De prins op het witte paard

Ik heb gewacht…ik heb gewacht…ik heb gewacht… Raad eens…? Ik heb gewacht. Gewacht op de prins op het witte paard die mij van alles redden zou. Als klein prinsesje dacht ik dat nodig te hebben en hoe ouder ik werd, zelfs in mijn rebelse tijd, heb ik dit ergens diep in mijn hard nog altijd gehoopt.

 

Kijk…ik kom niet echt uit een gezin waar “de independent woman” word gestimuleerd. We hebben een familiegeschiedenis van codependency en afhankelijkheid. De rolverdelingen zijn redelijk duidelijk en al wijken mijn ouders er nog redelijk van af, is dit wel iets wat ik heb meegekregen. Een moeder die dacht niks te zijn zonder mijn vader.

 

En hoe verder ik in de problemen kwam, hoe dieper ik in mijn depressie wegviel en hoe sneller ik in de armen van verslaving rende…hoe hopelozer ik was naar deze prins op het witte paard. De prins op het witte paard die nooit zou komen, de prins op het witte paard die niet eens wist wie ik was, maar vooral de prins op het witte paard die alleen bestond in sprookjes.

 

Helaas heb ik ongelofelijke zelfbedrog-skills en zorgde dat ervoor dat ik niet eerder zelf op dat paard ben gestapt. “Ik ben leuk…weet je…als je me eenmaal hebt doe ik alles voor je…denk ik. Echt hoor, die man die loopt gewoon iets mis…tss…sukkel. Hij is de man, hij moet MIJ komen redden.” Haha, zo ging dat dan de hele dag in mijn zieke hoofd terwijl ik wrok begon te bouwen naar iemand die niet eens bestond. “NEE! IK BEN NIET BOOS!!!!”

 

Tot ik een relatie had geprobeerd, zelfbeschadiging, eten, shoppen, seks, alcohol…en niks dat werkte. En ik bleef maar roepen “ik heb geen liefde in mijn leven nodig, ik red me wel!” Mijn lichaam vertelde me iets heel anders. Mijn hele zijn hunkerde naar liefde, naar die ene persoon die mij gelukkig zou maken…voor eeuwig en altijd. Een illusie die me bijna de dood heeft bezorgd.

 

Sinds Zuid-afrika ben ik zelf op dat paard gestapt. Ik ben bang voor paarden, ik kan niet paardrijden en het doet het pijn aan mijn kont. En nee…ik heb het nog lang niet onder controle en kan mijn hoofd die prins op het witte paard soms vervloeken. “Jij bent de vent, jij moet op dit paard zitten!” Tja…locca Alice…onderhand weet ik wel dat ik dat hoofd niet te serieus moet nemen.

 

Het doet pijn om te zien dat alleen ik de sleutel heb, dat ik geen gelijkwaardige relatie ga krijgen als ik niet van mezelf houd. Het was een klap in mijn gezicht om te realiseren dat ik de enige ben die mij kan redden, maar ik geloof wel dat ik het kan…met of zonder paard.

 

2 Comments

  1. Zoveel mensen van diep in de vijftig die nog naar hun partner roepen ‘ red mij van de eenzaamheid’. Het is zwaar om je jong al te beseffen dat je dat echt alleen maar zelf kan doen. Ik denk dat je enorme zelfbedrogskills kan hebben, maar dat je ze eerder ontmaskert hebt dan de meeste mensen.

    Vergeet niet tijdens je groei-en-zelfverbetering af en toe te leven. Pak die hand. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.