Rampscenario’s

Ik ben er een kei in. Rampscenario’s verzinnen. Ik had misschien wel beter rampenfilms kunnen maken, want wat er soms in mijn hoofd zich afspeelt is absoluut niet geschikt voor kinderen onder de zestien jaar.

Mijn laatste hersenspinsel is weer zo’n leuke. Op dit moment ben ik constant bang dat ik op de een of andere manier mijn eigen therapie aan het saboteren ben zonder dat ik het expres doe of zelf doorheb. Afleiden van waar het daadwerkelijk over moet gaan, aandacht vragen voor de verkeerde dingen en zo zonder daadwerkelijk echt bij de kern te komen de therapie door te lopen, meegaan in de curve en na een tijdje af te zwaaien. “Genezen” en wel.
Niet dus
Na een paar maanden therapieloos te zijn, krijg ik de volgende depressie. Een nog diepere dan ik ooit heb gehad. Ik ben wederom suïcidaal en ga naar de huisarts. Ik heb immers geen therapie meer en ik weet inmiddels dat thuis zitten en niets doen terwijl je alleen maar dood wilt, geen oplossing is.
De huisarts luistert geduldig, maar hoort vooral dood en ziet dus suïcide. Suïcide is ernstig ziek en dan ben ik dus een gevaar voor mezelf. Maar een oplossing: een spoedopname. Het eindigt ergens in een hoekje in een isoleercel, alleen en vergeten.

Het is maar een scenario

Het zijn maar gedachten. Het is niets en de kans dat zoiets zal gebeuren is heel erg klein in mijn geval. Ik heb dit uiteraard verteld aan mijn therapeute verteld en voor het eerst in mijn therapiecarrière neemt iemand dit serieus. Niet het verhaal an sich, maar dat zich dit soort dingen in mijn hoofd afspelen. Constant. De hele dag door als ik pech heb.

Ze ziet het voor wat het is, maakt het niet kleiner. Geen “het zijn alleen maar beren op de weg, dit is allemaal niet echt,” maar ze doet juist het tegenovergestelde. Ze behandeld dit als een ware gebeurtenis, zoals er een hoop andere dingen zijn gebeurt in mijn leven.

Ze vraagt hoe ik me voel, op elk moment in deze fantasie. Ze laat er zelfs EMDR op los, net zoals bij alle andere trauma’s. Zo voelt het namelijk, als een traumatische gebeurtenis, maar dan eentje die enkel in mijn hoofd bestaat. Maar ik voel het, ik droom het, beleef het constant weer opnieuw.

Na een hoop praten, tikjes en bewegende vingers, zijn we tot een kern. Het gaat eigenlijk erom dat ik dood en doodsbang ben om niet gezien en niet gehoord te worden. Aan mijn lot overgelaten te worden, zoals dus in die isoleerruimte, waar ik – in mijn scenario – kom doordat niemand goed heeft gezien wat ik in al die tijd daarvoor eigenlijk wilde zeggen.

Help mij, ik kan het niet alleen

Luister. Zie mij en kijk verder dan het gedrag wat ik vertoon. Mijn peut doet dat. Die zie gedrag en – helemaal geweldig – negeert dat op vrij botte wijze zo nu en dan. Zoals je eigenlijk ook het gedrag van een volledig opstandige peuter lekker moet laten gaan. Die komt ook wel weer bij zinnen. Het waarom achter het patroon is belangrijker.

In mijn geval: bang dat niemand míj ziet of echt naar me luistert en tegelijk bang om iemand echt in vertrouwen te nemen. Maar gelukkig zijn dat dan weer dingen waar vrij goed aan gewerkt kan worden in therapie. En zo zal ook dit vreselijke rampscenario weer verdwijnen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.