Psychische klachten accepteren

‘Ik had gehoopt dat we de afgelopen weken vooruitgang zouden boeken. Waarschijnlijk had jij hetzelfde gehoopt?’ Dit waren de woorden die mijn psycholoog uitsprak. Dit waren de woorden die definitief de koers zouden veranderen. We zullen niet gaan proberen op de oude koers te raken. De therapie wordt nu ingezet om te zorgen dat de situatie dragelijker wordt. Iets wat makkelijker gezegd is dan gedaan. Ik zou zo graag “normaal” willen kunnen functioneren maar ergens weet ik ook dat het mij niet gaat lukken.

Daarnaast nemen stemmingswisselingen momenteel geregeld de overhand. Zo ben ik al een aantal keer spontaan gaan huilen. Tijdens mijn depressie vorig jaar had ik moeite met het uiten van emoties. Ik merk aan mijzelf dat ik nu eerder last heb van het tegenovergestelde, ik heb moeite om ze te controleren. Inmiddels weet ik dat stemmingswisselingen passen bij fibromyalgie. Maar ergens brengt dit ook een angst met zich mee. Een angst die ik moeilijk kan uitspreken. Namelijk de angst voor controleverlies, de angst om weer bepaalde gedachten te krijgen. Sinds kort is daar ook de angst om fouten te maken bij gekomen. Ik vermoed zelf dat dit mede voortkomt uit mijn perfectionisme. Recentelijk kwam ik er ook achter dat ik erg onzeker blijk te zijn. Een stemmetje in mij zegt de oorzaak te weten, een oorzaak die ik echter niet uit durf te spreken. Ik had nooit gedacht dat bepaalde gebeurtenissen je jaren later nog zo nu en dan het leven zuur kunnen maken. Op zulke momenten baal ik vaak. Balen omdat ik dacht dat ik het verwerkingsproces had gehad en dat achteraf niet het geval blijkt te zijn. Balen dat ik in tegenstelling tot een ezel wel eerst drie keer tegen dezelfde steen aan moet lopen.

Het lijkt bijna alsof sommige delen van mij maar wat graag met elkaar in conflict gaan. Alsof ze maar wat graag met elkaar over hoop liggen. Soms word ik letterlijk gek van mijn lichaam of gedachten en vervolgens van mijzelf moeten overtuigen dat mijn autisme, perfectionisme en fibromyalgie allemaal een rol spelen.

Ondanks dat het soms moeilijk is, probeer ik mijn klachten te accepteren. Iets wat met hele kleine stapjes vooruit lukt. Ook al moet ik er soms voor iedere stap vooruit weer drie achteruit zetten. Zo leer ik gaandeweg wel wat voor mij wel of niet zal werken. Dit is iets wat de tijd ons zal leren. Ik probeer op deze manier ook het vertrouwen weer te vinden in mijzelf of in mijn lichaam. Weer durven vertrouwen op mijn sterke kwaliteiten en niet de zwakkere de overhand laten nemen.


Ik houd mij momenteel staande op deze wereld door te genieten van de kleine en gelukkige dingen. Het maakt hiervoor niet uit hoe kort of hoe lang ze duren. Ik zou dan ook iedereen willen meegeven dat die kleine dingen misschien een lichtpuntje kunnen zijn. Of misschien wel een zetje richting het einde van een lange weg of tunnel.

Lees ook:

  • Ik ben hier

    ‘Ik ben hier’, fluister ik zacht, als ik mijn mentale checklist afloop en mijn mantra herinner. De lijst liegt er niet om. Als ik de kans krijg slaap ik tien tot twaalf uur per nacht. Ik heb geen zin om…