samen

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en mijn binnenwereld. Want samen met mijn delen probeer ik tijdens moeilijke momenten overeind te blijven en de moed niet te verliezen.

Ook als ik geconfronteerd word met delen die nog in traumatijd leven of delen die suïcidaal zijn, probeer ik sterk te zijn. ‘Sterk’ in de zin van accepteren dat ze van zich laten horen en ik ze vervolgens liefdevol benader. Want volgens mijn psychologe mag ik dankbaar zijn voor wat ze aan ballast voor mij hebben gedragen al die jaren. Zonder hen was mijn leven waarschijnlijk nog moeilijker geweest dan het nu is. Al is dat bijna niet voor te stellen, toch zit daar een kern van waarheid in.

Zonder hen was ik ten onder gegaan in de zee van verdriet. Had de depressie mij opgeslokt of was ik vanwege alle angst en eenzaamheid doorgeslagen in destructief gedrag. Nu was er steeds wel een deel wat de draad van het leven weer oppakte. Ik raakte hierdoor wel steeds verder bij mijn herinneringen en gevoel vandaan, maar bleef wel in leven. Zo zijn we zelfstandig gaan wonen, kon er tijdelijk betaald werk gedaan worden en gingen we op groepsvakantie. 

Toch bleef het gevoel misbruikt te zijn me achtervolgen. Dus zocht ik na meerdere teleurstellende en hertraumatiserende ervaringen uiteindelijk weer hulp. Ik schreef mijn huisarts een brief en die verwees mij toen door naar christelijke ggz, omdat de reguliere ggz had gezegd dat ik het een jaar zonder hulp moest doen.

Eindelijk voelde ik me gezien. Ik had tot dan toe altijd groepstherapie gehad. In de groep werd vervolgens ook van alles getriggerd en werd ik, werden we, vaak ook niet begrepen. Ik was ook vaak meer met de ander bezig dan met mezelf. In één-op-één gesprekken en na EMDR bleek er veel meer aan de hand te zijn dan ik wilde. Uiteindelijk kwam na twee jaar de diagnose CPTSS. En na nog weer wat jaren verder de diagnoses ASS en AGDS er nog bij.

Hoe moeilijk en ingewikkeld ook, ik ben mijn binnenwereld dankbaar voor wat ze dragen zodat ik heb kunnen overleven. Ik ben ook mijn vorige behandelaar dankbaar dat ze mij wat de misbruikgevoelens aangaat serieus genomen heeft. Ook al is de waarheid erger dan ik eerst dacht, ik ben niet fantasievol. Ik had er alleen toen de woorden nog niet voor, omdat alles zo gefragmenteerd is. En blijkbaar voelde het eerst ook niet veilig genoeg. Binnen de christelijke hulpverlening ervaar ik de veiligheid die we blijkbaar eerder misten. 

#SamenSterk, ik denk dat ik het maar tot mijn levensmotto bombardeer. Hopelijk komt er hierdoor steeds meer acceptatie. En komt er misschien een dag dat ik de getraumatiseerde delen kan omarmen.