De magische cyclus van 7, of hoe ik ineens was wie ik altijd wilde zijn

Al het bloed in je lichaam ververst zich automatisch elke zeven jaar. Relaties die lang standhouden, maken vaak “the seven year itch” door. Zeven staat alom bekend als geluksgetal. In de hekserij is zeven een van de magische getallen. En zeven jaar geleden zag mijn hele leven er zo anders uit dan nu!

Over wie ik was

Vandaag precies zeven jaar geleden kregen we de sleutel van ons huis. We waren al 2 jaar samen, een tijd op huizenjacht geweest en ons droomappartement gevonden, wat hij voor ons gekocht heeft. Ik was net een maand ontslagen uit de kliniek, waar ik 10 maanden lang 5 dagen per week gewoond en geleefd heb, behandeld en gegroeid ben. Mijn opname was, in tegenstelling tot de gemiddelde gang van zaken, geen startpunt, maar een eindpunt in mijn behandeling. In het jaar ervoor ben ik 5 maanden poliklinisch behandeld, onderzocht en gediagnosticeerd. Met mijn kersverse labeltje bipolaire II stoornis begon ik een deeltijdbehandeling voor 3 dagen in de week. Het bleek niet genoeg. Mijn persoonlijke groei stagneerde en ik werd voor de keuze gesteld: Of klinisch verder, of ze zouden me loslaten. Tot op de dag van vandaag ben ik trots op de keuze die ik maakte. Ik koos voor mezelf, door alles op alles te zetten om de beste versie van mijzelf te worden.

Ik kwam als meisje binnen en ging weg als vrouw

Die quote vind ik nu wel grappig, gezien ik me geregeld niet als vrouw identificeer, maar dat terzijde. Het toont nog steeds de persoonlijke groei aan die ik doorgemaakt heb, alsof ik daar volwassen ben geworden.

Over hoe het verder ging

Goed, 7 jaar geleden dus. De sleutel van ons nieuwe huis, tijd om te klussen. In ongeveer een maand tijd maakten we er ons paleisje van. Ik begon mijn nazorg-therapie bij een seksuoloog. Nog meer persoonlijke groei. We waren gelukkig, het ging goed met me. Ik deed veel vrijwilligerswerk in event planning en ook daar leerde ik weer veel van. Vier jaar lang ging het goed. Zo goed zelfs, dat mijn waakzaamheid verslapte en ik niet doorhad dat ik langzaam maar zeker weer wegzakte. Tot ik goed en wel in het zwarte gat zat dat depressie heet. Het duurde lang, te lang eigenlijk, voor ik aan de bel trok. Ik raakte mezelf kwijt in angst en apathie. Tegen de tijd dat ik bij de huisarts kwam, was ik weer klaar om te vechten. Tegen de tijd dat ik aan de beurt was voor therapie, zat ik al middenin het gevecht.

Over hoe alles op slag veranderde

Het was tijd voor mijn tweede afspraak met mijn psychologe. En ik had ineens heel iets anders te vertellen. Nu ruim twee jaar geleden, stond ineens mijn hele wereld op zijn kop. 7 jaar. Zeven jaar waren we samen geweest en dat was ineens voorbij. Ik verhuisde van mijn geliefde Amsterdam terug naar mijn ouderlijk huis in Rotterdam. Leven, overleven, doorgaan. We bleven vrienden, al was dat even wennen. Na een half jaar kwam alsnog de klap en wilde ik hem eventjes niet zien. Ik gaf me over aan de donkerte en het verscheurende verdriet. Meer dan ik ooit heb gedaan leerde ik houden van alles aan mij. Ik vroeg mijn omgeving me de ruimte te geven om met mijn rauwe emoties door het duister te gaan. Ik huilde, schreeuwde, mediteerde, visualiseerde, dompelde mij onder in muziek. En ik schreef. Gedichten, teksten, flarden woorden. Ik leerde mijzelf omarmen in mijn meest fragiele staat van zijn. Misschien wel het sterkste stukje persoonlijke groei dat ik doorgemaakt heb.

Over hoe het verder ging

In therapie heb ik het laatste restje depressie verslagen. Ik heb mijn telefoonangst overwonnen. Therapie rondde ik af. Ik ben onder begeleiding van fysiotherapie gaan sporten. Mezelf een spiegel voorgehouden en een schop onder mijn kont verkocht. Het was tijd om op te staan en iets van m’n leven te gaan maken. Voorzichtig aan ging ik weer solliciteren, zonder enig succes. Zelfs afwijzingen bleken teveel van het goede. Wegens omstandigheden had ik helemaal geen inkomen. En met zowel een mentale als fysieke onzichtbare ziekte een bijstandsuitkering aanvragen stond nou niet bepaald hoog op mijn verlanglijstje. Intussen ben ik ook uit de kast gekomen als gender fluid. Ik begon weer met daten. En ineens kwam ik een achtbaan terecht, en leek dit keer mijn harde werk voor persoonlijke groei beloond te worden!

Over wie ik werd

Alles en meer veranderde. Ik vond een nieuwe liefde. Ook kreeg ik steeds meer besef van mijn mentale gezondheid en wat er nog miste. Ik zocht contact met mijn voormalig psychologe en psychiater. Na overleg kreeg ik er een pilletje bij (zie ook mijn eerdere blog Pillen) en hebben we besloten om langdurig onderhoudsgesprekken te blijven houden. Er kwam een baanaanbod op mijn pad als jounalist/redacteur bij een regionale krant, met uitstapjes naar artikelen schrijven voor een nationaal tijdschrift. Toen kwam er een vrijwilligersproject voorbij waar ik onmogelijk “nee” op kon zeggen. En toen zat ik ineens ook weer in de event planning.

 

Ik ben kind van, ik ben tante, zus, vriend en vriendin, partner. Ik ben journalist en productieassistent in een musical. Vrouw, man, mengeling, mens. Ik ben een DSM-meisje. Bovenal ben ik mezelf. En ik ben gelukkig.

 

Als asfluitertje voor jullie een lied wat me veel geholpen heeft in de tijd dat ik de donkerste kant van mezelf leerde omarmen: Wendy Rule – Dark Wings

 

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.