rapunzel

Rapunzel en ik

Mijn psycholoog maakte afgelopen week tijden ons gesprek de vergelijking van mijn leven met het sprookje van Rapunzel. Ik heb daar over nagedacht en er mee gestoeid:

Met ‘er was eens’ beginnen veel sprookjesverhalen
Maar soms lijken de sprookjesverhalen, het echte leven in te halen
Zo ook het sprookje van Rapunzel met haar lange haren
Veel van haar verhaal lijkt mijn levensverhaal te evenaren
Beiden zitten we eenzaam opgesloten in onze eigen toren
Al jaren verlangend naar iemand die ons echt zal horen

Haar toren is met stenen zichtbaar
De mijne door emotionele tralies onzichtbaar
Beiden hadden we geen vriendjes om mee te spelen
En niemand om iets van vreugde of verdriet mee te delen
Voor ons geen knuffel of een aai over onze bol
En toch houden we het op onze eigen manier, al jaren vol!

Beide blijven we verlangen naar de warmte van liefdevolle armen
Die ons hart en ziel willen verwarmen
Het gemis van warmte liefde en geborgenheid is groot
Het was onze moeder die ons in de toren opsloot
Moeders die ons voor zichzelf wilden hebben
Maar ons niet konden liefhebben
De buitenwereld was volgens hen slecht en gemeen
Daarom mochten we nergens heen
Onze moeders wilde ons met niemand delen
De mijne was er heel goed in, om mij emotioneel te bespelen
Mannen waren volgens onze moeders slecht en niet te vertrouwen
Terwijl wij mooie dromen droomden, over prinsen op witte paarden en trouwen

Bij Rapunzel kwam de man van haar dromen gelukkig wel
Haar prins vond haar en zij is niet langer vrijgezel
In sommige versies heeft ze zelfs kinderen gekregen
En loopt haar verhaal af met voorspoed en zegen
Zij kon zich uit haar stenen toren bevrijden
En zo het einde van haar sprookje tegemoet rijden
Mijn verhaal is blijven steken bij het opgesloten zitten in mijn toren
Ik voel me nog vaak zo eenzaam en verloren

Mijn moeder leeft niet meer, dus ik zou de toren makkelijk kunnen verlaten
Maar dat het niet zo makkelijk gaat, heb ik nu wel in de gaten
Er was geen prins die mij uit de toren kwam halen
De afgelopen jaren ben ik een weg aan het zoeken om zelf maar af te dalen
Dromen over prinsen op paarden doe ik nu niet meer
Die dromen loslaten deed best veel zeer

Mijn toren verlaten doe ik niet zomaar even
Daar zat ik het grootste deel van mijn leven
Die toren is hoe raar het ook klinkt soms voor mijn gevoel, de veiligste plek
En ik snap het als je zegt dat klinkt best wel gek
Voor mij is die plek vertrouwd en bekend
Want de buitenwereld vertrouw ik vaak voor geen cent

Toch staan er nu onder aan mijn toren mensen naar me te roepen en te wijzen
Mensen van wie ik weet dat ze me niet in de steek laten of afwijzen
Ze moedigen me aan om op de ingeslagen weg door te gaan
Ze willen mij helpen om de moeilijke afdaling te doorstaan
Soms is er zelfs een knuffel of een arm om me heen
Dat voelt zo goed, dan voel ik me minder alleen
Soms komt er onverwacht en onverdiend
Een knuffel van mijn kleine grote vriend
Dan voel ik een diepe verbintenis
En proef ik even iets van wat liefde ontvangen is

Het sprookje van Rapunzel is uit
Ik zoek mijn weg uit de toren met hulp van een therapeut
Er is geen prins op een paard die me redt
Maar wel een God die luistert naar de hulpvraag in mijn gebed
Ook Hij is erbij als ik de weg uit mijn toren zoek
De weg die Hij met mij voorheeft staat al in Zijn Levensboek!

Lees ook:

  • babytje houdt hand vast

    Ik heb een hechtingsprobleem weet ik nu al een paar jaarMaar sinds een half jaar besef ik pas wat dat met me doet, en dat vind ik raarIk heb geen bewuste herinneringen van mijn prilste kinderjarenMaar als ik terug denk…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.