Voelen

Rondrennen in cirkels

Jarenlang ren ik rond in cirkels zonder dat ik het me bewust realiseer. Ik gaf anderen meerdere malen de schuld van mijn falen, want dat is nou eenmaal makkelijker dan inzien dat je afhankelijk bent van bepaalde patronen, die je maar niet kan doorbreken. Ik doe en deed er alles aan om maar niet te hoeven voelen. Voelen waar ik zo bang voor ben. Ik wil niet denken aan de woorden die mij (meerdere malen) zijn verteld. Ik wil ook niet denken aan de gebeurtenissen die zich hebben afgespeeld de afgelopen jaren.

Ik zocht een toevlucht of een uitweg. Meerdere keren deed ik dat en eigenlijk altijd heel erg onbewust. Maar sinds kort realiseer ik me dat ik het doe. Ik herinner me de momenten van het kleine meisje van 10 dat begon met lijnen en controle wilde, maar ook het meisje van 11 dat heel veel begon te eten. Ik herinner me het meisje van 12 dat voor het eerst zichzelf ‘opzettelijk’ beschadigde en het vervolgens vaker deed. Ik herinner me de momenten dat ik voor het eerst drugs tot me nam. Ook de eerste keer teveel alcohol kan ik me nog herinneren als de dag van gisteren. Om maar niet te voelen, om naar niet te denken aan wat er toen gezegd is en/of gebeurd.

Ik sta mijn eigen herstel in de weg door niet open te zijn en oppervlakkig te blijven over wat er echt speelt. Ook sta ik anderen in de weg door niet open en eerlijk te zijn over wat er speelt en voel. Ik heb te lang gedacht dat het op te lossen was op een simpele en snelle manier, maar ik merk dat het niet op te lossen is op die manier. Ik moet iets veranderen wil ik kunnen herstellen. Wil ik de oude ik ooit weer terugvinden of een betere ik worden. De eerste stap is gezet, terug kan ik niet meer.

Nu moet ik er vol voor gaan en hoe lastig het ook gaat worden. Hoe diep ik ook moet gaan zitten. Hoeveel pijn het ook gaat doen. Ik word hier uiteindelijk alleen maar sterker en beter van. Ik wil en zal iemand worden waar anderen trots op zijn, maar ik wil en zal vooral iemand worden waar ik zelf trots op mag en kan zijn.

Lees ook:

  • Hallo, mijn naam is Dobby! Ik ben 15 maanden oud, ik heb zwart haar van mijn neus tot het puntje van mijn staart, maar met een paar tenen heb ik even de witte verf geprobeerd, wat een paar spetters her…

3 reacties

  1. Wat een mooi herkenbaar stukje wat je schrijft. Dit is precies het proces waar ik mijzelf nu in begeef. Mondjesmaat probeer ik onbevreesd en zonder oordeel naar mijzelf te kijken en hoe ik reageer(de) op situaties. Echter onbevreesd voelt het vaak lang niet en wat vind ik het eng om afscheid te nemen van mijn oude manier van doen, een manier die mij zo vaak schijnveiligheid heeft gebracht. Echter zoals jij ook beschrijft…er is geen weg meer terug! Thanks voor het delen dat geeft mij ook weer hoop!

    Groet het DSMjongetje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.