vrouw in quarantaine

Quarantaine in de kliniek

Wat als opgenomen op de gesloten afdeling nog meer wordt dan dat? Als het gaat van opgesloten zitten op de afdeling, naar opgesloten in je kamer? Dagenlang opgesloten alleen in een kamer, met alleen maar het ‘gezelschap’ van je gedachten.

Afleiding zoeken, afleiding zoeken en nog eens afleiding zoeken. Dat is alles wat je elke keer, elke dag opnieuw weer hoort. Dus je gaat maar spelletjes doen met groepsgenoten, je gaat toch maar naar de gezamenlijke ruimte, zodat je in ieder geval niet alleen bent met je gedachten.

Tot je te horen krijgt dat zelfs dit niet meer mag… Totdat je te horen krijgt dat er iemand op de afdeling positief is getest op corona.

Toen het nieuws er kwam, werden er eerst aan iedereen mondkapjes uitgedeeld, die we nu constant moesten gaan dragen. Hier bleef het dan helaas ook niet bij. Al snel kregen we te horen dat we allemaal in quarantaine moesten. In ieder geval voor 5 dagen, want daarna mocht iedereen pas getest worden.

Afleiding zoeken, wat je van iedereen hoort, maar wat nu steeds lastiger werd om toch te blijven doen. Alleen op je kamer met destructieve gedachten die steeds groter worden. Soms lukte het me ook echt wel: kleuren, schrijven, Netflix, verder met mijn diamond painting. Maar de dagen duurden ineens zoveel langer. De dagen werden nog zoveel zwaarder.

Mijn concentratie werd ook steeds minder, ik kon nog geeneens een halve film kijken. Ik kon wel kleuren of creatief bezig zijn, maar ondertussen was mijn hoofd druk met andere dingen bezig. Mijn hoofd was veel te druk bezig met plannen maken, opties voor hier binnen de kliniek. Ik zat hier al om een reden en dit hielp mij gewoon echt niet mee. De verpleging kwam soms gelukkig wel langs en ik kon echt wel even hele fijne gesprekken met hen hebben, maar zij gingen ook weer weg. Als zij weg waren, dan was ik weer alleen. Alleen met mijn gevoelens en gedachten, alleen in dit kleine kamertje.

Uiteindelijk, na de vijfde dag, werden we allemaal getest. Toen was het allemaal in spanning op onze kamer afwachten tot aan de volgende dag toen het nieuws kwam. Alle testuitslagen waren negatief, wat dus inhield dat er geen corona meer op de afdeling was en we langzaam weer wat meer vrijheid konden krijgen binnen de afdeling!

Toch ben ik de dagen door weten te komen. Toch is het mij gelukt! Het heeft me wel echt laten beseffen, hoeveel ‘vrijheid’ je eigenlijk nog kan hebben op een gesloten afdeling. Wat had ik het gemist om ’s avonds even met groepsgenoten een spelletje te kunnen doen. Of om toch maar voor afleiding even in de woonkamer te gaan zitten.