Relationele persoonlijkheidsstoornis

Relationele persoonlijkheidsstoornis

In het dagelijks leven worstel ik met aardig wat van de psychische klachten en problemen die de DSM rijk is, maar ik heb geen persoonlijkheidsstoornis toegekend gekregen. Een ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek” was het verste dat mijn behandelaars hiermee kwamen. Op de enige test die ze me hiertoe afnamen scoorde ik niet genoeg trekken voor het label.

Ik weet ook dat ik geen persoonlijkheidsstoornis heb. Mijn verzameling maffe trekken zijn in werksituaties en sociale situaties niet zo hinderend dat je van een stoornis kan spreken. Ik ben wel ten prooi aan moodswings en fel gedrag, maar je kunt me aanspreken op een zachte, begripvolle kant. Of als dat niet lukt op mijn professionaliteit.

Dat is anders als ik in een intieme relatie ben.

Dan voldoe ik aan negen van de negen borderline-symptomen, en ben ik ook nog eens gezegend met narcistische trekken. In een relatie ken ik woedeuitbarstingen, voel ik me gerechtigd tot dingen, kan ik iemand anders tot slaaf maken, doe ik het spel van aantrekken en afstoten, beland ik in een neerwaartse spiraal van vragen om bevestiging. Kan ik schreeuwen en bijten, koud en harteloos zijn, paniekaanvallen krijgen, de ander beknotten in haar doen en laten, grenzeloos huilen en manipuleren, emotioneel onbereikbaar zijn en dwang gebruiken.

Dit hou ik natuurijk verborgen voor de buitenwereld. Niemand hoeft te weten hoe gek ik eigenlijk ben. Ook de psych niet. Het was al een hele berg om te beklimmen toen ik alleen maar kwam voor depressies en angsten. Deze was wordt alleen vuil in relaties en in een relatie hou ik mijn was dan ook angstvallig binnen. Tot ik hier de vrijheid nam te spreken over de ‘dader’ in mij: Ik ben een narcist.

Het is niet alleen een uitvergroting, het lijkt alsof ik een ander ben.

Het is waar dat een relatie je een spiegel kan voorhouden, dat bepaalde trekken dan veel duidelijker naar voren komen of veel herkenbaarder zijn. Maar sommige van mijn trekken lijken buiten een relatie helemaal niet te bestaan.

De verwachtingen van een ander, die zo makkelijk leiden tot woede en verdriet, ken ik buiten een relatie niet. En ook het gevoel ergens over te ‘mogen’ heersen. Een ander te maken tot een verlengstuk op de leegte op te vullen, past helemaal niet bij de zachte persoon die onder al de lagen emoties mijn karakter uitmaakt.

Het lijkt er op dat ik niet de enige ben.

Nu ik schoorvoetend praat over alle dingen die ik heb gedaan, blijkt dat mensen het zo gek niet vinden. Er zijn meer mensen die hard hebben gewerkt aan zichzelf, dat nog steeds doen, en in een relatie veel destructiever gedrag vertonen dan ze van zichzelf kennen.

Ik weet niet of intieme relaties het beest in je los kunnen maken, of dat het de dynamiek is, of het veilige idee dat je met borden kan gaan smijten en niemand het hoeft te weten. Ik weet ook niet of het perse slecht is. Gewoon stampvoetend kind zijn, huilen om bevestiging, eens een keer tegen de muur rammen. Misschien hoef je niet alles te rationaliseren, misschien maakt instinctief kunnen gedragen je wel vrij.

Maar als zoveel relaties toxisch zijn, dan hoort er een dsmlabeltje bij.

Want wanneer we anderen met onze impulsen onherstelbaar schaden, daarbij de kernveiligheid van onze relaties en gezinnen aantasten, dan hebben we hulp nodig. Ik pleit voor een nieuw hoofdstuk in ons psychiatrische handboek; ‘relationele persoonlijkheidsstoornissen (Cluster R)’. Al is het alleen maar om de relatietherapie of omgang bij scheiding vergoed te krijgen.

Lees ook:

  • stelletje

    Ik weet niet of ik het altijd helder zie... Maar wat ik wel weet is dat ik ook geen lieverdje was. Misschien omdat ik terugvocht, maar misschien ook wel omdat hij dat deed.  Wat ik…

  • pexels photo 24105

    Afgelopen winter heb ik een monsterdepressie gehad. Zo'n alles verzwelgende somberheid met talloze angstaanvallen dat ik eigenlijk niet meer wilde leven. Of in ieder geval niet meer zo wilde leven. Het moest stoppen. Nu. We…

  • De kater komt later

    Ik zit op de grond in de douche en laat het warme water over me heen stromen. M’n hoofd rust tegen de muur en ik heb m’n ogen dicht. Alles duizelt. Ik ben brak en…

9 reacties

  1. <3 Love deze. Ik moest hardop lachen om het einde, mijn lach galmde hier door het café haha. Relaties brengen je denk ik zo diep in je gevoel dat je alle oude restjes 'troep' die daar nog liggen opgeslagen tegenkomt... Denk ik. Raakt dingen die door dagelijkse bezigheden gewoon niet geraakt worden... Denk ik. Ik weet het ook allemaal niet. Maar ik vind het een goed stuk. Period. :D

    1. Ik weet het ook niet. Denk wel dat heel wat mensen baat hebben bij hulp met hun hechting. Het zou wat mislukte huwelijken voorkomen, wat vechtscheidingen gemoedelijker laten verlopen en heel wat kinderen een betere start geven.
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het spel

      1. Ik denk inderdaad ook dat veel mensen er baat bij zouden hebben als er meer bekend is over en hulp geboden wordt bij hechtingsproblematiek. Veel mensen worstelen daarmee volgens mij, en het is zo onderbelicht! En heeft inderdaad zoveel consequenties…

        Ik herken wel dat dat wat in het ‘dagelijks leven’ niet zo ernstig is dat er gesproken kan worden van een stoornis, in relaties wél echt een groot probleem kan zijn. Voor mij geldt dat ook voor vriendschappen. Mijn analyse op mezelf is dat het probleem ontstaat zodra mensen echt dichtbij komen en ik mezelf laat zien. Op het moment dat het alleen nog maar ‘ik’ is, geen rol meer, geen masker meer, geen uitvlucht meer. Of eigenlijk net daarvoor; op het moment dat ik besluit dat ik dat wil en ga doen. Dan word ik bang, hoe graag ik het ook wil. En dan komt er een monster tevoorschijn dat me wil tegenhouden ofzo. En daar tegen vechten.. man dat is slopend!

        1. Bij mij start het ook op het moment dat ik besluit ervoor te gaan. Helaas stopt het daar niet. Als ik die horde heb overwonnen zal ik elke keer als ik een minieme blijk voel dat de connectie wegschiet, die uit alle macht weer willen forceren. Dat kan door emotie uit te lokken van de ander, of van mezelf (want juist bij mij schiet hij wel eens) en dat hoeft geen liefdevolle emotie te zijn. Boosheid werkt net zo goed. Ik lok dus woede uit. Of angst. Of … nou ja.

          Ik heb het gelukkig niet bij vrienden, dat scheelt een beetje. Aan de andere kant zorgt dat er ook voor dat ik zo onder de radar kon blijven. Terwijl het echt niet oké is.
          Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het spel

    1. Dank je Alice! We herkennen veel in elkaars stukken, geloof ik. En misschien dat wat stiekeme lezers dat ook wel doen, en er iets uit halen.

      Open zijn over dit soort dingen -de zwarte kant- heeft me heel veel tijd gekost. Ik kan me voorstellen dat het voor jou (en de stiekeme lezers) niet anders is.
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Liefde wint.

  2. Haha cluster R! Ik moest even hardop grinniken in de trein 😉

    Ik vind t stoer dat je hierover schrijft. Dit is namelijk 1 van mijn angsten. Ik ben bang dat bij mij in intieme relaties ook deze trekken omhoog komen, omdat ik t een en ander wel herken van vroeger. Goeie blog! <3

    1. Dank je! Ook fijn dat je het cluster-R grapje begrijpt, die viel niet overal…

      Ik kan ook pleiten om de dsm los te laten en in plaats van te zoeken naar de uit de natuurkunde gejatte classificaties te kijken naar de voor maatschappelijke wetenschappen meer logische spectra, en persoonlijkheid en interpersoonlijke relaties daarop zetten. Maar dat is een blog op zich 😉
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Haast

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.