Alcoholverslaving raboe

Rust in mijn hoofd door alcohol

Omdat ik merk dat er zoveel onbegrip over is, wil ik het over mijn alcoholverslaving hebben. Er rust een taboe op. Bovendien schrijf ik deze blog anoniem, waardoor ik het wel durf.

Ik heb al jaren last van een depressie. Ik had soms hele slechte perioden, met echte dieptepunten waarin het helemaal niet meer ging. Op die momenten kon niemand iets voor mij doen. De crisisdienst bellen was ook geen optie omdat dat een opname zou betekenen.

Een opname hadden we al eens geprobeerd, dat ging niet. Met mijn autisme kan ik niet tegen onbekende omgevingen met onbekende mensen. In zulke omgevingen moest mijn vader me er wel eens fysiek van weerhouden om niet een einde aan mijn leven te maken. Ik moest altijd afspraken maken met hulpverleners voor over een paar uur, of over een dag. Die perioden waren zo zwaar, dat ik het soms zelfs een paar minuten niet meer trok.

Op een gegeven moment heb ik mijn toevlucht genomen tot alcohol. Toen het ook slecht ging, maar ik wel met mijn ouders samen was, kreeg ik een keer een glas wijn, voor de gezelligheid maar ook omdat het zou ontspannen. Dat is in mijn hoofd blijven zitten, en ik probeerde dat op een slecht moment uit toen ik alleen was. Het hielp, en sinds mijn grens van niet drinken vóór 20.00 is verschoven naar de middag en op een gegeven moment zelfs de ochtend, omdat het zo slecht ging, ging het mis.

Ik ging steeds meer drinken. Eigenlijk merkte niemand echt wat aan mij. Ik werd niet dronken. Als ik gedronken had werd het ‘zacht’ in mijn hoofd en werd ik slaperig waardoor het nare gevoel in mijn hoofd werd verlicht. Ik zorgde wel dat het daarbij bleef, want als ik echt duizelig werd was ik de controle kwijt.

Op een gegeven moment wisten mijn behandelaren wel van mijn alcoholprobleem, maar mijn ouders niet. Mijn vader vermoedde op een gegeven moment iets, maar voor mijn moeder hield ik het angstvallig verborgen. Zij had immers een keer gezegd ‘als ik merk dat je doordeweeks drinkt stopt alle hulp’.

Het ging zo door, een paar jaar. Niet alleen in crisismomenten, maar ook op dagen dat ik dagbesteding had en ik compleet overprikkeld was. Ook dan ging ik me er beter van voelen. Uiteindelijk dronk ik een paar jaar lang elke dag. Ik ben ook veel aangekomen, door de medicijnen maar ook door de alcohol. Niemand had een oplossing. Ik werd aangemeld voor verslavingszorg, maar het liet een tijd op zich wachten.

De omslag kwam op een moment dat er uiteindelijk op een crisismoment toch werd besloten mij naar de crisisdienst te verwijzen. Daar kwamen ze tot de conclusie dat ik rust nodig had en kreeg ik rustgevende medicatie. Ik mocht er niet bij drinken. Dat mocht eigenlijk bij mijn andere medicijnen ook niet. Maar vanaf het moment dat ik die medicatie kreeg, ben ik meteen gestopt met drinken. Omdat de medicatie echt werkte op dezelfde manier als de alcohol.

Het bracht rust in mijn hoofd. Ik was daarom gemotiveerd om niet meer te drinken, en de medicatie bleef werken. Dankzij die medicatie heb ik nu al sinds september geen druppel alcohol meer gehad. Ik weet namelijk dat ook één glas er niet in zit. ‘Niets’ is duidelijk. Bij ‘een beetje’ vervaagt de grens te snel.

De verslavingszorg startte in de vorm van een internetbehandeling, maar gelukkig was deze niet meer nodig. Het werkte voor mij niet. Ik heb het een tijdje gedaan als terugvalpreventie, maar veel was niet op mij van toepassing. Het had ook niet gewerkt als ik nog dronk, want verslavingszorg is meer gericht op het vermijden van drinken dan op het aanpakken van het onderliggende probleem.

Mijn moeder weet inmiddels van mijn alcoholprobleem, maar pas sinds ik gestopt ben. Ze werd er niet boos over. Wel maakte het haar verdrietig. Ze zei dat als ze het geweten had ze het had aangekaart en meteen gezegd zou hebben dat er medicatie moest komen.

Dit alles heeft me een paar dingen geleerd. Namelijk dat ik het ‘dreigement’ van mijn moeder te letterlijk heb opgevat. Dat alcohol slechts een tijdelijke oplossing is en dat dat weer een probleem is. En dat als je hulp wilt, je soms iets verder moet zoeken, maar dat er meer mogelijk is dan je denkt.

Lees ook:

  • Alcohol maakt meer kapot dan je lief is

    Ik groeide op in een gezin waar alcohol een belangrijke rol speelde. Eigenlijk speelt alcohol nog steeds een belangrijke rol in ons gezin, maar ook in de familie. Op jonge leeftijd wist ik niet beter.…

  • Het is goed zonder alcohol

    Daar gaan mijn emoties weer. Op en neer, op en neer. Vorige week kreeg ik een knorrig en moe gevoel. Ik vroeg me af wat er mis was. Ik vroeg me af of ik een…

  • Vrouw met knot van achteren gefotografeerd

    Van mijn ouders mocht ik in mijn jeugd nooit drugs doen, maar drugs heeft altijd een enorme aantrekkingskracht op me gehad. Ik was nieuwsgierig naar hoe het zou voelen om drugs te gebruiken, met name…

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.