PTSS en lichamelijk onderzoek

Pijn in mijn lichaam serieus nemen is een ding. Ik sta niet helemaal in verbinding met mijn lijf. Ik kan redelijk goed overweg met mijn hoofd. Maar mijn lijf kan ik voornamelijk goed negeren, want voelen vind ik eng.

Als ik dan het eerste gevecht door ben, van de pijn erkennen, begint het tweede; ik moet er iets mee, maar wat? Mijn voorkeur gaat vaak uit naar ‘hopen dat het vanzelf verdwijnt’. Ik loop door met abnormale pijn, probeer het te onderdrukken met medicatie en hoop dat het niets is waar ik me zorgen over hoef te maken. Soms verdwijnt het echter niet vanzelf of word de pijn te groot.

De dokter bellen is dan de volgende stap. Bellen om te zeggen dat ik ergens pijn hebt is eng, want daarmee geef ik aan dat ik hulp nodig heb, dat ik wil dat ernaar gekeken word. Eigenlijk wil ik dat niet, ik wil vooral dat het weggaat.

Op spreekuur heb ik al direct al spijt bij de opmerking; ga maar even liggen, dan voel ik even aan je buik. Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik me daar niet prettig bij voel, maar omdat ik weet dat daar dan vast een vraag over gesteld gaat worden, doe ik dat niet. Ik loop naar de onderzoekstafel en ga liggen met mijn shirt nog naar beneden. In mijn hoofd verzamel ik nog moed, terwijl ze zegt; ‘Dan mag je je shirt ietwat naar boven trekken.’ En dan; kortsluiting.

Ik trek mezelf in één ruk weer naar boven, sta op en ga weer zitten op de stoel tegenover haar bureau met de woorden; ‘Ik kan dit nu niet.’ Ik merk dat de dokter wacht voordat ze zich weer bij me aansluit en ik voel me schuldig. Waarschijnlijk weet ze niet wat ze moet doen. Logisch. Ik kom hier omdat ik pijn heb, maar vervolgens wijs ik onderzoek af. Wat kom ik hier eigenlijk überhaupt doen? Ik had niet moeten bellen.

Toen een gynaecoloog laatst een inwendige echo wilde uitvoeren zei ik stellig ‘nee’. ‘Maar wat nou als het een kwestie zou zijn tussen leven of dood?’ vroeg ze. ‘Dan ga ik liever dood’ zei ik vrijwel direct. En dat meen ik oprecht vanuit de grond van mijn hart. En omdat ik dat meen, vind ik eigenlijk dat ik niet meer mag zeuren over mijn pijn, want als ik geen onderzoek wil, als ik zelfs de dood er boven verkies, dan moet ik ook niet miepen. En dan ben ik eigenlijk weer 3 stappen terug. Bij het negeren van mijn pijn, bij het doen alsof mijn lichaam niet bestaat.

Binnenkort heb ik een darmonderzoek. De vorige keer heb ik aangegeven dat ze mij in dat geval in slaap zouden moeten brengen, omdat er absoluut no way is, dat ik dat met mijn vrijwillige verstand laat uitvoeren. ‘Hoezo dan?’ werd er gevraagd. ‘Ik heb een angststoornis heb ik maar geantwoord. Ik draai graag om de feiten heen, al heb ik niet gelogen. Ik weet dat een roesje vaak niet nodig is (medisch gezien) en dat ik er bij het aankomend onderzoek naar alle waarschijnlijkheid opnieuw om moet vragen. Ik zie in flashforwards al hoe ongemakkelijk ik mezelf voel, hoe bang ik ben tegenover de mannelijke arts, waar ik mezelf heel klein bij voel… en nóg kleiner als ik me zo kwetsbaar op moet stellen.

De laatste tijd ben ik nogal wat met artsen geconfronteerd. En ondanks dat ze me stuk voor stuk heel aardig leken, lijkt mijn hoofd maar niet te snappen dat ze ongevaarlijk zijn. Rationeel weet ik, zelfs op het moment dat ik volledig in paniek ben, dat er eigenlijk weinig aan de hand is. En toch voel ik een intense angst die het wint van die ratio. 

Ja, ik vind het wat, lichamelijk onderzoek. Mensen aan je lijf, hulp vragen, onderzoeken afwijzen. Ik lijk niet veel mazzel te hebben met mijn lijf de laatste jaren, maar misschien is dat wel juist vanwege mijn onverwerkte trauma’s. Hoe erg ik beiden ook probeer te scheiden, mijn lichaam en geest zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wie weet als ik ooit de verbinding weer kan vinden, ik het net zo goed met mijn lijf kan vinden als met mijn hoofd.

Misschien zal mijn lichaam dan wat liever zijn voor mij. En wie weet… ik ook voor haar.

5 Comments

  1. secondmum

    och wat vervelend maar ook erg herkenbaar, dit zie ik ook bij mijn dochter. Kan er niet iemand met je mee bij dat onderzoek. Ik doe dat ook bij mijn dochter, en hou steeds haar hand vast. Zij weet dat ik voor haar oplet dat er niets ‘mis’ gaat. En er is niemand die mij dan wegstuurt. En op voorhand een vrouwelijke (huis)arts zoeken is misschien ook nog een optie, wij zijn om deze reden onlangs ook overgestapt.

  2. Tineke

    Stel ook tot het laatste moment doktersbezoek uit , en dat is me al eens flink opgebroken , denken gaat wel over , niet altijd dus , sterkte , leef met je mee , weet waar je doorheen gaat ….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.