Poes past op

Poes past op

Je hebt van die dagen dat het gewoon niet wil. Althans ik heb ze. De hele dag angstig, half aan het hyperventileren, geen lucht krijgen, hartslag niet onder controle en het voelt echt vreselijk. Gelukkig heb ik een hele lieve harige oppas hier in huis die – tot ik me weer beter voel – nooit meer dan drie meter bij me vandaan gaat.

Vandaag is ook zo’n dag. Ik werd wakker en wist al dat het mis was. Poes had het blijkbaar nog veel eerder door dan ik: toen ik over de rand van mijn bed keek, zat ze al naar me te kijken. Zo’n blik: ik ben er voor je, komt wel goed. Nu ligt ze anderhalve meter bij me vandaan half te slapen, half te koekeloeren naar wat ik doe.

Nu weet ik wel dat eigenlijk alle poezen het liefste in de buurt van hun eigenaar zitten. Het liefste zelfs bij tijd en wijle bovenop de eigenaar, in het boek wat je aan het lezen bent, verzin het maar. Mijn lieve poes Fleur is iets anders.

Fleur is een zwervertje geweest dat drie jaar in haar eentje rondom Nijenroode heeft gewoond. Daarna bijna een jaar in het asiel en nu bijna twee jaar bij mij. Totaal niet gesocialiseerd dus en in het begin extreem bang voor mensen. Blazen, spugen, alles om die enge mensen maar bij haar vandaan te houden. Inmiddels duldt ze mensen, maar als ik me rot voel, komt ze echt dichtbij. Houdt ze me dus heel erg goed in de gaten, zorgt ze voor me. Praat met me.

Misschien is het allemaal maar inbeelding en wil ik iets zien wat er eigenlijk niet is. Hoewel ook mijn vorige katten me altijd hebben geprobeerd te troosten als ik me rot voel. Hoe dat werkt? Werkelijk geen flauw idee. Blijkbaar hebben ze het op de een of andere manier door dat ik extra kattenknuffels kan gebruiken. Ben er in ieder geval heel blij mee.

Ik mag helaas nog niet knuffelen met Fleurtje van haar, soms zit ik stiekem aan haar staart. Maar ze is wel altijd in de buurt, zeker vandaag. We hebben betekenisvolle gesprekken met elkaar, knipperen wat naar elkaar en langzaam maar zeker begin ik wat rustiger te worden. Ik ben zo blij dat ik, als ik me rot voel, zo’n goede oppas in de buurt heb.

Lees ook:

  • pexels photo 245618

    Ik ben al vijf dagen aan het twijfelen. Zal ik iets schrijven? Ik wil zo graag dat mensen me vooral zien als een intelligent, lief, grappig, snel, stuiterend ding. Niet als een vrouw met een…

  • ik ben onaantastbaar rennend meisje

    Als je net zo lang doet alsof alles goed gaat verdwijnen alle narigheden vanzelf wel. Het is een strategie die goed voor me werkte in tijden dat het trappelen of verzuipen was. In tijden dat…

  • Wintervacht

    De winter, die hoort bij mij. Die zomer, dat is voor de mensen daarbuiten, die bestaan, op deze aarde. Kaarsjes zijn fijn. Sloffen zijn zo fijn. Het bed is ook vaak fijn. Buiten is het soms…

2 reacties

  1. Wat fijn dat je zon steun hebt aan haar! Prachtig wat dieren kunnen doen.
    Mijn Jack Russel is ook zon type, knuffelen liever niet, maar ik kan bijna aan hem aflezen hoe het met mij gaat.
    Zwervertjes lijken er helemaal gevoel voor te hebben.

  2. Oh ik herken dit zo met mijn kat. We zitten letterlijk altijd bij elkaar en ze voelt alles precies aan. Ik heb drie katten, maar met eentje heb ik ook een net wat specialere band. mensen die zeggen dat katten geen gevoel kunnen hebben of wat dan ook.. echt shut up.. katten hebben wel degelijk gevoel. Mooi en fijn dat je dit ook hebt. het is zo troostend voor mij iedere keer weer x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.