Perfect herstel is onmogelijk

Meer dan 5 jaar geleden begon dit allemaal. De jaren vliegen voorbij en mijn hoop op volledige herstel wordt steeds kleiner. Waarom is het nou zo ingewikkeld in mijn hoofd?

Het is nu januari, en over twee weken is er iets precies twee jaar geleden gebeurd. Iets waar ik bijna nooit over praat, iets wat zo dichtbij en toch zo ver lijkt te zijn. Bijna twee jaar geleden probeerde ik een einde aan mijn leven te maken. Ik schaam me niet, als ik eraan denk voel ik me alleen maar verdrietig. En soms boos omdat het niet is gelukt, maar dat is een ander verhaal. Waarom ik daarover begin, is omdat deze maand voor mij nu misschien voor altijd moeilijk blijft. Het is een maand waarin ik vaak aan mijn verleden denk. Aan alles wat mijn ziektes hebben verpest, verwoest, gebroken. Ik denk aan hoe naïef ik was toen alles begon. Toen dacht ik nog dat ik na een paar keer therapie beter zou worden. Later dat ik na een opname beter zou worden, of door het slikken van antidepressiva, of met een tweede of derde opname. Ik ben gestopt met tellen.

Ik ben nu ouder, wijzer (misschien?) en heb in ieder geval meer ervaring opgedaan. Ik ben een hele lange tijd erg bang geweest door het feit dat herstel voor mij misschien nooit zou gebeuren. Ik kon dagen lang in een zwarte put zitten met als enige gedachten: Waarom is het nou zo moeilijk? Waarom kan ik niet “gewoon” beter worden? Waarom stop ik niet “gewoon” met negatief denken? Het voelde als een eeuwige vloek die ik nooit zou doorbreken. Maar stukje bij beetje begreep ik dat mijn idee van herstel misschien verkeerd was. Ik begreep dat ik mijn manier van denken nooit totaal zou kunnen veranderen, maar mijn reactie op de gedachten wel.

Zo klinkt het wel enigmatisch, maar ik ga proberen om het uit te leggen. Jarenlang wachtte ik op de dag waarop ik hersteld zou zijn. Soms dacht ik dat het me was gelukt, maar zodra ik weer een negatieve gedachte had, dacht ik dat alles verpest was en dat ik terug was bij stap een. Toch is dat sinds een paar maanden veranderd. Ik begrijp nu dat mijn gedachten misschien wel mijn leven lang zullen blijven; gedachtes over mijn uiterlijk, sombere gedachtes, zelf-kritiek… Maar zolang de gedachten draaglijk zijn en ik me er niet teveel door laat beïnvloeden in mijn handelen, gaat het best prima met mij. En dat betekent niet dat ik de gelukkigste persoon op aarde ben, maar dat hoeft toch niet?

Vijf jaar geleden begon alle ellende. Ik heb vaak gedacht dat herstel makkelijk zou zijn, dat ik een leven zou kunnen leiden zonder enig probleem of gedachte. Maar dit idee van perfect herstel is misschien wat mij juist tegenhield. Ik wil dolgraag perfect zijn, maar dat is nou eenmaal onmogelijk. En ik moet accepteren dat perfect herstel ook niet mogelijk is. En dat is oké. Het is zelfs wat mij zou kunnen redden.

 

Heb je suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Bel naar 0900-0113 of chat via 113.nl.

Lees ook:

  • Zelfliefde

    Ik schrijf over het leven en om te overleven. Eén van mijn dierbaarste uitvluchten. Als mijn hoofd te vol zit en ik niet meer praten kan, dan lukt schrijven soms wel. Ik schrijf al zolang ik me herinneren kan. Maar…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer