg. Het voelt heel koud. En is nog pijnlijker dan ik had kunnen bedenken πŸ™
      Maar we gaan door…

  3. that’s the spirit!
    Het heeft echt heel lang geduurd totdat ik ook zelf kon geloven dat ik me niet aanstel, dat het allemaal echt zo zwaar voor me is. En dat kwam vooral doordat ik erachter kwam dat het voor anderen zo ontzettend anders is, dat ze bijvoorbeeld blij of neutraal wakker worden….f**ing … wat zou ik dat graag eens meemaken…. en niet het gevoel, oh nee, ik ben weer wakker, weer een dag….
    Ik blijf doorgaan, dagdeel voor dagdeel…
    Elke dag is er één..

    1. Dat is best een schok toch, ontdekken wat jij als altijd normaal hebt beschouwd, blijkbaar dat niet is.

      Ik vind dat zelf echt heel moeilijk en heel verwarrend eigenlijk.

      Maar inderdaad, stap voor stap….

    2. Ja dat! Ik vind dat ook heel confronterend als ik kinderen op pubers zie die lekker in hun vel zitten. Hoe meer ik herken van de gevolgen die de verwaarlozing hebben op mijn zelfbeeld en onvermogen met gevoelens om te gaan, hoe meer ik het ‘gezonde’ zie in hen om mij heen. Dat kan zo’n pijn doen!
      En ikzelf heb het altijd zo goed verborgen, dat ik het zelfs zelf niet doorhad.
      Mooi gezegt prefabgirl.
      Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.