Rouwen om het verlies van werk

Rouw?! Om werk?!” Mijn wenkbrauwen zijn nauwelijks zichtbaar door mijn blonde haren, en toch doe ik mijn uiterste best om ze omhoog te wiebelen in een argwanende blik naar mijn verpleegkundige. Mijn naïeve mening was altijd dat ik alleen maar mocht en kon rouwen om het verlies van een dierbare. Het verlies van werk en materiële dingen doet er niet toe. Althans, dat dacht ik. Maar toen ik vanwege mijn CPTSS, slapeloosheid en de somberheid ontslag moest nemen, kreeg ik gelijk het eerste stadium van rouwverwerking opgediend.

Ontkenning

Eigenlijk zat ik al maanden in ontkenning. Ik had mijzelf namelijk voorgehouden dat ik best binnen 12 maanden kon herstellen van de chaos in mijn hoofd. Eerst dacht de hulpverlening dit ook. Daarmee hield ik de hoop hoog dat als ik maar hard genoeg vocht, ik zo weer kon beginnen. Ik miste mijn werk ontzettend, ik wilde er naar terug. En ik zou het voor elkaar krijgen ook. Ik had nota bene niet voor niets jaren therapie gehad, een master gedaan en mijzelf volledig in de schijnwerpers gezet! Ik ging het niet zomaar opgeven, Er was alleen 1 probleem. Ik ging niet vooruit, en ik stabiliseerde niet. De frustratie uit machteloosheid liep steeds verder op.

Boosheid

Mijn ontkenning werd frustratie. Door trauma’s is het bijna onmogelijk voor mij om boos te worden. Dus het verste dat ik kom, is frustratie. Ik begon de hulpverlening te verwijten dat ze te weinig deden. Het kon namelijk niet zo zijn dat ik mijn deadline niet zou gaan halen. Dat kon niet! Ik moest terug! Frustratie en paniek mengden zich met elkaar, met elke week die verstreek. De druk op mijn herstel werd groter en groter. En toch ging ik niet vooruit, en bleef wankelen. Uiteindelijk werd vooral de frustratie om mijzelf heftig. Ik schold mezelf in de spiegel uit, ging krampachtig papers lezen voor werk. Mijn concentratieproblemen maakten dat ik niet langer dan 5 minuten kon lezen. Uit pure frustratie sloeg ik mijn studieboeken soms op mijn hoofd, in de ijdele hoop dat de kennis erin zou gaan.

Onderhandelen

Het werd steeds duidelijker dat ik niet op tijd zou herstellen. Mijn hulpverleners begonnen vaker over het maken van een plan B. Ik kreeg de vraag of ik wel terug wilde. Naar de plek waar ik teveel werkte, buitengesloten werd en alleen was, in het buitenland. Mijn project, mijn beurs, mijn ‘kindje’. Ik kon het niet loslaten. Krampachtig smeekte ik of ik er niet naar terug kon met alleen online therapie. Ik had er alles voor over en ik begon te onderhandelen over alle opties. Zolang ik maar weer kon werken.

– Ik:“Mijn plan B is de dood. Ik vecht voor Plan A, en nu moet ik het opgeven omdat mijn hoofd kapot is?! Het ligt niet aan mijn kunnen. Verdorie, ik heb daar alles van de grond af opgezet. Een onderzoek dat de toekomst beter kan maken voor mensen zoals ik! Ik voel mij verantwoordelijk. Als ik opgeef, stel ik iedereen teleur, ik mag niet opgeven. Ik wil alles doen om terug te kunnen, alsjeblieft. Er moet een optie zijn”
– A.:”Het probleem is, ik ben bang dat je dit werk nooit meer zal kunnen doen, hoe hard je ook werkt. Je bent intelligent, maar je psyche… “

Depressie

Tranen stromen over mijn wangen wanneer mijn psychiater zijn oprechte mening geeft. Hij kent mij goed. Ik schuifel de gang weer op. Ik herinner me de rest van het gesprek niet meer, alles is een waas. Zelfs mijn muziek hoeft niet op mijn oren en thuis aangekomen duik ik gelijk mijn bed in. De dagen erop zijn gevuld met niks. Mijn hoofd loopt alle scenario’s af. De favorieten zijn natuurlijk de doemscenario’s waarin ik nooit iets zal bereiken. De wereld is nutteloos. Ik en mijn leven zijn nutteloos. Van een actieve vechter, ben ik een passief muurvlindertje geworden.

Acceptatie

Weken gaan voorbij. Er gebeurd eigenlijk erg weinig. Ik heb het besluit vooruit geschoven tot in den treure. Uiteindelijk knap ik af. Uit het niets gaat de knop om en schrijf ik mijn ontslagbrief. Huilend en trillend staar ik naar mijn scherm.

– “Ik kan dit niet, je mag echt niet opgeven. Je gaat alles kwijtraken. Ontkennen heeft geen zin meer. Gun jezelf je herstel nou. Het zal goed komen. Wat als er niks van mij terecht komt? Ik vergooi mijn toekomst. De deur is straks dicht, en hij gaat nooit meer open. Besef je goed de gevolgen. Je wilt dit niet! Ik kan niet meer, ik zit vast aan een contract zonder zekerheid op een plek die me buitensluit als buitenlander. Een plek waar ik niet de zorg kan krijgen die ik nodig hebt, met mensen die er niet voor me zijn. Kom op. Druk op ‘verzenden’. Je kan het. Het is oké. Opgeven is niet falen.”

Ik sluit mijn ogen, iets in mij kan het gewoon niet aan zien. Adem in, adem uit, adem in, adem uit. Bij de laatste diepe zucht druk ik op verzenden. De laptop gaat per direct uit, mijn telefoon ook. Ik wil de reacties niet zien. Paniek, intense paniek, maar na een paar dagen voel ik lucht.

Opnieuw in rouw

Mijn omgeving vond dat ik me er maar overheen moest zetten. Dat werk niet zo belangrijk moet zijn. Voor mij is het veel groter dan dat. Niet alleen heb ik mijn toekomstige droombaan moeten opgeven en weet ik dat ik nooit meer op dat niveau kan werken, ik ben ook afhankelijk en zit in onzekerheid. De lijntjes zijn definitief doorgehakt en nu moet ik vooruit op een onbekende weg. Ik begon opnieuw in rouw. En daar ga ik nu ook nog doorheen.

Maar je mag en kan rouwen om meer dan het verlies van een dierbare. De redenen om in rouw te komen zijn veelzijdig. Ik rouw om mijn verloren baan, mijn nieuwe afhankelijkheid en vooral om het achterlaten van wie ik was. En dat is oké.

10 Comments

  1. Wat verschrikkelijk om in te zitten, maar wat een goede blog! Ik denk dat we allemaal wel eens in rouw zijn, en daar hoeft niemand voor te overlijden. Als de toekomst die je voor je zag om de een of andere manier niet waargemaakt gaan worden, door een relatiebreuk, verlies van werk, verlies van baan, geen kinderen kunnen krijgen, enzovoorts… Het is een verlies van dromen.

    Gelukkig komen er meestal nieuwe dromen voor terug.
    Anne onlangs geplaatst…Moois makenMy Profile

    1. Dankjewel voor je reactie ❤ Het is inderdaad een ontzettend breed begrip, waar veel mensen niet vaak bij stilstaan, en ik denk ook veel mensen nog weinig over weten. Gelukkig komt er na rouw ook weer ruimte om nieuwe dromen te krijgen en te kunnen volgen.

  2. Laura

    Hoi. Dit is ook heftig en je mag ook rouwen hierom! Ik heb ook gerouwd om mijn opgezegde baan. Ik kon het niet meer, ernstig slaaptekort vanwege baby en daardoor dreven trauma’s veel meer aan de oppervlakte dan voorheen. Ik heb gejankt als een klein kind. Het hielp. Ik gun je je rouwproces, acceptatie, berusting.

    1. Dankjewel voor je ontzettend lieve reactie ❤ Wat enorm naar om te lezen dat jij een zelfde proces dor hebt moeten maken. Hopelijk ben je inmiddels wel weer wat opgeknapt, en zijn de scherpste randen van de pijn weer afgezwakt. Het voelt soms als een tergend lang proces, maar hopelijk, als we lang genoeg door gaan, gaat ook dit weer voorbij.

    1. Het is zo’n enorm dilemma, en het gat waar je daarna in lijkt te vallen voelt voor mij git zwart. En toch, probeer ik mij vast te klampen aan het idee dat ook dit voorbij kan gaan, en er uiteindelijk ruimte komt voor nieuwe dingen. Dat er meer is in de wereld dan het werk dat ik deed. Het voelt nog helemaal niet zo,maar ik houd hoop.
      Hopelijk lukt dat jou ook. Ik wil je vooral heel erg veel kracht toewensen. Het klinkt alsof er voor jou een enorm moeilijke periode aan komt, maar ook daar kom je door heen, echt waar ❤❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.