Naar de andere kant van de wereld

Naar de andere kant van de wereld

En daar liep ik dan, de roltrap op. Ik keek nog één keer achterom om mijn vader te zien zwaaien tot ik besefte dat het nu écht tijd werd om volwassen te worden.

Dat idee, dat idee alleen al… de tranen stroomden over mijn wangen en ik heb me nog nooit zo hulpeloos gevoeld. Zo bid ik op mijn knieën om überhaupt te kunnen huilen en zo komt er geen stop aan de tranen die mijn lichaam verlaten. Ik voelde me zo trillerig, zo bang, er was niks meer van me over. Er stond daar een klein gekwetst meisje in het lichaam van een jonge vrouw.

Dit was het dan, ik zou nu de kans van mijn leven krijgen. Met mijn winnie de poeh-knuffel in mijn hand hielp de stewardess me naar mijn stoel. Te zwak om mijn eigen koffer op te tillen, dus heeft de man naast me zich opgeofferd. ‘We gaan je helpen lieverd, ik zal mijn collega’s vertellen geen drank voor je in te schenken.’

Waarom was ze zo lief voor me? Mijn verslaving had al het vertrouwen in mijn medemens ontnomen, ik kon zelfs niet geloven dat deze vrouw die simpelweg haar werk deed het goed met me voor had.

Mijn verslaving had bijna niets meer van me over gelaten. Ik was veel afgevallen, ik was zo ontiegelijk depressief en als een kliniek in Afrika niet zou werken…dan stond mijn besluit vast om mezelf van het leven te beroven overtuigd dat ik de dood al eerder in de ogen heb gekeken.

Ik ben zo bang, ik kan dit niet, God sta me bij…Ik voelde me zo enorm gebroken en eenzaam dat ik oprecht dacht dat ik die vliegreis misschien niet eens zou overleven. Mijn detox-opname was fijn en veilig, maar nu stond ik er alleen voor.

Het engste gevoel in de wereld voor een meisje zoals ik, maar ik deed het. Ik ging naar de andere kant van de wereld om te vechten voor een dragelijk leven, voor herstel.

Lees ook:

  • Als je wereld in brand staat

    In blinde paniek blus ik de brandjes die er zijn, wetende dat het vuur in volle hevigheid nog aanwezig is. Dag in dag uit ben ik aan het blussen. Soms ben ik zo moe dat…

  • De waanzinnige wereld

    Mijn continue drang naar uitleg van een depressie, naar verklaringen waarom mij dit treft, de zoektocht naar het nut, wat ik mee kan nemen en vooral achter me moet laten. Dat is al maanden mijn…

  • Ik ben een probleemdrinker

    Ik herinner me de eerste keer dat ik ooit dronken werd. Het was op het strand bij ons vakantiehuis en ik was waarschijnlijk 15 of 16 jaar oud. De buurtkinderen en ik dronken een of…

11 reacties

  1. Deze vind ik wel passend, heb ik effe van Marnix geleend.

    Ik zie je niet
    ik ken je niet
    maar weet precies
    hoe jij je voelt
    durf te vertrouwen
    op je moed
    ik was daar ooit
    en het kwam goed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.