Pijn van het verleden

Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest.

En soms is het alsof ik haar weer even word. Dan voel ik hoe zij zich voelde en wordt de pijn van toen ook weer even de pijn van nu. Laatst was ze er weer even. En zo veranderde iets gewoons als koken in een uitdaging. Omdat ik alles wilde doen wat zij ook deed. Luisteren naar alle destructieve dingen die er in haar hoofd zaten. Kapot en dood.

En eigenlijk ben ik boos. Boos op mezelf, wat misschien niet eerlijk is omdat ik na heel veel therapie ook wel inzie dat ik niet alles anders kon doen omdat ik dat nou eenmaal nog niet geleerd had en de omstandigheden ook niet altijd mee werkten.

Ik ben boos op mensen uit het verleden die mij niet zagen toen ik ze nodig had. Toen ik zei dat ik niet wilde leven, was het antwoord dat de medicijnen wel zouden helpen. En daarmee was het gesprek afgesloten. Maar ondanks de medicijnen wilde ik toen nog steeds dood. Dus dat meisje van toen was ontzettend eenzaam.

Om niet te verdrinken in het verdriet en uiteengereten te worden door de pijn, besloot ik om mee te gaan met de golf van die boosheid en dat voor de verandering niet op mijzelf te richten. In plaats daarvan werden onbreekbare en ongevaarlijke dingen het slachtoffer van hoe ik me voelde. En dus vlogen de speeltjes van de kat door de kamer. En eindigde de tissuedoos gedeukt tegen een stoelpoot.

Hierna bleef ik nog even zweven, ergens tussen toen en nu. De pijn van toen die na-echoot. Het verdriet nog voelbaar. Maar ook het besef dat ik dat pubermeisje wil geven wat ze toen zo gemist heeft. Een luisterend oor, een arm om haar heen. Wel gezien worden wanneer dat nodig is. En de transformatie van zelfhaat naar zelfliefde.

Dat laatste is soms moeilijk, omdat er soms de overtuiging is dat ik het niet verdien. Of omdat gewoonweg de gedachten en overlevingsmechanisme uit het verleden het lastig maken.

Maar ik groei. Ik kies voor het leven. Ik kies voor zelfliefde. Ook al ga ik misschien in de toekomst nog wel ontzettend vaak op m’n plaat. Elke keer is er weer een nieuw kruispunt waar ik op sta om keuzes te maken. Dus ook als het een keer niet lukt, zijn er altijd weer nieuwe kansen.

Lees ook:

  • Schreeuw uit het verleden

    Mijn ouders waren de zolderkamer aan het opruimen en kwamen rommel van mij tegen, onder andere een cd-rom met "Kirstens troep" erop. Braaf bewaarden ze de cd-rom totdat we elkaar weer zagen, en een dag later schoof ik de disk nieuwsgierig…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer