Zelfliefde

Samen met mezelf

Ik schrijf over het leven en om te overleven. Eén van mijn dierbaarste uitvluchten. Als mijn hoofd te vol zit en ik niet meer praten kan, dan lukt schrijven soms wel.

Ik schrijf al zolang ik me herinneren kan. Maar over de dingen die ik me het levendigst herinner, heb ik echter nooit geschreven. Waarschijnlijk omdat het niet nodig is ze vast te leggen op schrift, omdat ik ze toch wel blijf onthouden. Het zijn de dingen waarvan ik mijn hele leven probeer ze te vergeten.

Ons lichaam kiest echter zelf uit wat ze vergeet en onthoudt. Dus toen besloot ik – na jaren therapie waarin het hoofdthema vakkundig werd omzeilt – het gevecht aan te gaan. In het begin was dit een gevecht tegen mezelf en inmiddels begin ik sámen met mezelf een gevecht aan te gaan tegen al dat wat me door werkelijk schadelijke mensen en momenten is ingeprent.

Ik heb lang gevochten tegen labels, maar ook ben ik er ontzettend blij mee te weten dat ik CPTSS heb en dat mijn diepe dalen depressies heten. Het biedt me herkenning en doet me beseffen dat ik er niet alleen in ben. Deze ingewikkelde route door het leven bewandelen we niet alleen.

Inmiddels start ik voor de derde keer met EMDR en heb ik het gevoel dat ik er nu meer klaar voor ben. Bijna tien jaar nadat ik de traumatiserende omgeving ontvluchtte. Ik vind het fascinerend dat ik blijf leren over wie ik ben en hoe ik werk. Ook confronterend.

Zo kom ik erachter dat ik nog steeds veel destructieve denkpatronen bezit terwijl ik dacht ‘er vanaf te zijn’. Ik besef dat ze vaak onderdrukt zijn geweest, mede door de verschillende antidepressiva die ik gebruikt heb. Die waren ontzettend fijn en levensreddend op momenten, maar zorgden er ook voor dat ik niet tot de wortel van mijn gedachten ben gegaan omdat een deken van neurotransmitters de pijn verzachtte. Waar ik overigens erg dankbaar voor ben.

Op sommige momenten begin ik weer met de gedachten te spelen om (in overleg) weer te beginnen met medicijnen omdat mijn hoofd onhandelbaar wordt, maar ik probeer het elke dag opnieuw. Ik probeer het steeds een dag te rekken, omdat ik op dit moment op de drempel van de volgende stap in mijn traumaverwerking sta en alles in alle ‘puurheid’ wil ervaren. Nou ja, ‘willen’ is een groot woord, maar het zou een nieuwe stap zijn na een leven lang vermijden.

Zo lang het handelbaar is, stap voor stap en dag na dag.

Lees ook:

  • Ik maak mezelf kapot

    Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Zorg voor jezelf en lees deze blog niet wanneer je denkt dat dit niet goed voor je is. Neem contact op met Sensoor als je behoefte hebt aan een…

  • Ik ben mezelf weer

    Als ik oude foto’s bekijk, dan overspoelt me een paniek van heb-ik-jou-daar. Eigenlijk nog wel het meest omdat ik besef dat het mogelijk is om zo ver af te dwalen van wie je bent. Het…

  • Wat heb ik mezelf ooit misdaan?

    Ik zet mezelf zo verschrikkelijk vast, wat heb ik mezelf ooit aangedaan waar ik zo voor gestraft moet worden? Tja, diep van binnen weet ik het eigenlijk wel... Ik heb mezelf in gevaar gebracht, meerdere…

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.