Patronen doorbreken

Een aantal jaar geleden kreeg ik de tip om het boek Patronen doorbreken aan te schaffen. Een boek dat inzicht geeft in diverse modi, hoe die te herkennen, en ook advies hoe die patronen te doorbreken. Niet wetende, dat ik nu een aantal jaar later, precies dat zou doen, breken met oude gewoontes, schema’s, dysfunctionele modi, en vooral met patronen.

Ik had geen idee hoe ik gevormd was door trauma, dat veel wat ik als normaal beschouwde, dat niet was. Dat ‘het was niet zo leuk thuis’, een understatement was. Ik ben opgegroeid met mishandelingen, misbruik, verwaarlozing. Dat ik vooral heb geleerd dat wat ik wilde, emotioneel en fysiek, ondergeschikt was aan een ander. Dat mijn grenzen geen grenzen waren, maar overschreden mochten worden, als dat een ander diende. Dat ik me niet kon uitspreken, dat ik niet gehoord werd, niet geloofd, niet belangrijk was. Dat ik raar was, schuldig was, slechte dingen verdiende. Dat mensen afhaakten door mij, niemand opkwam voor mij, en de enige bescherming die ik had, mezelf afsluiten was.

Dat allemaal realiseren, echt laten zijn en geloven, is moeilijk en zwaar. Inzien hoeveel effect dat nu nog op me heeft, dat breekt me. Dat ik afstand neem en bang ben, omdat ik denk dat een ander me pijn wil doen. Maar dat diegene juist het beste met me voorheeft, me wil beschermen. Of dat ik denk dat mensen slecht over me praten, achter m’n rug om. Maar dat ze me juist de ruimte geven om zelf dingen te zeggen, een stem te geven. Dat ik elke keer boos word, omdat ik geraakt ben, bang dat iemand afstand neemt, me in de steek laat. En ik zo onbedoeld juist mensen weg push, uit zelfbescherming. Want wat kon ik vroeger anders, ik was klein, kwetsbaar. Als je maar genoeg afsluit en pusht, hield de pijn misschien op. En als ik zelf afhaakte, kon een ander dat niet doen. Dan was die pijn nog ergens te verkroppen.

Zo zie ik langzaam patronen in. Ga ik nog regelmatig de fout ermee in, verval in oude patronen. Maar met vallen en opstaan probeer ik langzaam andere keuzes te maken. Het juist niet zo doen als ik vroeger het geleerd heb. Ik heb geen keuze gehad in wat me is aangedaan, hoe me dat gevormd heeft. Maar ik heb wel een keuze om daarmee te breken, daarvan te helen. En dat is een lange loodzware weg. Absoluut geen makkelijke weg ook. Het is er een met heel veel vallen, maar altijd weer opstaan. Het is ook een proces dat heel veel van me vraagt, van m’n naasten, vrienden die gelukkig door mijn tirades heen kijken, en een psychologe met een engelengeduld.

Waar ik eerst dacht dat het beter ging, blijkt maar weer dat helen alles behalve lineair is. Dat trauma soms eindeloos lijkt. En dat juist in de kleine dingen zoveel pijn zit. Maar ik leer ook, dat mensen niet afhaken, hoe boos ik soms ook ben. Dat ze er voor me zijn, en oprecht om me geven. Dat toelaten oké is, en dat ze me pas kunnen helpen als ik dingen deel, vertel wat er gebeurd is en waar de pijn zit. En daarmee breek ik juist met die oude patronen, mijn verleden, en kies ik een nieuw pad.

En dan ben ik dankbaar, voor de hulp, vrienden, luisterend oor, naasten. Dat die voor me zorgen, ondanks dat ik in duizend stukjes breek. En nogmaals door een helse periode moet om te kunnen verwerken en helen. Dat ik het deze keer niet alleen hoef te doen.

Lees ook:

  • pexels photo 57565

    We hebben allemaal oude patronen en nieuwe patronen. Oude patronen heb je jezelf vroeger aangeleerd, soms al als peuter of kleuter. Een aantal zijn nuttig, veel ook niet meer, maar omdat het een patroon is blijven we het toch zo…