Schaamte is een bitch

Schaamte is een bitch

Het was een tijd geleden dat het gebeurde, maar ik zat in de stoel tegenover m’n therapeute, had an sich in gedachte wat ik wilde vertellen, en ik sloeg he-le-maal dicht.

Een deken van schaamte drapeerde zich over me heen en m’n ogen zagen alles behalve die van haar. Ik zag de tijd wegtikken en vertelde mezelf in gedachte dat het ok was, dat ik veilig was, dat ik klein kon beginnen, dat ik nu nog een half uur had en dat was prima voor een begin. Dat ik haar alles kon vertellen. Dat het moeilijk is, maar dat ik me misschien ook wel wat beter zou voelen als ik het zou vertellen. Tegelijkertijd dacht ik: hoe langer ik dit uitstel, hoe groter het lijkt te worden, terwijl het nergens over gaat. Dan verwacht m’n therapeute een heel ernstig verhaal en komt er zoiets sufs uit.

En terwijl dit in seconden en minuten door me heen ging, besloot ik hardop te zeggen dat ik dichtsloeg. 1-0 voor mij vs ontwijkende kant. Op die manier kan ze me ook helpen. Ze zei me dat ze me niet wil dwingen, maar ook niet mee wil gaan in m’n vermijding. Dus de volgende sessie gaan we het er over hebben. Punt. We laten ons dan niet afleiden door andere dingen. En ik kan haar van te voren wellicht een soort inleiding sturen.

Ik vind dat heel fijn; dat ze met me meedenkt en me echt probeert te helpen, maar die deken van schaamte ligt er nog steeds. Emotioneel verwaarloosd zijn is al ronduit kut. Ernaast gepest worden nog kutter. En daarover vertellen het ergste. Want ja, ik schaam me dood. Ik schaam me omdat het eigenlijk niet echt altijd pesten was, het was meer dat anderen een mening over mij hadden. Of dat ik min of meer toevallig hoorde wat iemand van mij dacht. Dus ik hoorde het niet altijd in m’n gezicht. Is dat dan pesten? Ik denk het niet, neemt niet weg dat het pijn deed en doet. En dat ik het soms wel in m’n gezicht hoorde.

Dat het me zo beïnvloedde omdat ik alles alleen moest doen. Ik kon er niet over praten, ik voelde me klem en verloren. Ik moest zelf dingen ontdekken. En me verweren en bedenken wat te doen. En dan blijkt er zo veel meer aan vast te zitten. Dat de emotionele verwaarlozing zo niet heeft geholpen.. Het had zo veel uitgemaakt. Zoals ik onlangs nog las in het dossier van m’n therapeute: ik heb door die negatieve ervaringen niet geleerd om met negatieve emoties om te gaan en me te uiten. Laat staan dat ik in staat was een positief zelfbeeld op te bouwen. Dat kwam wel even binnen, ook al weet ik al lang dat het zo is.

Schaamte is een bitch. Ik wil wegkruipen, vertellen terwijl de ander me niet ziet. En ik merk met schrijven dat ik ook nu bevangen word door schaamte. Dat ik eigenlijk veel meer exact wil vertellen hoe het was, maar dat ik niet durf. Zelfs op deze manier niet.

Nóg niet.