Vergiftigd met woorden

Sinds ik dit jaar met mijn nieuwe therapeut ben gestart, is het steeds meer echt tot me doorgedrongen wat emotioneel verwaarloosd zijn eigenlijk elke dag voor mij heeft betekend. Angst en eenzaamheid zijn hierbij belangrijke steekwoorden. Ik mis een basis van warmte, geborgenheid, hulp kunnen en durven vragen, emoties delen en het hebben kunnen ontwikkelen van een identiteit. En steeds meer dringt het door dat dit op zo veel meer gebieden mij heeft geraakt. Zoals […]

Verder lezen

Een ‘Drionpoeder’ zal ook mensenlevens kunnen redden

Zelfdodingen vinden meestal stiekem en in eenzaamheid plaats. Met een Drionpoeder (een hypothetisch middel waarmee iemand zelfgekozen een eind aan het leven kan maken – red) kan dit ook menswaardiger, temidden van familie en vrienden. Morele steun verlenen en aanwezig zijn bij een zelfdoding is niet strafbaar. Wanneer dit gangbaar wordt, krijgen familie en vrienden naast de kans om afscheid te nemen ook meer kans om dit juist te voorkomen. Uit eigen ervaring weet ik […]

Verder lezen

Ik wil weer normaal zijn

Ik wil weer normaal zijn. Ik wil weer gedoseerd zijn. Ik wil weer rustig kunnen reageren. Ik wil er geen grote bak ellende uitgooien als ik eigenlijk mijn grens wil aangeven. Ik wil duidelijker hebben waar mijn grens ligt en wat een heftige reactie is op een situatie die er al lang niet meer is. Ik wil controle. Ik wil lineair kunnen reageren, niet primair en zeer onredelijk. Ik wil niet meer ineens ontploffen als […]

Verder lezen

Soms is het gewoon ontzettend zwaar

Ik zwierf door de avond. Het was al donker en het regende. Het begon zelfs te onweren. Normaal gesproken ben ik daar heel erg bang voor, maar nu kon het me geen klap schelen. Ik huilde. Ik kwam terecht in een tunnelvisie. Ik wist heel zeker dat ik verlaten zou worden. Ik voelde ten diepste dat niemand ooit echt van mij kan houden. Op dat moment is het 100% de waarheid. Alle honderden keren dat […]

Verder lezen

Kleine potjes

Ik was een jaar of vijf toen ik voor het eerst de zin opving. “Kleine potjes hebben grote oren.” We hadden een van die eindeloze diners die mijn ouders en hun vriendengroep soms gaven. Ik analyseerde op dat moment zo’n drie gesprekken gelijk, maar omdat ik deze zin niet meteen kon plaatsen bleef hij steken. Het kostte me enkele seconden en heel minieme aanwijzingen in het vervolggesprek om exact te weten wat er bedoeld werd. […]

Verder lezen

Een klein beetje ongelukkig kunnen zijn, dat is de kunst van het leven

We leven in een wereld die streeft naar perfectie, die streeft naar succes en bovenal streeft naar geluk. Overal kom je boeken tegen met titels als ’20 wegen naar geluk’,’de 7 sleutels tot geluk’ of ‘de maakbaarheid van geluk’ en ga zo maar verder. We moeten tegenwoordig gelukkig zijn, alles moet leuk zijn, WIJ moeten leuk zijn en leuk worden gevonden. Social media helpt hier graag aan mee. De ongelukkigheid wordt sterk weggedrukt. Het is […]

Verder lezen

Hulpverlener… Of verre van?

In dit verhaal bedoel ik met hulpverlener een psycholoog, maar het kan ook ieder ander zijn die er is (of zou moeten zijn) om je verder te helpen. Het is al niet leuk om je aan te melden voor hulp, de reden dat je hulp zoekt is al geen reden voor een feestje. Niemand zoekt voor zijn plezier hulp, denk ik, al kan het contact met een hulpverlener wel heel plezierig verlopen. Als je net […]

Verder lezen

De pijn van het verlaten

Ze ligt in een groot, wit bed in het ziekenhuis. Ik ben op bezoek bij M. Een gordijn scheidt haar gedeelte van dat van de vrouw naast haar. De vrouw huilt en kreunt van de pijn. “Ja,” zegt M. echter, “zij en ik hebben afgesproken dat we gewoon vrijuit mogen huilen en kreunen. We hoeven ons niet in te houden.” Het benauwt me. Ik probeer een gesprek te voeren, maar ik hoor alleen maar de […]

Verder lezen

Delen = verbinding

Delen. Dat woord heb ik nou al zo vaak gehoord in mijn proces. Delen, delen en nog eens delen. Tijdens mijn opname heb ik leren delen. Daarvoor deed ik het soms, maar ik was er gewoon niet zo goed in. Of ik vond het gewoon eng, wist niet hoe en wat en bij wie. Ik heb het moeten leren. Ik snap nu dat het delen van gevoelens en gedachten zo helpend kan zijn. Delen kan […]

Verder lezen

Vrolijk meisje

Ik ben ongelukkig. Zo, dat is eruit. Deze drie woorden zeggen, schrijven of alleen al denken, voelden maandenlang (misschien wel jarenlang) onmogelijk. Ik dacht dat ik het allemaal wel weer een beetje op een rijtje had: de dood van mijn stiefmoeder, een verbroken relatie, het plotselinge overlijden van mijn vader. Maar dat is verre van waar. Bovendien is het ontzettend kut om toe te geven dat je niet zo blij bent met je leven. Zeker […]

Verder lezen

Ik vind sociaal contact eng

Ik weet niet wat ik precies verwachtte toen ik 1,5 jaar geleden voor het eerst bij de psychiater kwam. Ik denk dat ik hoopte op medicijnen die wonderen konden verrichten en een flink staaltje psychoanalyse. Ik kreeg inderdaad medicijnen en deze hadden ook zeker effect. Maar daarnaast kreeg ik ook de opdracht om te leven volgens een schema. De basiselementen zijn eigenlijk heel simpel: slapen, eten, studie/werk, rusten en: iets sociaals. Mijn sociale leven was […]

Verder lezen

Sondevoeding

Let op: Deze blog kan mogelijk triggerend zijn voor mensen die te maken hebben met eetstoornisgerelateerde klachten. Vijftig milliliter per uur. In mij. De sonde inbrengen gaat niet gemakkelijk. Ik moet met water slikken, terwijl ik helemaal niet durf te slikken. Ik wil niet dat al dat water in mij komt, zomaar slokken achterelkaar. De angst is te groot. Maar het moet wel. Het kan niet anders. Dus met ijzeren doorzettingsvermogen doe ik wat de […]

Verder lezen

Seks is kwetsbaar

Ze slaat haar ogen neer. ‘Ik was zo bang voor seks. Niet om het doen. Maar omdat je erover schrijft en spreekt alsof je zoveel weet. Zoveel meer dan ik.’ Ik snap wat ze bedoelt. Seks. Ik heb er al duizenden woorden aan vuil gemaakt, en maar een paar honderd schoon. En dat terwijl er niets mooiers, pijnlijkers, wispelturigers, levendigers, lekkerders, dodelijkers is dan seks. Er zijn veel mannen en vrouwen met hoge woorden en […]

Verder lezen

Lieve Therapie,

Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven. Een klein stukje over de grote veranderingen die ik doormaak dankzij therapie. Mijn transformatie. De transformatie van iemand die, zonder dat zij het zelf wist, de helft van haar gevoelens niet kende. Een stukje over bergen die dalen zijn; vergezichten […]

Verder lezen

Het kan altijd erger, het valt wel mee

Emotionele verwaarlozing is niet direct zichtbaar. Het is ongrijpbaar; het gaat er niet om wat er gebeurd is, maar om wat er niet is gebeurd. Dat maakt het erkennen ervan voor mij lastig en een lang proces. Dat het altijd erger kan en dat het wel meevalt, was altijd mijn motto. Ik ben emotioneel verwaarloosd en nooit geslagen, er is niet tegen me geschreeuwd, had kleding, speelgoed, eten en spullen genoeg. En een ontzettend leeg gevoel […]

Verder lezen

Nu een herinnering

Terwijl ik vandaag mijn ogen opende kwam het beeld in mij op: mijn moeders schoot. Hij moet er dus toch geweest zijn. Ik zie haar blote knieën in het gras. Helemaal warm en liefdevol zou ik erop kunnen zitten. Vastgehouden worden en verdwijnen. Ik zie het zo helder voor ogen ineens dat ik bijna de zon voel op mijn gezicht. Ik kijk er recht in. Ik kijk nog eens naar de knieën in het gras: […]

Verder lezen