Blogs over andere gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis

Hoe voelt borderline?

Voor mij is borderline constant op mijn tenen lopen, bang voor afwijzing of enige vorm van kritiek. In mijn eigen wereld keren wanneer ik niemand om me heen wil hebben en nog geen minuut later huilend op mijn kamer zitten omdat ik het niet trek alleen te zijn. Constant de drang voelen mezelf te bewijzen en leven op de bevestiging van anderen. Proberen niet in tranen uit te barsten of woedend te worden als iemand […]

Verder lezen

Leven met zebrastrepen

“…Ik wil al reageren maar dan blijft mijn blik steken bij haar benen. Verschrikt trekt ze ze terug. ‘Sorry, ik wou niet kijken,’ zeg ik, maar het voelt hopeloos inadequaat. Iefke laat haar hoofd hangen en plukt wat aan haar pyjamabroek.  ‘Ik dacht dat ik alleen was, anders had ik wel mijn lange broek aangetrokken.’ Ze zucht diep. Dan strekt ze langzaam, één voor één, haar benen weer uit en kijkt er zwijgend naar. ‘Ik […]

Verder lezen

Demonen

In mijn hoofd is het altijd feest. Of nou ja, feest, er is altijd een innerlijk stemmetje die me de hele dag door feedback geeft. In 99% van de gevallen is dat geen opbeurend verhaal. Ik doe iets niet goed, had iets beter door moeten hebben, had de was al moeten opruimen, de vaat moeten doen, mijn huis opruimen, rechter staan, iets anders moeten zeggen…   Mijn innerlijke demonen dus   Ze zijn er echt […]

Verder lezen

De bank is mijn comfortzone

Mijn bank-met-zebraprint is volledig versleten. Ik weet het. Dertien jaar zitten, hangen en liggen en drie verschillende katten met nagels hebben zo hun sporen achtergelaten. Vergeet ook niet de vlekken van de talloze maaltijden op de bank. Rode pastavlekken, wat bruin van iets wat ik niet meer weet en wat verdwaalde kattenharen. Een viezige, versleten bank dus. Maar het is mijn bank, mijn comfortzone. Zo nu en dan roepen mijn zusje en mijn moeder iets […]

Verder lezen

Angst voor de toekomst

Vanaf jongs af aan is dit al iets wat speelt en al weet ik heel goed waarom, ik krijg het nooit uit mijn hoofd. Ik ben namelijk doods en doodsbang voor positieve dingen en de toekomst in het algemeen, voor positiviteit in mijn leven en als het goed gaat met mij. De laatste tijd gaat het al consequent (2 á 3 weken) redelijk goed met mij en ik ben nooit banger geweest dan dit. Veel […]

Verder lezen

Dit is codependency

Wat ik niet meer zal vergeten is dat ik in Zuid-afrika ook tot een breekpunt was gekomen. Mijn codependency/liefde-verslaving stopte ook daar niet, zoals ik had gehoopt. De lieve lach werkte niet meer en hoewel ik altijd zo vrolijk leek zag iedereen nu een andere kant van mij. Ik kon alleen maar huilen en voor me uit staren. We gingen naar een meeting en die avond sprak God tegen mij. Er kwam een vrouw vertellen […]

Verder lezen

Ode aan het vangnet

Vanaf jonge leeftijd heb ik al diverse problemen wanneer het gaat om mentale gezondheid en gezond gedrag. Door onder andere die problematiek en hoe ik mijn omgeving ervaarde accepteerde ik zelden tot nooit hulp. Want ik deed alsof er niks aan de hand was, dus waar konden mensen mij überhaupt mee helpen? En toen ik doorhad dat ik niet meer kon doen alsof er niks was, toen had ik gewoon ‘wel eens wat moodswings’ en […]

Verder lezen

Maar het voelt zo écht!

Je raakt hem niet aan, je hebt niks met hem gedaan. Je houdt afstand, toch? Ja, je houdt afstand. Ik kan niet weglopen in zijn buurt. Afstand vergroot het verlangen. Ja…ja…we kunnen vrienden zijn. Het eerste jaar in herstel geen relatie…ik ben anders…dat kan ik wel. Of een relatie zonder relatie? Ja…alleen seks. Nee…ik voel zoveel meer voor hem. Niet bepaald waar ik mijn gedachten aan wilde geven nu ik in een kliniek in fucking […]

Verder lezen

Kopen, kopen, kopen!

Geld, ik heb er altijd al een probleem mee gehad. Mijn moeder voedde mij en mijn broertje alleen op, dus we moesten vaak opletten met de uitgaven. Mijn vader heeft een gokprobleem en heeft vroeger daardoor bijna onze oude woonplek vergokt. Ik spreek hem al drie jaar niet meer, maar ik weet bijna zeker dat hij nog steeds verslaafd is aan de online spellen die hij altijd speelde. Mijn ouders zijn gescheiden en als ik […]

Verder lezen

Somber gedoe

In januari van dit jaar ben ik begonnen met een studie. Thuis. Omdat ik het hele proces van solliciteren en afgewezen worden vanwege mijn persoonlijkheid niet langer wilde. Ik heb een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en afwijzing doet zeer. Ik kon wel een week in een diepe put zitten. Ik vind de studie die ik doe ontzettend leuk. Toch knaagt er iets. Heb ik opgegeven? Heb ik mezelf laten kennen door niet meer te solliciteren? Zal ik […]

Verder lezen

Tot het te veel pijn doet

De herinneringen nog vers in mijn hoofd, reden we deze veilige plek binnen en ik voelde me thuis. Ik werd overgenomen door een gevoel van kalmte en rust. Ik werd ontvangen met open armen en een hoop liefde. En ik sliep mijn eerste nacht in Zuid-Afrika ontzettend goed tegen al mijn verwachtingen in. Het werd hard werken, mijn masker moest af. Die lieve lach won het niet meer. Ik kon misschien mezelf en een aantal […]

Verder lezen

zwanger dsmmeisje

Normaal schrijven we hier over onze belevingen als dsmmeisje (of jongen). Dit keer schrijf ik hier vooral met een vraag. Wel 1001 vragen om precies te zijn. Want niet alleen ben ik een dsmmeisje. Ik ben een zwanger dsmmeisje. Hierover ben ik al een beetje aan het schrijven op mijn persoonlijke blog. Ik hoop door open te zijn over psychische kwetsbaarheden en zwanger zijn een zooi taboes te doorbreken, iets van herkenbaarheid onder de lezers […]

Verder lezen

Houd me vast, al heb ik stekeltjes

Kan iemand me even vasthouden? Gewoon vasthouden zodat ik niet meer alleen ben. Zodat ik de pijn diep binnenin me even niet alleen hoef te voelen. Dat mijn verdriet niet meer alleen van mij is en je me kunt troosten. Vasthouden. Er zijn, meer niet. Je hoeft niet veel, eigenlijk niet meer dan dat. Je bestaat, ik denk dat er heel veel jou’s zijn die me vast willen houden. Je mag het alleen niet van […]

Verder lezen

Mag ik gaan?

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  De aftakeling van mijn lichaam begint steeds erger te worden. Ik krijg steeds meer last van afasie, dat is de mogelijkheid om te spreken. Dus spreken, praten, wordt voor mij steeds moeilijker. Ik zie de woorden of dingen die ik wil zeggen wel maar […]

Verder lezen

Afspraken (of eerder, hoe ik afspraken ervaar en meemaak)

Je spreekt iets af, je komt het na, je doet wat je hoort te doen en vervolgens ga je verder met het volgende. Dat is hoe het gaat in de ‘normale’ wereld en dat is wat de ‘normale’ wereld en alle mensen erin van mij verwachten. Het ding is enkel dat het voor mij niet zo simpel is als iets afspreken, iets nakomen en doorgaan. De afgelopen 2 dagen heb ik minstens 4 belangrijke dingen […]

Verder lezen

Ik dacht dat ik geen gevoel had.

Zes jaar geleden bedacht ik mij dat ik geen gevoelens kende. Wanneer ik vitale dingen dacht te zeggen keken anderen mij vervreemd aan. Ik probeerde uitdrukking te geven aan de onmogelijkheid waarin we ons begeven wanneer we alleen zijn. Onze tanden poetsen. In huis rommelen. ‘een onmogelijke staat van zijn’. Waar blijft je zelf als er geen anderen zijn?Het resulteerde in een korte monoloog van een vrouw die haar eigen gezicht opeet. ‘hoe verzin je […]

Verder lezen