Thuiskomen op je eigen feestje

Thuiskomen op je eigen feestje, zo ervaar ik de laatste maanden. Sinds eind van deze zomer ben ik namelijk in behandeling bij een psycholoog vanwege persoonlijkheidsproblematiek. Al zo lang ik mij kan herinneren loop ik telkens tegen dezelfde problemen aan in mijn leven en enkele maanden geleden heb ik de stap durven zetten om hier aan te gaan werken. Sindsdien lees ik ook veel boeken over mindfulness, leuker leven, meditatie enzovoort. En dat is al […]

Verder lezen

Therapie om therapie af te sluiten

Ik had net de ogen uit mijn kop gejankt bij de psychiater. Nog een beetje daas zat ik in de trein door social media te scrollen. Ik stuitte op de volgende blog van Mieke Terlouw op PsychoseNet: ‘Als therapie eindigt en (ont)hechting de hele kwestie is‘. De blog voelde voor mij geschreven. Na jaren therapie ging het eindelijk goed met mij. Vrijwel alles wat ik wilde kunnen, kon ik weer. Patronen waren ontrafeld, copingmechanismen opgespoord, […]

Verder lezen

Schrijven helpt!

Het is juni 2016 en er is met mij nog niets aan de hand. Geïnspireerd door een goede vriendin van de familie die net haar boek gepresenteerd heeft, begin ik met schrijven. Voor mijzelf en zonder duidelijk doel. Wel voelde het alsof er veel zou gaan veranderen, ik had nog geen idee wat. En ja, er is nogal wat veranderd en wat ben ik dankbaar dat ik ben blijven schrijven. Alle tekst vormde een archief […]

Verder lezen

Verhuizen, een enorme stap

Een verhuizing, de zoveelste binnen een paar jaar. Niks nieuws dacht ik, maar het was altijd van instelling naar instelling, beschermd en begeleid wonen. Waar ik nu zit is een crisisplek omdat ik in januari dit jaar letterlijk op straat werd gezet door de hulpinstanties. Nu heb ik echter veel begeleiding aan huis en werd besloten dat ik de overstap naar een woning via de woningbouw kon maken. Terug naar het Gooi, al 9 jaar […]

Verder lezen

Zelfzorg – een analogie

Vijf jaar lang heb ik geprobeerd om heel hard te rijden in een kapotte auto. Ik negeerde gewoon dat hij het niet goed deed, want ik moest zo nodig naar mijn bestemming toe. Ik gaf vol gas, terwijl ik ergens ver weg wel wist dat het niet goed voor hem kon zijn. Van tijd tot tijd werd ik boos op hem omdat hij niet hard genoeg vooruitging op de snelweg, dus gaf ik hem geregeld […]

Verder lezen

Hoop doet leven

‘Hoop doet leven’ is een bekende uitspraak. Maar wat is hoop eigenlijk? Het is een ongrijpbaar iets. Of is het zoals in een gedichtje benoemd wordt inderdaad een lichtje in je hart wat moed en kracht geeft? Je hoopt op verbetering, op een verandering in de situatie. Maar wat als de duisternis, angst en eenzaamheid overheersen? Hoe houd je dan de hoop levend? Of is het zo dat hoop mij/ons in leven houdt? Zomaar wat gedachten […]

Verder lezen

Vertellen over mijn trauma’s

Het is donker, stil en daar loop ik. Mijn ene been voor het andere en mijn hoofd kijkend naar de grond. Muziek die ik in mijn oren klinkt. Het is chaos in mijn hoofd, mijn lijf is rusteloos, ze hebben het gezegd, maar ik ben Oost-Indisch doof. Precies de tekst die op dat moment bij mij past. Het voelt alsof de wereld onder mij vandaan zakt. Mijn benen beginnen pijn te doen en mijn handen […]

Verder lezen

Grenzen stellen

My life is going on, dit nummer draaide ik vlak nadat ik mijn diagnose kreeg. Was het maar zo simpel, je leven oppakken en doorgaan. Te vaak heb ik dit moeten doen. Ik vergelijk het een beetje met bergbeklimmen. Vol goede moed begin je aan je tocht, eenmaal onderweg lijkt de weg naar boven steeds langer in plaats van korter. Het pad naar boven bestaat uit kleine hobbels, zoals in mijn geval concentratieproblemen, stemmingswisselingen, angst, […]

Verder lezen

Bedoelen ze dit met voelen?

“Ga eens naar je benen, wat voel je daar?” Niks? Benen? Hoe voelen benen? Wat moet ik voelen? “En als je de spieren in je benen aanspant, hoe voelt dat dan?” Geen idee? Niet anders dan als ik ze ontspan? Hoe voelt spanning? En hoe voelt ontspanning? Zit daar wel verschil tussen? Ik doe het fout of niet? Help! Ik doe het fout. Ik voel niks… Nu weet ik heel goed wat ik voel. Angst. […]

Verder lezen

Manie, (g)een toestand om na te streven?

De positieve kant van een (hypo)manie zou ik omschrijven als een permanent aanwezig gevoel van subtiele blijdschap dat met momenten kan uitmonden in een toestand van totale extase. Die extase zit nooit ver weg. Het lijkt net kleine voorbij zwevende luchtbelletjes, die ik gewoon maar hoef te pakken om op te stijgen naar een hoger niveau van geluk. Daarbij heb ik bakken vol met energie en van tijd tot tijd kunnen er ook bepaalde (spirituele) […]

Verder lezen

Zoveel mogelijk, tenzij noodzakelijk

‘Beperk het aantal contacten tot het noodzakelijke’, ‘werk zoveel mogelijk thuis’, ‘dringend advies een mondkapje te dragen’. Ik word onrustig van dit soort adviezen. Wat is ‘zoveel mogelijk’? Wanneer is iets ‘noodzakelijk’? Een mondkapje in het OV is verplicht, een mondkapje in een openbare binnenruimte is een dringend advies. Een mondkapje is niet helpend, een mondkapje is wél helpend. 1,5 meter afstand is helpend of niet. Je verplicht het. Of niet. Samenkomsten van meer dan […]

Verder lezen

Patronen doorbreken

Een aantal jaar geleden kreeg ik de tip om het boek Patronen doorbreken aan te schaffen. Een boek dat inzicht geeft in diverse modi, hoe die te herkennen, en ook advies hoe die patronen te doorbreken. Niet wetende, dat ik nu een aantal jaar later, precies dat zou doen, breken met oude gewoontes, schema’s, dysfunctionele modi, en vooral met patronen. Ik had geen idee hoe ik gevormd was door trauma, dat veel wat ik als […]

Verder lezen

Ben je minderwaardig?

Een tijdje geleden kreeg ik tijdens een sessie de volgende vraag: “Ben je minderwaardig of gedraag je je minderwaardig?” Vaak genoeg voel ik me minderwaardig, zoals bij mensen die ik nog nooit heb ontmoet, bij vrienden die mijn gelijke zijn, bij collega’s en ga zo maar door. Dat is alleen geen antwoord op de vraag. In die vraag schuilt namelijk iets anders, voel ik me terecht minderwaardig? Dat is een moeilijke vraag. Ik zou denken […]

Verder lezen

Moeite met geld uitgeven

Eén van mijn dwangmatige trekken is dat ik moeite heb met geld uitgeven. Als kind vond ik het al moeilijk om dingen te kopen. M’n ouders en brusjes vonden (en vinden) me ‘gierig’. In mijn hoofd is geld iets wat je moet sparen, zoals de DSM het mooi zegt, voor toekomstige catastrofes. Hoe groot die toekomstige catastrofes dan wel niet moeten zijn om al m’n spaargeld voor nodig te hebben, weet ik niet. Het geeft […]

Verder lezen

De onvoorspelbaarheid van mijn moeder

Toen ik het huis uitging, op kamers ging wonen, dacht ik: nu kan ik mijn leven leiden zoals ik dat wil. Ik studeerde, werkte, ging uit, ging op vakantie. Maar ergens bleef er iets knagen: ik voelde me vaak moe, verdrietig, onrustig. Alleen en eenzaam, zonder dat ik dat doorhad. En ik wist niet waarom. Pas toen ik kinderen kreeg liep ik echt vast en kwam ik erachter dat ik wel uit huis was gegaan, […]

Verder lezen