meisje in het bos

Rouwen om autisme

Het voelde alsof de scheuren in de grond waar ik al die tijd op balanceerde rechttrokken. Tegelijkertijd had ik zoveel vragen en werd ik opgeslokt door diepe rouw. Na zeven jaar intensief behandeld te zijn geweest voor persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline, trekken van narcisme en obsessief-compulsief, moest ik geloven dat ik uitbehandeld was. Na een eigen onderzoek herkende ik mijzelf in autisme en na officiële testen kreeg ik afgelopen december de diagnose. Het fijne gevoel van ‘gelijk hebben’ maakte plaats voor boosheid, gaf een toneel aan rouw.

Ik rouw om de verloren jaren, om het niet gezien zijn in mijn autisme. Door het niet ontvangen van de juiste behandeling ben ik beschadigd. De harde aanpak in de MBT-behandeling. De andere benadering die ik eigenlijk nodig had gehad. De EMDR-therapie voor mijn trauma’s, die de klachten verergerd heeft. En dat nu pas mijn PTSS weer erkend wordt en niet wordt weggeschoven onder borderline. Ik rouw om mijn schooltijd, het steeds moeten stoppen met studies omdat ik mij eigenlijk niet snel genoeg aan kan passen aan de veranderingen, overprikkeld raakte en dan weer suïcidaal was. Ik ben boos om mijn misdiagnose. 

Inmiddels zuig ik informatie op uit boeken zoals ‘Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit’ van Bianca Toeps en huilde ik tranen van herkenning bij ‘Zondagskind’ van Judith Visser. Ik besef steeds meer dat ik altijd al anders was. Dat ik niet kon genieten van schoolreisjes, dat ik liever niet mee ging. Ik logeerde zelfs liever niet bij mijn oma. Nieuwe dingen waren altijd eng en gingen vaak mis. Ik probeerde er zo erg bij te horen, zo normaal mogelijk te zijn, maar in mijn hoofd was ik altijd anders. Als ik dit eerder had geweten had ik hier wellicht op in kunnen spelen. Was het niet-studeren, vrienden verliezen en in mijn eigen wereld verzeild raken te remmen. 

Rouwen heeft tijd nodig en ik weet niet hoelang ik nodig ga hebben om mezelf weer uit deze kooi te kunnen laten. Voor nu heb ik verdriet, en dat mag ook. 

Lees ook:

  • meisje met haar voor gezicht

    Als een klein meisje lig ik in bed. Trillend en huilend. Tranen blijven maar stromen uit mijn ogen, maar er is niemand die het ziet. Lichtflitsen schieten voorbij. Flashbacks en herbelevingen komen en gaan. Er is niemand die zegt: hoor…

lees meer

1 reactie

  1. Krak, zegt mijn hart. Herkenbaar. De diagnose bracht bij mij opluchting, maar ik kan me heel goed voorstellen dat je nu rouwt om de dingen die zo anders hadden kunnen gaan als je het eerder had geweten. Ik hoop dat er nu wel de juiste begeleiding voor je komt.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Waarom doe ik dit?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.