Jongenvanachteren

Is het voor jongens moeilijker om te praten over psychische problemen?

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Dat heb ik vaker. Zo’n manier van leven geeft behoorlijk wat stress, maar het zorgt ook voor hele mooie spontane dingen, zo ook deze blog.

Ik ben niet onbekend met social media. Ik weet dat het ongelukkig maakt. Waarom ik dat zo zeg? De meeste mensen staan mijlenver van mij af. Maar toch geeft het mij ook hoop. Ik vind het mooi om te horen in dit geval dat een oprichtster van dsmmeisjes via een mediakanaal haar verhaal vertelt over het boek ‘Het mens achter de labels’ en vooral zichzelf ook kwetsbaar opstelt. Dit zou ik bijvoorbeeld niet gezien hebben als ik de link niet zag via Twitter. Tijdens haar verhaal kwam er ter sprake dat er weinig jongens bloggen over hun persoonlijke verhalen en struggels in het leven. Ik ben echt benieuwd. Wat vinden jullie daarvan? Hebben jullie daar ook weleens zo bij stilgestaan? Is het voor mij als jongen moeilijker om te praten over persoonlijke kwetsbare dingen? Ik ben daar zelf ook niet over uit.

Wat mij veel goeds heeft gedaan, is dat ik uiteindelijk met lotgenoten in contact ben gekomen vanuit de Hogeschool Rotterdam. Dat heeft mij wel degelijk geholpen om meer en meer mezelf te kunnen en mogen zijn. Voordat ik daar in aanraking mee kwam, ben ik ook het internet afgegaan, voor het lotgenotencontact. Diepgaande gesprekken, vooral met vrouwen. Ik ben pas twee jaar geleden echt openlijk gaan vertellen dat ik helemaal niet gelukkig ben. Dat ik helemaal niet zo goed in mijn vel zit. Dat ik dat ook mag zijn! Maar dat ik mij wel meer begrepen voel door het andere geslacht of juist jongens en meisjes die ook een bepaalde levenservaring hebben, die wellicht helemaal niet leuk is, maar die wel ervoor zorgt dat je meer leeft en je niet geleefd voelt. Zo ervaar ik dat althans.

Toen ik twee jaar geleden niet meer kon, vertelde ik dit huilend eerst bij studentzaken van mijn opleiding en vervolgens tegen mijn ouders en bij de huisarts. Ik kon niet verder met de studie. Ik moest nu aan mezelf gaan werken en daar ben ik nog steeds mee bezig. Gedurende deze twee jaar ben ik met verschillende mensen gaan praten over hoe ik mijn voel en wat er in mij speelt. Ik zit zelf ook op voetbal, maar no way, dat ik het daar openlijk zal vertellen. Dat doet enerzijds wel pijn, maar anderzijds is het oké, omdat ik ook een leven naast het voetbal heb.

Ik ben er gedurende de tijd wel steeds makkelijker en eerder over gaan praten. Ik duid met het “no way” aan, dat ik vooral niet als zielig gezien wil worden. Ik wil niet gezien worden als een jongen met een sociale angststoornis, die een depressieve periode heeft meegemaakt, die nu bezig is met EMDR-therapie bij een psycholoog en vooral het heel moeilijk heeft met negatieve gedachten en de drang naar perfectie. Ik zit niet op voetbal voor het sociale contact. Ik zit op voetbal omdat ik het leuk vind om te bewegen en ik vooral onder mensen wil zijn en het naar mijn zin wil hebben. Ik wil niet dat andere anders naar me gaan kijken. En mij bij wijze van belachelijk gaan maken. Ik hoef het ook niet overal te delen.

Ik wil vooral zeggen dat het heel erg ligt aan de situatie of je openlijk over je situatie kunt praten. Soms heb je gewoon de leeftijd nog niet om erover te praten. Ben je nog niet zover als persoon. Anderzijds, als je niet de mensen in je leven hebt die er makkelijk over praten dan is het ook wel lastig. Ik heb alleen mijn ouders als familie die een rol in mijn leven spelen. De familie was groter, maar door dingen die er gebeurd zijn, is deze zoals hij is is. Ik heb daarnaast altijd wel moeilijkheden met het maken van vrienden en het behouden van vrienden, omdat ik teveel verwacht van anderen in het contact. Mensen hebben al vaak een eigen leven en ik vind dat moeilijk, omdat ik ook belangrijk wil kunnen zijn voor de ander en dat het ook omgekeerd zo is. Ik voel mij nog vaak alleen en onbegrepen. Voor mij gaat het er uiteindelijk ook om dat ik mezelf steeds meer begrijp. Ik merk dat ik door mijn openheid en eerlijkheid ook een leukere jongen ben geworden naar de buitenwereld toe. Dat de verbinding er meer is gekomen tussen mij en anderen.

Ik ben van mening dat het helpt om onder mensen te zijn waar je geen schaamte kent. Waar je geen drempels hebt om bepaalde dingen te kunnen delen. Zulke mensen in je leven zijn heel waardevol. Ik heb in mijn leven met diverse mensen, leeftijdsgenoten, gepraat. Ieder met een eigen verhaal en boodschap. Ik ben een jongen die graag zijn emoties en gevoel laat spreken. Voor mij werkt het dan als de ander er ook op deze manier instaat. Ik wil niet alleen een gever zijn of alleen een nemer. Ik wil juist dat er een balans is in het contact en dat je elkaar sterker kunt maken. Ik kom van ver. Ik ben diverse mensen tegengekomen, vaak online of via een bepaalde app. Diverse mensen die mij een beetje vooruit geholpen hebben, waar ik dankbaar voor ben. Soms had ik dan graag gewild dat het contact verder zou gaan. Maar ook dan weet ik dat het goed is zoals het is.

Het is heel pijnlijk om mensen te zien gaan en komen in je leven. Ik ben echt hele mooie mensen tegengekomen. In het contact is het gewoon zo dat je in het begin elkaar veel te vertellen hebt, maar op een gegeven moment verwaterd het. Heel stom gezegd, maar ik heb mensen ook gebruikt om mijn verhaal mee te delen om mij niet zo alleen te hoeven voelen. Bij mijn ouders kan dat simpelweg niet, nee, dat kan ik niet en dat wil ik ook niet. Ik heb wel meerdere gesprekken gevoerd met mijn ouders, maar ik wil niet alles met mijn ouders delen. Zo is het nooit gegaan, en nu dan wel ineens? Dat vind ik maar lastig. Ik ben een pleaser, zo zie ik mij wel. Dat komt ook grotendeels door een bepaalde onzekerheid en een stukje zelfliefde dat ik mis. Maar ik weet dat ik grote stappen heb gezet als persoon door gewoon te doen, door mezelf te zijn, door mezelf gewoon steeds beter te leren kennen door het contact met anderen en tijd en energie te steken in het dingen lezen en opzoeken over bepaalde psychologie thema’s. Het leven is een grote zoektocht, en mijn hele leven lang zal ik blijven zoeken, naar iets wat ik niet weet. Zo voelt dat voor nu.

Over dit artikel
Is het voor jongens moeilijker om te praten over psychische problemen?
Titel
Is het voor jongens moeilijker om te praten over psychische problemen?
Beschrijving
Ik hoorde laatst dat het moeilijker zou zijn voor jongens en mannen om te praten over hun psychische problemen. Hoe ik hierover denk, lees je in deze blog.
Schrijver
Verschenen op
dsmmeisjes
Logo

Lees ook:

  • Dichten om te helen

    Ongeveer veertien jaar geleden ben ik gestart met het schrijven van gedichten. Veertien jaar geleden ben ik ook voor het eerste psychische klachten gaan ervaren. Ik was somber, had angsten, voelde me eenzaam en vond…

  • Herbeleven om te leven

    Sinds kort heb ik de diagnose PTSS. Ik vind het lastig om te accepteren, want zo erg is het toch allemaal niet? Het voelt alsof het allemaal mijn eigen schuld is. Als ik bepaalde dingen…

  • Wat fijn om complex te zijn

    Vorige week heb ik aan het begin van mijn vakantie een paar 'paniekaanvallen' gehad. Nou ja, niet zozeer paniek, maar alle negativiteit van de afgelopen jaren kwam gewoon in één keer binnen, alle wonden werden…

3 reacties

  1. Hoi Michael, wat ontzettend fijn om te horen dat Twitter en mijn verhaal voor de radio je hoop hebben gegeven. Heel erg welkom op deze plek, waar hopelijk veel mensen zijn die je gevoelens herkennen en verbinding willen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Enge mensen

  2. Interessant vraagstuk, of het voor jongens moeilijker is dan voor meisjes om open te zijn over psychische problemen. Ik denk dat je het zelf al heel mooi omschrijft door te zeggen dat het ligt aan de mensen om je heen (wat natuurlijk niet zo zou moeten zijn) en ik denk dat ieder voor zichzelf moet bepalen wie hij wel of niet vertrouwt en hoeveel je dan kwijt wilt. Sterkte met je zoektocht.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Boekenpraat: Kleine leugens (Isabel Ashdown)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.