Blogs over persoonlijkheidsstoornissen

Mag ik gaan?

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  De aftakeling van mijn lichaam begint steeds erger te worden. Ik krijg steeds meer last van afasie, dat is de mogelijkheid om te spreken. Dus spreken, praten, wordt voor mij steeds moeilijker. Ik zie de woorden of dingen die ik wil zeggen wel maar […]

Verder lezen

Afspraken (of eerder, hoe ik afspraken ervaar en meemaak)

Je spreekt iets af, je komt het na, je doet wat je hoort te doen en vervolgens ga je verder met het volgende. Dat is hoe het gaat in de ‘normale’ wereld en dat is wat de ‘normale’ wereld en alle mensen erin van mij verwachten. Het ding is enkel dat het voor mij niet zo simpel is als iets afspreken, iets nakomen en doorgaan. De afgelopen 2 dagen heb ik minstens 4 belangrijke dingen […]

Verder lezen

Een dagje borderline

Mijn schouders zijn omhoog getrokken, in m’n voorhoofd zit een frons, mijn vuist is gebald, mijn blik is naar beneden gericht. Ik loop door de supermarkt, maar voel me alsof ik rondsluip in een levensgevaarlijk oorlogsgebied. “Ik moet dood, ik moet dood, ik moet dood” prevelen mijn lippen. Alsof ik de vijand die op de loer ligt voor zou zijn door nu maar vast zelf dood te gaan, voor ik daadwerkelijk aangevallen word. Voor iemand […]

Verder lezen

Opgepakt

‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand meer aangekeken. Van kwaad tot erger… Van opname tot opgepakt. Ik wist niet wat me overkwam. Opeens stond de politie daar. Terwijl ik buiten was. Ik schrok me dood. Bijna wilde ik gaan rennen. Gelukkig bleef ik zitten. Ze namen […]

Verder lezen

Ik dacht dat ik geen gevoel had.

Zes jaar geleden bedacht ik mij dat ik geen gevoelens kende. Wanneer ik vitale dingen dacht te zeggen keken anderen mij vervreemd aan. Ik probeerde uitdrukking te geven aan de onmogelijkheid waarin we ons begeven wanneer we alleen zijn. Onze tanden poetsen. In huis rommelen. ‘een onmogelijke staat van zijn’. Waar blijft je zelf als er geen anderen zijn?Het resulteerde in een korte monoloog van een vrouw die haar eigen gezicht opeet. ‘hoe verzin je […]

Verder lezen

Groei

“Ik heb soms het gevoel dat ik een geboortekaartje moet versturen om mijn nieuwe ik aan te kondigen” zeg ik tegen de therapeut. “Doe maar niet” zegt hij. “Voor je het weet is die ‘ik’ op dat kaartje ook al weer verouderd.” En zo is het. Ik verander continu, ook al heb ik soms het idee dat ik stilsta. Men zegt dat je moet accepteren dat er iets ‘mis’ met je is, dat je ‘anders’ […]

Verder lezen

Hoe rot kun je je voelen

Op het moment schrik ik steeds vaker van mezelf gewoon de manieren waarop ik kan reageren op andere mensen en op situaties . Er knapt iets in me en ik voel het letterlijk knappen !! Waar ? Eeeeeeehm het is net of het knapt in mijn maagstreek . Is het boosheid, Bang, Bedroefd ? Ik weet het niet misschien een combinatie en de situatie waarin het gebeurt .. De Blij van de 4 B’s heb ik […]

Verder lezen

Dwangmatig nietsdoen

-lets say slightly triggering- #zelfbeschadiging Op de 4m2 die mijn bed heet bracht ik gisteren mijn dag door. De dag ervoor was te leuk geweest. Te vol gevoel; zon, mensen, vrienden. Contact,  liefde zelfs. Ik heb echt contact gemaakt met een goede vriendin. Mezelf laten zien, eerlijk verteld en ik werd begrepen! Een golf van verlichting, warmte, vulde mijn lichaam: Ik ben niet alleen! Na gisteren vandaag;. Ik heb pas sinds kort door dat dit […]

Verder lezen

De valkuil van verkeerde keuzes.

Soms baal ik van de manier waarop ik mensen toelaat in mijn leven. Ondanks overduidelijke onderbuikgevoelens ga ik vaak op mooie praatjes af. Op de zogenaamde belofte dat ik mij gehoord mag voelen. Dat iemand zegt mij te begrijpen. Dat hij of zij graag iets voor mij wil doen. Ongevraagd hulp aanbiedt. Totdat diegene zich ineens midden in mijn gezin en in mijn leven bevindt. Op een heel centrale plaats. Soms zelfs in plaats van […]

Verder lezen

Het voelt alsof mensen van transgenders walgen

Wij, de genderdysforisch gediagnosticeerde dsmmensjes, zijn weer vaak in het nieuws geweest de laatste tijd. Over de lange wachttijden voor zorg, over de beperkte plekken voor die zorg, over de vele geslachtswijzigingen aangegeven bij de burgerlijke stand, over de hoge werkloosheid- zelfmoord- en discriminatie cijfers, over hij is een zij, over Caitlyn Jenner, over de ‘BathroomBill’ in Amerika en overigens ook over de genderneutrale toiletten in Nederland. ‘Scroll niet naar de reacties’ zeg je nog […]

Verder lezen

Gáán

Ik sta in de donkere hal, mijn hand op de klink. Geen twijfel, in een ruk de deur open: de wereld. Daar had ik mij nog niet op voorbereid, niet eens over nagedacht. Ik had nog niet stilgestaan bij het gáán. De zon valt op mijn gezicht. In de enkele seconden tussen- de ene stap tussen- de adem tussen- binnen en buiten, verandert alles. Alles valt, op of nabij zijn plek. Mijn mondhoeken, mijn ogen, […]

Verder lezen

Aftakelen is erger dan de dood

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  De tweede, of derde nacht, ik weet het niet meer. Geen slaap. Vanochtend een paar uurtjes geslapen. Nouja, herbelevingen en zelfbeschadiging. Daarna een flinke epileptische aanval. Al een paar dagen krijg ik totaal geen voedsel meer naar binnen. Vorige week ben ik vanwege mijn […]

Verder lezen

Lekker stout!

Ik ben vandaag lekker stout. Ik ga lekker met mijn schoenen op de bank, loop over mijn bed, eet aardappelkroketjes én patat en heb daarbij lekker mayo, curry, ketchup en gele frietsaus. En ik eet lekker ook nog eens alles met mijn vingers, inclusief de sperziebonen. Die ik overigens ook met saus eet. Zo. Die zit. Ondertussen zit ik bijna te wachten tot een volwassene me gaat vertellen dat ik veel te veel saus heb […]

Verder lezen

Lang verloren meisje

‘Het leven is kut, volkomen kut, en is het even niet meer kut dan is het klote’ Dit liedje heb ik in mijn hoofd terwijl ik van mijn decaan naar huis loop.Het is het liedje wat een goede vriend altijd voor me zong, toen ik voor het eerst in een depressie belandde. Dat het een depressie was, daar had ik toen nog geen idee van. Alleen die vriend, die zag het. Deze sfeerbrenger, grappenmaker, deze […]

Verder lezen

Ontwijkend en afhankelijk

Een aantal maanden geleden schreef ik voor het eerst een blog over mijn stempeltjes. Ik voelde me namelijk best wel onbegrepen. Mensen kennen het woord persoonlijkheidsstoornis wel, maar vaak wordt er direct gedacht aan borderline. Toen ik een paar jaar terug van de ene crisis in de andere terechtkwam, werd door behandelaren ook aan borderline gedacht. Ik merkte vervolgens ook verandering in hun bejegening naar mij. Die werd meteen een stuk minder vriendelijk. Halverwege mijn […]

Verder lezen

Openheid op het werk

Het werk. Ik denk dat ik dit een van de meest lastige plekken vind om open te zijn over mijn psychische wantoestanden, zoals ik mijn aandoening noem. In het verleden, twaalf jaar geleden om precies te zijn, heb ik al eens drie jaar lang thuisgezeten met verschijnselen die tussen een burn-out en een depressie in zaten. Misschien was het ook wel een combinatie van deze twee. Daarna kreeg ik de kans om te re-integreren bij […]

Verder lezen