Perfectionisme, mijn vriend en vijand

Perfectionisme

Al een paar weken probeer ik een blog te schrijven voor dsmmeisjes. Elke keer als ik begin sla ik dicht. Zo veel heb ik te vertellen. Er is zo veel wat er in mijn hoofd zit en wat er uit wil. Er is genoeg wat ik met jullie wil delen. Maar kan ik het wel?

Het perfectionisme begint te schreeuwen in mijn hoofd. Je moet het goed doen. Is jouw verhaal wel interessant genoeg? Is het wel goed wat ik op schrijf? Willen mensen wel lezen wat ik te zeggen heb? Het moet perfect. Waarom ga je dit doen? Je kan dit helemaal niet. Niemand vindt jouw verhaal interessant. Je doet het toch niet goed. En ga zo nog maar even door. De stem in mijn hoofd begint en stopt niet meer.

Ik verstijf. Al deze gedachtes zorgen ervoor dat ik verstijf en niks meer kan. Ik wil weg. Wegrennen van wat er gebeurt. Maar ik weet ook dat dat het niet gaat oplossen. Ik zet mij er overheen en probeer het nog een keer. Maar het lukt weer niet. Ik moet dit toch kunnen? Zo veel anderen kunnen dit ook. Dus ik moet dit ook kunnen?

Moeten

En daar gaat het mis. Ik moet helemaal niks. Althans, niet van anderen. Van mezelf moet ik heel veel. Ik leg mezelf zo onnodig veel druk op. Waarom doe ik dat toch?

Vanuit vroeger zijn er situaties geweest waarin ik heb gedacht dat bepaalde situaties mijn schuld waren. Dat ik dingen niet goed deed. Wanneer er ruzie ontstond door iets wat ik “fout” had gedaan, deed ik de volgende keer nog beter mijn best. Ik wilde voorkomen dat ik iets fout zou doen waardoor er ruzie zou komen. De situatie gaf mij het gevoel dat het aan mij lag. Vanuit die situaties leerde ik dat ik nog beter mijn best moest doen. Het moest perfect, want dan zou het niet mis gaan. En hallo daar, perfectionisme. Vanaf dat moment mijn vriend en vijand.

Mijn vriend en vijand

Mijn vriend en vijand zorgde ervoor dat ik vanaf toen altijd zou reageren zoals ik op dat moment had gedaan. Situaties in de toekomst die ook maar een klein beetje leken op wat er in het verleden was gebeurd, zorgden er meteen voor dat ik op de manier van vroeger reageerden. Totaal niet terecht, maar het gebeurde wel. Het perfectionisme kon, en kan, mij volledig lam leggen.

Vele dingen ben ik gaan vermijden uit de angst dat ik het niet goed zou doen. Ik kon maar beter helemaal stoppen of zelfs niet eens beginnen, dan iets niet goed genoeg doen. Is dat laf? Nee dat is zeker niet laf. Het is een gevoel van klem zitten en geen kant op kunnen. Het is wanhoop en onmacht. Maar het is alles behalve zwak en laf.

Het verleden en het nu

De afgelopen maanden heb ik geleerd dat de situaties uit het heden mij in het hier en nu niet meer zo hoeven te beïnvloeden. Ik heb geleerd dat ik sterker ben dan de angst om iets verkeerd te doen, om niet perfect te zijn. Vroeger was ik jong, wist ik niet beter. Vroeger is mij niet aangeleerd dat het niet mijn fout was. Dat ik echt wel goed ben zoals ik ben. Dat iedereen fouten maakt en dat dat helemaal niet erg is.

Nu ben ik volwassen. Nu kan ik nadenken over dit soort gedachten. Ik begin te leren dat ik ze kan beïnvloeden. En ik kan vooral alsnog gaan leren dat fouten maken niet erg is. Dat iedereen fouten maakt. Ik kan gaan leren dat fouten maken niet betekent dat je een minder persoon bent. En het belangrijkste: ik kan gaan leren dat ik goed ben zoals ik ben. Net als iedereen.

5 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.